Η εκτόξευση των πολεμικών δαπανών είναι από τα «ασφαλέστερα» τεκμήρια της ανεπίστρεπτης πορείας κλιμάκωσης στην οποία βρίσκονται οι ιμπεριαλιστικοί ανταγωνισμοί και οι πόλεμοι, στο φόντο της σύγκρουσης ΗΠΑ – Κίνας για την πρωτοκαθεδρία στο παγκόσμιο ιμπεριαλιστικό σύστημα. Ολα ανεξαιρέτως τα ιμπεριαλιστικά κέντρα αυξάνουν κατακόρυφα τους πολεμικούς προϋπολογισμούς, γεμίζουν και εκσυγχρονίζουν τα οπλοστάσιά τους και προετοιμάζονται για γενίκευση των πολεμικών συγκρούσεων. Δεν θα μπορούσαν βέβαια να μην ξεχωρίζουν οι ΗΠΑ, που πρωταγωνιστούν στα δύο μεγάλα ιμπεριαλιστικά μέτωπα και είναι η δύναμη που η πρωτοκαθεδρία της αμφισβητείται σε όλα τα επίπεδα.
Ετσι, το νομοσχέδιο του υπουργείου Πολέμου «National Defence Authorization Act» (NDAA), που ψηφίστηκε στις 23 Ιούλη από τη Βουλή των Αντιπροσώπων με 216 ψήφους υπέρ και 212 κατά, προβλέπει 250 δισ. δολάρια επιπρόσθετες στρατιωτικές δαπάνες για το 2027 σε σύγκριση με το 2026. Προβλέπει επίσης να δοθούν 60 δισ. δολάρια επιπλέον στον πόλεμο κατά του Ιράν, ο οποίος μέσα στο πρώτο πεντάμηνο κόστισε στις ΗΠΑ 37,5 δισ. Αν μη τι άλλο, ο διπλασιασμός των κονδυλίων για τον πόλεμο κατά του Ιράν κάνει θρύψαλα τον εφησυχασμό που καλλιεργούν και στη χώρα μας αστικά επιτελεία, ότι μπορεί να υπάρξει τάχα «διπλωματική λύση» ή ότι οι ανταγωνισμοί στη Μέση Ανατολή βαίνουν προς εκτόνωση. Συνολικά το νομοσχέδιο NDAA προβλέπει πολεμικές δαπάνες και κονδύλια – ρεκόρ, ύψους 1,150 τρισ. δολαρίων.
Η άλλη όψη του νομίσματος είναι το τσεκούρι σε κρατικές δαπάνες ακόμα και για στοιχειώδεις λαϊκές ανάγκες, όπως για ιατροφαρμακευτική κάλυψη, περίθαλψη, κοινωνική πρόνοια κ.λπ. Στους τομείς αυτούς περικόπτονται ή μετακινούνται προς την πολεμική οικονομία πόροι από ομοσπονδιακά κονδύλια.
Ενα μέρος από αυτά τα θηριώδη πολεμικά κονδύλια αξιοποιείται για να «λαδώνονται» οι συμμαχικές σχέσεις με το Ισραήλ, στην κρίσιμη για τους Αμερικανούς περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου και της Μέσης Ανατολής. Γι’ αυτόν τον σκοπό, στο νομοσχέδιο NDAA ενσωματώθηκε η «Πρωτοβουλία Συνεργασίας Αμυντικής Τεχνολογίας ΗΠΑ – Ισραήλ» («United States – Israel Defense Technology Cooperation Initiative»), όπου προβλέπεται ο διορισμός ενός «ειδικού εντολοδόχου» στο υπουργείο Πολέμου των ΗΠΑ ο οποίος θα αναλάβει τον κεντρικό συντονισμό και τον πλήρη συγχρονισμό της αμερικανο-ισραηλινής έρευνας και ανάπτυξης στην πολεμική βιομηχανία, με στόχο την επιτάχυνση της μεταφοράς τεχνογνωσίας σε αμερικανικά στρατιωτικά συστήματα.
Προβλέπονται ακόμα συμπαραγωγές όπλων μέσω κοινοπραξιών σε τομείς όπως η Τεχνητή Νοημοσύνη και τα αυτόνομα στρατιωτικά συστήματα εξουδετέρωσης drones, η κυβερνοασφάλεια, ο ηλεκτρονικός πόλεμος, όπλα κατευθυνόμενης ενέργειας (λέιζερ), η ανάλυση και αξιοποίηση δεδομένων κ.λπ. Οι κοινοπραξίες αυτές θα έχουν έδρα στις ΗΠΑ και ετήσια χρηματοδότηση τουλάχιστον 150 εκατ. δολαρίων. Τέλος, προωθείται μόνιμη και οργανική σύνδεση των πολεμικών βιομηχανιών των δύο κρατών, γεγονός που αναβαθμίζει κι άλλο το κράτος – δολοφόνο Ισραήλ ως αναπόσπαστο κομμάτι της «ασφάλειας» των ΗΠΑ.
Τον ρόλο αυτόν του Ισραήλ αναδεικνύει και ο νόμος «United States – Israel FUTURES Act», που προωθείται από τον περασμένο Φλεβάρη και ανοίγει τον δρόμο για τη διοχέτευση δισ. δολαρίων σε συμβόλαια με ισραηλινές «αμυντικές» βιομηχανίες.
Μπορεί στην ειδησεογραφία να κυριαρχεί η μεγάλη δυσκολία των ΗΠΑ να επιβάλουν τους όρους τους στη σύγκρουση με το Ιράν, ή το γεγονός ότι ξέμειναν από πυραύλους στην προσπάθεια να επικρατήσουν στην περιοχή και να βοηθήσουν στην «άμυνα» του Ισραήλ, ωστόσο η αμερικανική αστική τάξη δεν έχει άλλο δρόμο από το να υπερασπιστεί με τα όπλα την παγκόσμια πρωτοκαθεδρία της, που απειλείται ανοιχτά από την Κίνα και τους συμμάχους της στο υπό διαμόρφωση ευρασιατικό στρατόπεδο. Συνολικά οι παγκόσμιες στρατιωτικές δαπάνες το 2025 έφτασαν σε ιστορικό ρεκόρ, κοντά στα 2,9 τρισ. δολάρια, αυξημένες κατά 2,9% σε σχέση με το 2024, με βασικό μοχλό την Ευρώπη, όπου αυξήθηκαν κατά 14%, στα 864 δισ. δολάρια.
Οι ιμπεριαλιστές εξοπλίζονται μέχρι τα μπούνια και προετοιμάζονται για το «μεγάλο ξεκαθάρισμα», σέρνοντας τους λαούς σε νέο όλεθρο. Δεν είναι όμως ανίκητοι. Οι αντιθέσεις που μεγαλώνουν στο εσωτερικό των ιμπεριαλιστικών στρατοπέδων, με χαρακτηριστικότερο παράδειγμα το ρήγμα ανάμεσα σε ΗΠΑ και ΕΕ, φανερώνουν τις δυνατότητες που έχει η οργανωμένη εργατική – λαϊκή πάλη να παρέμβει στις εξελίξεις και να πρωταγωνιστήσει σε αυτές, με το δικό της αυτοτελές σχέδιο δράσης, σε σύγκρουση με την αστική τάξη και τις ιμπεριαλιστικές συμμαχίες της, με στόχο τον σοσιαλισμό – κομμουνισμό. Αυτός είναι ο δρόμος που φωτίζει την ανατροπή της βαρβαρότητας, την «ανατολή» μια νέας εποχής για την εργατική τάξη και τον λαό, χωρίς πολέμους και εκμετάλλευση.
