«Οι εργαζόμενοι στο φυσικό αέριο δεν έχουμε κανένα συμφέρον από τους πολέμους, τους ιμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς και τη μετατροπή της χώρας μας σε ενεργειακό και στρατιωτικό ορμητήρια των ΗΠΑ, του ΝΑΤΟ και της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Αντίθετα, είμαστε αυτοί που καλούμαστε να πληρώσουμε το τίμημα», αναφέρει η ΚΟΒ Φυσικού Αερίου – Τομέα Ενέργειας – Νερού της Κομματικής Οργάνωσης Αττικής του ΚΚΕ, καθώς «τις τελευταίες ημέρες εμφανίζονται δημοσιεύματα, τα οποία συμπεριέλαβαν τη Ρεβυθούσα και το FSRU της Αλεξανδρούπολης ανάμεσα σε ενεργειακές εγκαταστάσεις που θα μπορούσαν να αποτελέσουν στόχους αντιποίνων από το Ιράν στη διαμάχη με τις ΗΠΑ και τους συμμάχους τους, όπως βλέπουμε να γίνεται στις ενεργειακές υποδομές σε όλη τη Μέση Ανατολή. Στις ίδιες αναφορές γινόταν λόγος και για τον τερματικό σταθμό LNG της Νταμιέτα στην Αίγυπτο. Την επόμενη κιόλας ημέρα στις 29/07, σημειώθηκε επίθεση με μη επανδρωμένα αεροχήματα (UAV) στον συγκεκριμένο τερματικό ΥΦΑ».
Σημειώνει ακόμα πως η κυβέρνηση και οι επιχειρηματικοί όμιλοι πανηγυρίζουν γιατί η Ελλάδα αναβαθμίζεται σε «ενεργειακό κόμβο». Διαφημίζουν τη Ρεβυθούσα, το FSRU της Αλεξανδρούπολης, τον κάθετο διάδρομο Ελλάδας – Ουκρανίας, τους αγωγούς και συνολικά τις ενεργειακές υποδομές ως στρατηγικά πλεονεκτήματα για τη χώρα για τους ομίλους της ενέργειας που τα κέρδη τους σπάνε διαρκώς ρεκόρ και στον πόλεμο βλέπουν κι άλλες ευκαιρίες. Και προσθέτει:
«Οι εργαζόμενοι είμαστε αυτοί που καλούμαστε καθημερινά να πληρώνουμε το τίμημα αυτής της πολιτικής. Το πληρώνουμε με την ενεργειακή φτώχεια, με την ακρίβεια στο ηλεκτρικό ρεύμα και στα καύσιμα, με την “πράσινη μετάβαση” και την πολιτική της απελευθερωμένης αγοράς Ενέργειας που αντιμετωπίζει την ηλεκτρική ενέργεια ως πανάκριβο εμπόρευμα και όχι ως κοινωνικά αγαθά. Το πληρώνουμε ως εργαζόμενοι με την εντατικοποίηση της εργασίας ενώ ταυτόχρονα βλέπουμε ολοένα και μεγαλύτερο μέρος του εισοδήματός μας να κατευθύνεται στους λογαριασμούς της Ενέργειας
Το βιώνουμε καθημερινά με τους χώρους δουλειάς να έχουν γίνει “αρένες θανάτου” με καθημερινά εργοδοτικά εγκλήματα που χάνουν τη ζωή τους εργαζόμενοι. Εξάλλου δεν πέρασε πολύς καιρός από το σοβαρό βιομηχανικό ατύχημα στον Ασπρόπυργο με έναν νεκρό συνάδελφο και αρκετούς τραυματίες. Εκεί χαρακτηριστικά φάνηκε η ανυπαρξία σχεδιασμού και υποδομών από την κυβέρνηση και τις αρμόδιες κρατικές υπηρεσίες για τέτοια συμβάντα σε μια βιομηχανική περιοχή, ενώ η εργοδοσία τηρεί τα αναγκαία μέτρα προστασίας με τη ζυγαριά του κόστους οφέλους.
Δεν θα γίνουμε κρέας για τα κανόνια τους
Όταν μια χώρα μετατρέπεται σε κόμβο εξυπηρέτησης των ιμπεριαλιστικών σχεδιασμών, όταν οι ενεργειακές της υποδομές εντάσσονται στους σχεδιασμούς του ΝΑΤΟ και της ΕΕ, όταν χρησιμοποιούνται για να υπηρετήσουν τους ανταγωνισμούς για τις αγορές, τις πηγές και τους δρόμους της Ενέργειας, τότε αντικειμενικά αυξάνονται οι κίνδυνοι για τον λαό και τους εργαζόμενους.
Ας σκεφτούμε ποιες οι συνέπειες για τους εργαζόμενους και τους κατοίκους αν συμβεί κάτι ανάλογο σε διυλιστήριο ή σε μονάδα φυσικού αερίου.
Αυτοί που αποφασίζουν την εμπλοκή της χώρας δεν θα βρίσκονται στους σταθμούς συμπίεσης, στα Κέντρα Λειτουργίας, στις βάρδιες της Ρεβυθούσας ή στις προβλήτες όταν θα εκδηλωθεί ένας κίνδυνος. Εκεί θα βρίσκονται οι εργαζόμενοι».
Καταλήγοντας καλεί όλους τους εργαζόμενους στην ενέργεια, στον ΔΕΣΦΑ, στην τοπική κοινωνία σε Μεγαρίδα και Αλεξανδρούπολη «να υψώσουν τη φωνή τους απέναντι στην ολοένα και βαθύτερη εμπλοκή της χώρας στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς και να απαιτήσουν να μη μετατραπούν οι χώροι δουλειάς μας σε πιθανούς στόχους πολεμικών αντιπαραθέσεων.
- Καμία εμπλοκή της Ελλάδας στους ιμπεριαλιστικούς πολέμους και σχεδιασμούς.
- Καμία διευκόλυνση των πολεμικών επιχειρήσεων από ελληνικό έδαφος.
- Καμία εμπιστοσύνη στην κυβέρνηση που είναι σημαιοφόρος αυτών των σχεδιασμών και στα άλλα κόμματα που στηρίζουν κι έχουν αναλάβει αυτές τις δεσμεύσεις».
«Δυναμώνουμε τον αγώνα για την υπεράσπιση της ζωής και των δικαιωμάτων μας σήμερα, για να ανοίξει ο δρόμος ώστε οι ενεργειακές υποδομές να μην υπηρετούν τους πολεμικούς σχεδιασμούς και τα κέρδη των επιχειρηματικών ομίλων αλλά τις ανάγκες του ελληνικού λαού», σημειώνει και ξεκαθαρίζει πως «η ζωή των εργαζομένων δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ως παράπλευρη απώλεια. Δεν θα γίνουμε κρέας για τα κανόνια τους».
