Στην επόμενη φάση μπαίνει το παζάρι στα Ελληνοτουρκικά, όπως ορίζεται εντός ευρωατλαντικού πλαισίου με μπούσουλα την παραπέρα ανάπτυξη μπίζνες και τη ΝΑΤΟική συνοχή στην περιοχή.
Ο υπουργός Περιβάλλοντος και Ενέργειας Στ. Παπασταύρου υπέγραψε το Προεδρικό Διάταγμα για το Εθνικό Θαλάσσιο Πάρκο Νοτίου Αιγαίου 1 – Νότιες Κυκλάδες, που περιλαμβάνει 73 συμπλέγματα νησιών και νησίδων. Συνολικά τίθενται σε «καθεστώς προστασίας» περίπου 9.500 τετραγωνικά χιλιόμετρα θαλάσσιας έκτασης, καθορίζοντας «επιτρεπόμενες χρήσεις» ανά ζώνη προστασίας στον χερσαίο και θαλάσσιο χώρο. Βέβαια η υπόθεση «Θαλάσσια Πάρκα» είναι κομμάτι του παζαριού με την άρχουσα τάξη της Τουρκίας, προκαλεί εκεί αντιδράσεις, όπως αναμένεται να αποτυπωθούν και στο νομοσχέδιό τους περί «Γαλάζιας Πατρίδας».
Την ίδια ώρα, στο φόντο της πρόσφατης Συνόδου του ΝΑΤΟ με την αναβάθμιση της Τουρκίας στα ευρωατλαντικά σχέδια, της επαναπροσέγγισης Αιγύπτου – Τουρκίας (με κοινές ασκήσεις, «αμυντικές» συμφωνίες κ.λπ.), όπως και της προωθούμενης από Τούρκους και Αμερικανούς παραχώρησης F-35 στην κυβέρνηση Ερντογάν, η κυβέρνηση σπεύδει να παρουσιάσει το «έργο» της στην αστική τάξη, δρομολογώντας και τα επόμενα στάδια της εμπλοκής ως μονόδρομο για την αναβάθμιση των συμφερόντων της.
Σε αυτό το πνεύμα, χτες ο κυβερνητικός εκπρόσωπος παρουσίαζε την «ισχυροποίηση» στον ευρωατλαντικό καταμερισμό, τη συμφωνία ΑΟΖ με την Αίγυπτο, όπου βέβαια αποδέχτηκαν μειωμένη επήρεια στα νοτιοανατολικά του μεγαλύτερου ελληνικού νησιού, της Κρήτης, όπως και γκριζάρισμα όλης της περιοχής από τα ανατολικά της Ρόδου έως το Καστελόριζο, κλείνοντας το «ματάκι» στην Αγκυρα, τις στενές σχέσεις με το κράτος – δολοφόνο Ισραήλ, για το οποίο έλεγε ο ανεκδιήγητος πως «έχει μια στάση που εξυπηρετεί πάγιες διεκδικήσεις της χώρας».
Στο μεταξύ, στην τουρνέ του στην Αυστραλία, ο υπουργός Αμυνας, Ν. Δένδιας, μετείχε σε συζήτηση με θέμα «Ασφάλεια στη Νοτιοανατολική Μεσόγειο» στο Σίδνεϊ.
Δίνοντας εκεί το στίγμα ότι η κοινή ευρωατλαντική «μοίρα» των δύο χωρών αποτελεί έκφραση των συμφερόντων των αστικών τους τάξεων που η μόνη της «πατρίδα» είναι τα κέρδη και η εξουσία τους, είπε πως «εάν δεν υπήρχε το ΝΑΤΟ και εάν η Ελλάδα και η Τουρκία δεν ήταν μέλη του ΝΑΤΟ – να σας θυμίσω ότι εντάχθηκαν μαζί σε αυτό το 1952 – θεωρώ πως τελικά το Σύμφωνο της Βαρσοβίας θα ήλεγχε και τις δύο χώρες». Ισχυρίστηκε εξάλλου πως η αιματοβαμμένη συμμαχία «είναι ένας παράγοντας, ο οποίος εξακολουθεί να διασφαλίζει την ευημερία και τη σταθερότητα στη Νοτιοανατολική Ευρώπη», όπως και ότι «είναι προς όφελος του λαού των ΗΠΑ να συνεχίσουν να συμμετέχουν και να δραστηριοποιούνται στην Ευρώπη», ενώ δεν παρέλειψε να σημειώσει ότι «η Ελλάδα είχε πάντοτε ιδιαίτερα στενές σχέσεις με τις ΗΠΑ. Είμαστε στενός σύμμαχος και φίλοι των ΗΠΑ».
Δίνοντας εξάλλου το στίγμα ότι η εμπλοκή αποτελεί «τρόπο ύπαρξης» για την αστική τάξη, υπογράμμισε ότι «η γεωγραφική θέση της αποτελεί πρόκληση, αλλά η πρόκληση είναι δίκοπο μαχαίρι, μπορεί επίσης να αποτελέσει και μια μεγάλη ευκαιρία. Στην Ενέργεια, διασυνδέσεις, ηλεκτρικές διασυνδέσεις, αγωγοί αερίου, πετρελαιαγωγοί, οποιαδήποτε μορφή διασύνδεσης. Στο εμπόριο. Στην καινοτομία. Ο,τι και να μου αναφέρετε βρίσκεται εκεί», τόνισε, συμπληρώνοντας εξάλλου, με όρους κερδοφορίας του κεφαλαίου μέσα από μοιρασιές και μπίζνες, ότι «εάν αντιμετωπίσουμε αυτές τις προκλήσεις στην περιοχή, δεν θα υπάρχουν πια όρια στην Ανατολική Μεσόγειο».
Σε αυτό το πλαίσιο, άλλωστε, ισχυρίστηκε πως μια «λύση» στο Κυπριακό θα ήταν «καλό για την Κύπρο», αλλά και «ιδιαίτερα καλό για τις ελληνοτουρκικές σχέσεις και την ευημερία και σταθερότητα, όπως είπαμε πριν, στην Ανατολική Μεσόγειο», αφού «υπάρχει μια αντίληψη στην Τουρκία και την Ελλάδα που λέει ότι, αν δεν επιλυθεί το κυπριακό ζήτημα, οι ελληνοτουρκικές σχέσεις δεν θα μπορέσουν ποτέ να βελτιωθούν, ό,τι και αν συμφωνηθεί μεταξύ της Αγκυρας και των Αθηνών. Η Κύπρος είναι το βασικό σημείο προκειμένου να υπάρχουν καλές σχέσεις μεταξύ Τουρκίας και Ελλάδας», τόνισε.
Στο μεταξύ, συνεχίζοντας την περιοδεία του στην Απω Ανατολή, ο υπουργός Εξωτερικών, Γ. Γεραπετρίτης, συναντήθηκε στο Τόκιο με τον Ιάπωνα ομόλογό του, με τη συζήτηση να πιάνει «και στα γεωπολιτικά ζητήματα της περιοχής και του κόσμου», όπως είπε ο Γεραπετρίτης, τονίζοντας ότι οι δυο κυβερνήσεις τάσσονται «κατά του αναθεωρητισμού και κατά κάθε αλλαγής του υφιστάμενου πλαισίου» σε ευθεία αντίθεση βέβαια με τα σχέδια και του Πεκίνου, εναντίον του οποίου αιχμές άφησε και ο Δένδιας (ότι επιδοτεί τις εξαγωγές της κόντρα στα συμφέροντα των ευρωατλαντικών μονοπωλίων, ότι κάνει κατασκοπεία κ.λπ.).
