Μια «κόντρα» πέρα για πέρα κάλπικη έχει ξεσπάσει τις τελευταίες μέρες μεταξύ της ακροδεξιάς ιταλικής κυβέρνησης της Τζόρτζια Μελόνι και της σοσιαλδημοκρατικής ισπανικής κυβέρνησης του Πέδρο Σάντσεθ, για την άγρια καταστολή δεκάδων χιλιάδων μεταναστών και προσφύγων που επιχείρησαν να περάσουν από το Μαρόκο σε ευρωπαϊκό έδαφος μέσω των ισπανικών θυλάκων Θέουτα και Μελίγια.
Παρά την όποια προπαγάνδα, η πραγματικότητα δείχνει ότι ο Σάντσεθ μέσα σε 48 ώρες κατάφερε να …«επαναπατρίσει περισσότερους παράτυπους μετανάστες απ’ ό,τι η Μελόνι τα τελευταία τέσσερα χρόνια». Αυτά επισημαίνει το σοσιαλδημοκρατικό Δημοκρατικό Κόμμα (PD) της Ιταλίας – που βγήκε να υπερασπιστεί το «αδελφό» Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα Ισπανίας του Σάντσεθ – κατηγορώντας την ιταλική κυβέρνηση για υποκρισία και εκλογική σκοπιμότητα στην απόφασή της για παύση της ισχύος του χώρου Σένγκεν με την Ισπανία, λόγω της μεταναστευτικής «εισβολής» στην Ευρώπη.* * *
Στελέχη του PD καμαρώνουν για την «τεράστια κλίμακα των άμεσων επιστροφών» στα σύνορα της Ισπανίας στη Θέουτα, με δεκάδες χιλιάδες επαναπροωθήσεις σε ένα μόνο Σαββατοκύριακο, που ξεπερνά στατιστικά τους πραγματικούς αριθμούς απελάσεων από την κυβέρνηση Μελόνι, λόγω και των νομικών εμποδίων που αντιμετώπισε η Ιταλία για εκτοπισμό μεταναστών και προσφύγων σε κέντρα κράτησης στην Αλβανία. Πράγματι, η ισπανική κυβέρνηση προχώρησε στη μεγαλύτερη μαζική επαναπροώθηση μεταναστών στην Ιστορία της ΕΕ και μέσα σε λίγα 24ωρα ανακοίνωσε πως το 90% των πάνω από 60.000 «εισβολέων» έχει επιστρέψει στο Μαρόκο.
Στοιχεία και αναλύσεις της Ευρωπαϊκής Επιτροπής δείχνουν ότι η Ισπανία εφαρμόζει μια ιδιαίτερα αυστηρή πολιτική επιστροφών. Σύμφωνα με εκθέσεις της Κομισιόν, η Ισπανία διαχειρίζεται τη λεγόμενη «παράτυπη» μετανάστευση «αποτελεσματικότερα» από την Ιταλία, επιστρέφοντας ένα τρίτο (33%) περισσότερους μετανάστες στις χώρες προέλευσής τους. Μάλιστα, λόγω των αυστηρών διμερών συμφωνιών (κυρίως με το Μαρόκο), η χώρα της Ιβηρικής καταγράφει τις μισές «παράτυπες» αφίξεις σε σύγκριση με την Ιταλία, παρά το γεγονός ότι γεωγραφικά βρίσκεται πιο κοντά στην Αφρική.* * *
«Η αλήθεια είναι ότι ο Σάντσεθ και η Μελόνι ακολούθησαν την ίδια πολιτική: Νομιμοποίηση 500.000 αλλοδαπών. Και οι δύο», δήλωνε προ ημερών ο αντιπρόεδρος της ομάδας του Δημοκρατικού Κόμματος Ιταλίας στη Βουλή των Αντιπροσώπων, θέλοντας να αναδείξει την …υποκρισία της ιταλικής κυβέρνησης. Σημείωνε δε ότι ενώ η Μελόνι χρησιμοποιεί σκληρή ρητορική κατά της μετανάστευσης, η κυβέρνησή της έχει βασιστεί ομοίως σε μεγάλης κλίμακας νομιμοποιήσεις για τους μετανάστες εργαζόμενους για να καλύψει τις εργοδοτικές απαιτήσεις, κάνοντας το πραγματικό αποτέλεσμα της πολιτικής της να «μοιάζει αξιοσημείωτα» με αυτό του Σάντσεθ.
Αρχές Ιούλη το υπουργικό συμβούλιο της Ιταλίας εξέδωσε νέο διάταγμα σχετικά με τις «ροές εισόδου στην Ιταλία 497.000 αλλοδαπών εργαζομένων κατά την τριετία 2026 – 2028» για τις ανάγκες των επιχειρήσεων σε εργατικό δυναμικό, υπολογίζοντας περίπου 230.000 για μη εποχική εργασία και 267.000 εποχικούς εργαζόμενους στους τομείς της γεωργίας και του τουρισμού. Είχε προηγηθεί το βασιλικό διάταγμα της κυβέρνησης Σάντσεθ για νομιμοποίηση 500.000 μεταναστών που ζουν και εργάζονται στην Ισπανία. Μπορεί ο τρόπος της «νομιμοποίησης» να διαφέρει, όμως το κύριο δεν αλλάζει, δηλαδή η εξασφάλιση φτηνού εργατικού δυναμικού για τους κεφαλαιοκράτες, ιδιαίτερα σε κλάδους όπου υπάρχουν ελλείψεις.
Το ομολογούν οι ίδιοι ότι η πολιτική τους στη διαχείριση και καταστολή της μετανάστευσης συνδέεται άμεσα με τις ανάγκες της καπιταλιστικής οικονομίας: Νομιμοποίηση όσων χρειάζονται οι επιχειρήσεις για φτηνό εργατικό δυναμικό, επαναπροωθήσεις, απελάσεις, φράχτες, πνιγμός για όσους ξεριζωμένους «περισσεύουν». Τα όρια του «ανθρωπισμού» τους σταματούν εκεί που αρχίζουν τα επιχειρηματικά συμφέροντα και οι γεωπολιτικοί ανταγωνισμοί.* * *
Εξάλλου, το Σύμφωνο για τη Μετανάστευση και το Ασυλο που εντείνει την καταστολή, αυστηροποιεί περαιτέρω την απόδοση ασύλου και την οικογενειακή επανένωση, προωθεί τη δημιουργία κέντρων κράτησης σε τρίτες χώρες, νομιμοποιεί τις επαναπροωθήσεις κ.λπ., το στήριξαν όλα τα κράτη – μέλη της ΕΕ, με την Ισπανία να θέτει μόνο ορισμένα ζητήματα όσον αφορά σε όσους φτάνουν διά θαλάσσης. Τώρα, με αφορμή και τα γεγονότα στη Θέουτα, σύσσωμοι οι Ευρωπαίοι ηγέτες, συμπεριλαμβανομένων των Σάντσεθ και Μελόνι, όπως και η πρόεδρος της Κομισιόν, Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν, τόνισαν την ανάγκη για ευρωπαϊκή φύλαξη των συνόρων, ονομάζοντας την καταστολή των ξεριζωμένων από τους πολέμους και την εκμετάλλευση «αλληλεγγύη μεταξύ των Ευρωπαίων εταίρων»…
Με φόντο την εργαλειοποίηση της μετανάστευσης στον γεωπολιτικό ανταγωνισμό των καπιταλιστικών κρατών, εντείνεται η στρατιωτικοποίηση των συνόρων, με τους Ευρωπαίους ηγέτες – σοσιαλδημοκράτες και ακροδεξιούς – να επιμένουν ότι «η υπεράσπιση των εξωτερικών συνόρων της Ενωσης δεν αποτελεί συμφέρον μίας μόνο χώρας, αλλά κοινή ευθύνη όλης της ΕΕ». Αποκαλυπτικά είναι και όσα συζητήθηκαν στη χθεσινή συνεδρίαση των υπουργών Εσωτερικών της ΕΕ, για δημιουργία κέντρων για τον «επαναπατρισμό παράτυπων μεταναστών» κυρίως σε αφρικανικές χώρες, όπως Ρουάντα, Σενεγάλη, Τυνησία, Λιβύη και Αίγυπτος, αλλά και σε χώρες όπως η Αρμενία, το Ουζμπεκιστάν και το Μαυροβούνιο…
Αναδημοσίευση από τον «Ριζοσπάστη» – 5/8/2026
