Με επιστολή της στον «Ριζοσπάστη» η Ελένη Καμαρινοπούλου, μητέρα του στρατιώτη Ειδικών Δυνάμεων Νίκου Λυκούδη, ο οποίος τιμωρήθηκε με πειθαρχική ποινή φυλάκισης επειδή – όπως καταγγέλλει – διάβαζε στον ελεύθερο χρόνο του τον «Ριζοσπάστη», εκφράζει την περηφάνια της για τη στάση του γιου της, καταγγέλλει την προσπάθεια φίμωσης των στρατευμένων και καλεί όλους τους γονείς να σταθούν στο πλευρό των παιδιών τους.
Ακολουθεί η επιστολή της:
«Είμαι βέβαιη πως η παρούσα επιστολή θα εκφράσει τα συναισθήματα, τις αγωνίες, τις ανησυχίες αλλά ταυτόχρονα και την περηφάνια που πολλοί από εμάς τους γονείς που τα παιδιά μας υπηρετούν τη στρατιωτική τους θητεία βιώνουμε σήμερα για την παλικαρίσια στάση τους, ακόμα και σε έναν χώρο όπως είναι οι Ενοπλες Δυνάμεις.
Ο γιος μας, Νίκος Λυκούδης, στρατιώτης στη Β’ Μοίρα Καταδρομών στη Νάουσα Ημαθίας, το παιδί μας, που μεγαλώσαμε μέσα σε δύσκολες αντικειμενικά συνθήκες βιοπάλης, όπως αυτές που βιώνει κάθε λαϊκός άνθρωπος, επιδιώξαμε να το μεγαλώσουμε με αξίες και ιδανικά, δίνοντάς του μέσα από το προσωπικό μας παράδειγμα την πιο ουσιαστική παρακαταθήκη που ένας γονιός σήμερα οφείλει να δώσει στα παιδιά του, την αγωνιστική στάση σε κάθε πτυχή της ζωής.
Δρόμος δύσκολος, κάποιες φορές “κακοτράχαλος”, μα ταυτόχρονα τόσο δυνατός, αισιόδοξος, ελπιδοφόρος, ο μόνος δρόμος που θα οδηγήσει τη νέα γενιά στον νέο κόσμο, που θα είναι αντάξιος των ονείρων της για μια κοινωνία στο μπόι της.
Ο γιος μας τιμωρήθηκε από τη διοίκηση της μονάδας του με την πειθαρχική ποινή της φυλάκισης 4 ημερών, επειδή έκανε το “έγκλημα” να διαβάζει στον ελεύθερο χρόνο του τον “Ριζοσπάστη”.
Σύμφωνα με τους υπευθύνους της μονάδας του, απαγορεύεται ο στρατευμένος να διαβάζει πολιτική εφημερίδα μέσα στον χώρο του στρατοπέδου, απαγορεύεται να κάνει πολιτικές συζητήσεις, επικαλούμενοι τα όσα αναφέρονται στο Προεδρικό Διάταγμα 48/2022.
Μήπως εν τέλει νομίζουν ότι με τα προεδρικά διατάγματα, τους νόμους και τους κανονισμούς τους θα καταφέρουν να βάλουν εμπόδια στη σκέψη, στην άποψη και τη συνείδηση των νέων στρατευμένων;
Ο,τι και να κάνουν, ο άνθρωπος θα συνεχίσει να έχει πάντα το “ελάττωμα” να σκέφτεται και να ενημερώνεται για τη ζωή και τα προβλήματά του.
Η συμμετοχή στους πολέμους και η “κουλτούρα των φέρετρων” πάνε χέρι – χέρι με την καταστολή και την τρομοκρατία και μέσα στα στρατόπεδα όπου βρίσκονται τα παιδιά μας. Την ίδια στιγμή σε αυτό το πλαίσιο βρίσκουν χώρο να χύνουν το δηλητήριό τους διάφορα φασιστοειδή. Αυτές είναι οι δύο όψεις ενός συστήματος σάπιου, που γεννά μόνο πολέμους, φτώχεια, γενοκτονίες και ανασφάλεια.
Αραγε γιατί τους εξυπηρετεί συνολικά αυτή η πολιτική;
Μήπως γιατί επιδιώκουν να στείλουν τα παιδιά μας σαν “πρόβατα στη σφαγή”, αφού ήδη σχεδιάζουν την αποστολή στρατευμάτων στα πολεμικά μέτωπα;
Μήπως τους φοβίζει η αντίδραση των παιδιών μας όταν αντί να υπηρετούν τα σύνορα της πατρίδας τους θα κληθούν να υπηρετήσουν ξένα συμφέροντα, όπως των Ελλήνων εφοπλιστών που εξυπηρετεί η φρεγάτα του Πολεμικού Ναυτικού στην Ερυθρά Θάλασσα ή η συστοιχία Patriot που προστατεύει τις εγκαταστάσεις των διυλιστηρίων της “Aramco” στη Σαουδική Αραβία;
Μήπως εν τέλει τους ενοχλεί μόνο ο “Ριζοσπάστης”, επειδή είναι η μόνη εφημερίδα που στέκεται δίπλα στα στρατευμένα παιδιά μας και σε όλο τον λαό, αποκαλύπτοντας τα πολεμοκάπηλα σχέδιά τους και τη βαθιά επικίνδυνη εμπλοκή της Ελλάδας;
Αραγε γιατί φοβούνται οι στρατευμένοι να έχουν γνώση και να παλεύουν για τα δικαιώματά τους;
Μήπως γιατί θέλουν τα παιδιά μας άβουλα και πειθήνια όργανα, έρμαια στη λεγόμενη γραμμή του “εθνικού συμφέροντος”, λες και έχουν τα ίδια συμφέροντα εκείνα και οι οικογένειές τους με πολέμους που κατασπαράζουν τους λαούς, που πληρώνουν με το αίμα τους, με τη φτώχεια και την προσφυγιά τούς αδυσώπητους ανταγωνισμούς ανάμεσα στους ισχυρούς του κόσμου.
Δεν πρέπει να επιτρέψουμε να γίνουν τα παιδιά μας “κρέας” για τις κρεατομηχανές του πολέμου τους στο κυνήγι του κέρδους.
Με γεμίζει περηφάνια η στάση του παιδιού μου, και κάθε νέου στρατευμένου που με παλικαριά, θάρρος και τόλμη στέκεται με το κεφάλι ψηλά, με αξιοπρέπεια, σε κάθε προσπάθεια φίμωσης, καταστολής και περιστολής των δικαιωμάτων του.
Ως γονείς έχουμε χρέος και καθήκον να σταθούμε δίπλα στα παιδιά μας, να τα στηρίξουμε με όλη μας τη δύναμη και να διδαχθούμε από αυτά, παίρνοντας παράδειγμα από την παλικαρίσια και λεβέντικη στάση τους».
