Τα πιο μαύρα σενάρια για τους εργαζόμενους εξακολουθούν να ξεθάβουν τα επιτελεία των επιχειρηματικών ομίλων και των αστικών κρατών, για τη θωράκιση της ανταγωνιστικότητας στην πολεμική περίοδο του καπιταλισμού. Ετσι, επιζητώντας την ενίσχυση της «ευελιξίας» στην αγορά εργασίας της Ευρώπης και με επίκληση στο γνωστό πρόβλημα του δημογραφικού, είναι χαρακτηριστικά όσα αναφέρει ο ΟΟΣΑ στην έκθεσή του με τίτλο «Προοπτικές Απασχόλησης 2026».
Οι προθέσεις του κεφαλαίου όπως αποτυπώνονται και στη συγκεκριμένη έκθεση είναι ανατριχιαστικές, αποκαλύπτοντας και ποιο είναι το κοινό πρόγραμμα των κυβερνήσεων για τα επόμενα χρόνια. Αυτήν τη φορά παραγγέλνουν μεγαλύτερη χαλάρωση και «ελευθερία» στην προστασία από τις απολύσεις και νέα μέτρα για αύξηση των ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης. Υπενθυμίζεται ότι η συγκεκριμένη έκθεση έρχεται σε συνέχεια προηγούμενων από ιμπεριαλιστικά επιτελεία, όπως του ESM και του ίδιου του ΟΟΣΑ, που ξεκαθάριζαν ότι το δημοσιονομικό ζωνάρι θα σφίξει κι άλλο τα επόμενα χρόνια, στραγγαλίζοντας λαϊκές ανάγκες για να βγαίνει η στροφή στην πολεμική οικονομία, όπως και ότι δεν πρέπει να υπάρχουν προσδοκίες για αυξήσεις στις αποδοχές.
Τώρα η αιτιολόγηση για τις μαύρες αυτές επιδιώξεις είναι ότι πρέπει να ενισχυθεί η κινητικότητα των εργαζομένων, αφού το νομοθετικό πλαίσιο για την προστασία από τις απολύσεις, ειδικά τις ομαδικές, τους φαίνεται ακόμα …«σφιχτό» και δεν αφήνει μεγάλο περιθώριο στις επιχειρήσεις να ξεφορτώνονται εργαζόμενους όπως γουστάρουν. Σύμφωνα μάλιστα με τον δείκτη μέτρησης του ΟΟΣΑ (Employment Protection Legislation) η Ελλάδα είναι πάνω από τον μέσο ευρωπαϊκό όρο (στο 2,8 με μέσο όρο 2,3) και αυτό θα πρέπει οπωσδήποτε να μειωθεί.
Η βασική επιδίωξη είναι οι μονοπωλιακοί όμιλοι να μπορούν να έχουν το ελεύθερο να απολύουν και ταυτόχρονα να μπορούν να διατηρούν έναν «μπαχτσέ ανέργων» να διαλέγουν για ξεζούμισμα, όσο και όπως θέλουν κάθε φορά.
Για τον ίδιο λόγο, παρέχοντας «ασυλία» στην εργοδοσία να απολύει, μπαίνει στο στόχαστρο και η αποζημίωση απόλυσης, όπως και οι χρόνοι προειδοποίησης, οι οποίοι με κάτι τέτοιους δείκτες θα μπορούν να χαρακτηρίζονται «υψηλοί» στη χώρα μας. Ετσι, για παράδειγμα εργαζόμενος στη χώρα μας που δουλεύει 1 χρόνο σε μια εταιρεία θα λάβει ως αποζημίωση απόλυσης 2 μισθούς (έναν με έγγραφη προειδοποίηση απόλυσης 1 μήνα πριν). Αυτά προφανώς φαίνονται …υψηλά νούμερα για τους ομίλους, που εμποδίζουν τη «σταθερότητα» των κερδών τους…
Το ίδιο και η προστασία από τις ομαδικές απολύσεις, με την έκθεση να «φωτογραφίζει» ως προβληματικές και χρονοβόρες τις πρόσθετες διαδικασίες που απαιτούνται, δηλαδή διαβούλευση με τις συνδικαλιστικές οργανώσεις και αντίστοιχη ενημέρωση του υπουργείου Εργασίας. Το μήνυμα του ΟΟΣΑ είναι σαφές: Να τελειώσουν τα όποια «εμπόδια» υπάρχουν και δένουν τα χέρια των εργοδοτών, ώστε να μπορούν να ξεσαλώνουν ελεύθερα, και οι εργάτες να περιδιαβαίνουν από τη δουλειά στην ανεργία και αντίστροφα.
Δουλειά μέχρι τα βαθιά γεράματα
Οι όλο και λιγότεροι εργαζόμενοι θα πρέπει να χρηματοδοτούν τους όλο και περισσότερους συνταξιούχους, επισημαίνει διαχρονικά ως ένα από τα προβλήματα ο ΟΟΣΑ, με τη γνωστή λογική του «κόστους – οφέλους» για το Ασφαλιστικό, γι’ αυτό και ως λύση προκρίνει μεταξύ άλλων να καταργηθεί η υποχρεωτική συνταξιοδότηση για όσους προβλέπεται όταν συμπληρωθούν τα απαραίτητα έτη (στην Ελλάδα προβλέπεται για τους εργαζόμενους στο Δημόσιο).
Η έκθεση διαπιστώνει ότι η όποια αύξηση του ποσοστού απασχόλησης τα τελευταία δύο χρόνια οφείλεται κατά κύριο λόγο (67%) σε εργαζόμενους μεγαλύτερης ηλικίας (55 – 64 ετών). Αν συνδυαστεί αυτό με τις προειδοποιήσεις για περαιτέρω γήρανση του πληθυσμού τα επόμενα χρόνια και τις «ελλείψεις εργατικού δυναμικού», φυσικό επακόλουθο είναι ότι θα καθίσταται αναγκαία η παραμονή στην εργασία περισσότερων εργαζομένων για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα.
Δηλαδή οι εργαζόμενοι θα πρέπει να συνεχίσουν να δουλεύουν προκειμένου να διατηρηθούν τόσο η παραγωγικότητα όσο και η βιωσιμότητα των ασφαλιστικών συστημάτων!
Αν αναλογιστούμε ότι στην Ελλάδα τα όρια ηλικίας συνταξιοδότησης έχουν ήδη ανέβει στα 67 έτη (η υποχρεωτική συνταξιοδότηση ισχύει στο Δημόσιο), η έκθεση του ΟΟΣΑ ουσιαστικά κάνει συστάσεις για το πώς θα τεντωθούν κι άλλο αυτά τα όρια.
Υπενθυμίζεται ότι ήδη στη χώρα μας, μέσα και από τα «κίνητρα» σε συνταξιούχους, είναι χιλιάδες όσοι επιστρέφουν στο μεροκάματο, αφού η σύνταξη δεν επαρκεί για να τα βγάλουν πέρα. Αντίστοιχα, πάρα πολλοί συνταξιούχοι, π.χ. στις Κατασκευές, μένουν στην εργασία, γιατί η κλοπή των ενσήμων δεν τους επιτρέπει να συνταξιοδοτηθούν. Οσο για τα αποτελέσματα; Είναι χαρακτηριστικό το πόσοι εργάτες άνω των 60 ετών σε κλάδους όπως οι Κατασκευές και οι ΟΤΑ έχουν πεθάνει ή σακατευτεί στο μεροκάματο για να συμπληρώσουν ένσημα, αντί να λαμβάνουν μια αξιοπρεπή σύνταξη και να μπορούν να απολαύσουν τους κόπους μιας ζωής.
Αναδημοσίευση από τον «Ριζοσπάστη» – 16/7/2026
