«80 χρόνια από την ίδρυση του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας: Εμπνεόμαστε, Διδασκόμαστε, Συνεχίζουμε». Με αυτό σύνθημα και την ενθουσιώδη συμμετοχή δεκάδων νέων και μεγαλύτερης ηλικίας ανθρώπων από όλη την Αττική, πραγματοποιήθηκε το πρωί της Κυριακής η πεζοπορία στα χνάρια των μαχητών και μαχητριών του ΔΣΕ στην Πάρνηθα στο πλαίσιο του Αθλητικού Camp της ΚΝΕ, που φέτος γίνεται για 14η χρονιά, ενταγμένο στο Φεστιβάλ της ΚΝΕ και του «Οδηγητή».
Τους συμμετέχοντες που ξεκίνησαν νωρίς το πρωί από το Μεταξουργείο με λεωφορεία αλλά και με δικά τους μέσα καλωσόρισε μπροστά από τον σιδηροδρομικό σταθμό της Σφενδάλης στη Μαλακάσα ο Βαγγέλης Βασιλείου, μέλος του Γραφείου Περιοχής Αττικής της ΚΝΕ, δίνοντας και το πλαίσιο της δραστηριότητας που σκοπό είχε τη γνωριμία με την ιστορία του ηρωικού αγώνα των συντρόφων των πέτρινων χρόνων της δεκαετίας του ’40 και της κορυφαίας στιγμής της ταξικής πάλης στη χώρα μας, την εποποιία του ΔΣΕ, αλλά και την ομορφιά του φυσικού τοπίου της Πάρνηθας, ό,τι τουλάχιστον κατάφερε να διασωθεί από τις πυρκαγιές των τελευταίων χρόνων.
Ο Β. Βασιλείου σημείωσε ότι η Πάρνηθα «αποτέλεσε κι αυτή πεδίο ανάπτυξης της δράσης του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας και σημαντικών σκληρών μαχών 20 χιλιόμετρα από την Αθήνα, που έχουν πάρει κι αυτές τη θέση τους στην Ιστορία δίπλα στα μεγάλα πεδία μαχών της Ρούμελης, της Θεσσαλίας και προφανώς της Δυτικής Μακεδονίας.
Η Πάρνηθα ήταν μαζί με άλλες περιοχές το πεδίο δράσης του 2ου Τάγματος της 126ης Ταξιαρχίας με διοικητή τον καπετάν Κρόνο (Κώστα Αντωνόπουλο) και τιμάμε και βαδίζουμε σήμερα στα χνάρια αυτών των μαχητών και μαχητριών».
Εξήγησε ότι στο σύμπλεγμα των ορεινών όγκων που ξεκινάει από την Πάρνηθα, την Πάστρα, τον Κιθαιρώνα, μέχρι και τον Ελικώνα έδρασαν αντάρτικες δυνάμεις του ΔΣΕ και προηγούμενα του ΕΛΑΣ, από το 1943 έως το 1948, είτε δίνοντας μάχες είτε εξασφαλίζοντας μέσα από μονοπάτια να βγαίνουν στελέχη και μέλη του Κόμματος στο βουνό. Να περάσουν από την Αθήνα στα βουνά της Ρούμελης οι νέοι στρατολογημένοι μαχητές του ΔΣΕ. Αναφέρθηκε ενδεικτικά στις μάχες που έδωσε τον Φλεβάρη του 1948 ο ΔΣΕ, όπου τμήμα του κατάφερε να διεισδύσει στην Πάρνηθα, έδωσε μάχη στην Πύλη και κατάφερε πλήγμα στο μοναρχοφασιστικό στρατό και Χωροφυλακή και να πάρει οπλισμό και εφόδια. Επίσης στην κατάληψη της Σκούρτας και την εκδίωξη των ΜΑΥδών.
Τόνισε ακόμα πως «εμπνεόμαστε, διδασκόμαστε, μαθαίνουμε από την ηρωική δράση την Ιστορία του Κόμματός μας και με την ορμή των ιδεών μας βαδίζουμε στα ίδια χνάρια σήμερα τον δρόμο της ανατροπής, τιμάμε την εποποιία του ΔΣΕ, στη δράση του οποίου η αστική τάξη ένιωσε τη μεγαλύτερη απειλή και συνεχίζουμε. Αυτό τον δρόμο βαδίζουμε μέχρι την τελική νίκη απέναντι στο καπιταλιστικό σύστημα που σπέρνει τον όλεθρο απ’ άκρη σε άκρη σε όλη τη Γη, με τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο να γενικεύεται και την εμπλοκή και τη συμμετοχή της χώρας μας συνεχώς να μεγαλώνει. Μεγαλώνουν ταυτόχρονα και οι επιπτώσεις για τον λαό, την εργατική τάξη που πληρώνει βαριά το τίμημα της πολεμικής οικονομίας και εμπλοκής σήμερα, με την ακρίβεια που κατατρώει το εισόδημα, μας καταδικάζει να ζούμε όλο και χειρότερα, αύριο και με το ίδιο μας το αίμα. Πρόκειται για το ίδιο σύστημα, το ίδιο κράτος που δαπανά 7 δισ. ευρώ για ΝΑΤΟικούς εξοπλισμούς, αλλά αρνείται να πάρει ολοκληρωμένα μέτρα για την προστασία και την πυρασφάλεια, όπως προτείνει το ΚΚΕ, με αποτέλεσμα κάθε χρόνο να είμαστε στο ίδιο έργο θεατές και χειρότερα κάθε χρονιά. Το αποτέλεσμα, εξάλλου, αυτής της πολιτικής που βάζει τα κέρδη πάνω από την ζωή και τις ανάγκες μας, είναι οι νεκροί από πυρκαγιές, οι μεγάλες καταστροφές και εδώ στην Πάρνηθα, η καταστροφή του 40% των δασικών εκτάσεων της Αττικής τα τελευταία χρόνια».
Ο Β. Βασιλείου υπογράμμισε πως «η σημερινή ανάβαση στην Πάρνηθα έρχεται σε συνέχεια αυτών στο Λούτζερ και τη Βίγλα, που έγιναν στο πλαίσιο της 35ης Αντιιμπεριαλιστικής Κατασκήνωσης της Οργάνωσής μας και ακολουθούν και άλλες. Γιατί η Ιστορία του λαού μας έχει αποτυπωθεί σε πολλές βουνοκορφές με αίμα. Δίνουμε αγωνιστικό ραντεβού το επόμενο διάστημα στην κορύφωση των εκδηλώσεων του 52ου Φεστιβάλ ΚΝΕ – “Οδηγητή”, στην προφεστιβαλική δραστηριότητα, στις εκδηλώσεις και δράσεις του εργατικού – λαϊκού κινήματος όλο το επόμενο διάστημα».
Αποστολή η ανοιχτή δίοδος προς την Αθήνα
Στην συνέχεια ξεκίνησε η ανάβαση και στην πρώτη μεγάλη στάση στο Παλαιομίλεσι, ο Θεοδόσης Μπενάτος, στέλεχος του Κόμματος, έκανε εκτενή αναφορά στην ιστορία και δράση του 2ου Τάγματος του ΔΣΕ.
Όπως σημείωσε, αρχικά λεγόταν Τάγμα Θήβας και στη συνέχεια 2ο Τάγμα της 126ης Ταξιαρχίας, της Μεραρχίας Ρούμελης του ΔΣΕ. Αυτά τα τάγματα, όπως και της Λιβαδειάς, φτιάχτηκαν το 1947 από ντόπιους, άνδρες και γυναίκες, από τα χωριά της περιοχής, έπειτα Αθηναίους αλλά και Θεσσαλούς που στάλθηκαν προς ενίσχυση κατά τη συγκρότηση της 2ης Μεραρχίας του Δημοκρατικού Στρατού με διοικητή τον καπετάν Διαμαντή (Γιάννης Αλεξάνδρου). Ιδιαίτερα τα Χώστια της Βοιωτίας (Πρόδρομος) έδωσαν βαρύ φόρο αίματος σε αυτόν τον αγώνα.
Αναφέρθηκε στη δράση εκείνη την εποχή σημειώνοντας πως «τον Απρίλη του 1947 σε όλη τη Ρούμελη μαίνονται οι εκκαθαριστικές επιχειρήσεις του αστικού στρατού με την ονομασία “Σχέδιο Τέρμινους” που είχε στόχο να εγκλωβιστούν οι δυνάμεις του ΔΣΕ μέσα στους ορεινούς όγκους για να ανακοπεί η δράση του, που έμπαινε σε χωριά και επάνδρωνε τα τμήματά του. Ο ΔΣΕ κατάφερε με διεισδύσεις, με τόλμη, με πολεμική αρετή, να τερματίσει το “Τέρμινους” όπου συμμετείχαν χιλιάδες στρατιώτες, χωρίς να πετύχει τον στόχο του. Αντί να περιοριστούν οι μαχητές του ΔΣΕ, αυτοί διεύρυναν τη δράση και έλεγχαν μεγάλες περιοχές. Θα ακολουθήσει το “Σχέδιο Λάιλαψ” που επίσης θα αποτύχει και ο ΔΣΕ κρατάει τις θέσεις του στη Ρούμελη και αναπτύσσει πλούσια δράση σε όλη την περιοχή, ενώ το 2ο Τάγμα της 126ης Ταξιαρχίας έχει πιάσει τον Ελικώνα και τον κρατάει!
Μέσω του Ελικώνα στόχος ήταν να μπορεί να προσεγγίζει τα βουνά που περιβάλλουν την Αττική – Πάρνηθα, Πάστρα, Κιθαιρώνας, Γεράνεια. Ο ΔΣΕ δίνει σκληρές μάχες, μπαίνει στα χωριά της Θήβας, Δομβράινα, Χώστια (σήμερα Πρόδρομος, που έδωσε πολλούς μαχητές), στην Πύλη, στη Σκούρτα. Εκεί το 2ο Τάγμα χωρίζεται σε δύο τμήματα, το ένα πάει προς τα Γεράνεια και φτάνει έως την Περαχώρα Λουτρακίου και την Κινέττα με συνεχείς μάχες, το άλλο πιάνει την Πάρνηθα και τα οροπέδιά της.
Προωθείται ένα συγκεκριμένο σχέδιο που έλεγε ότι πρέπει να παραμένει ανοιχτή η δίοδος προς την Αθήνα ώστε να μεταφέρονται δυνάμεις προς τα κύρια πεδία δράσης του ΔΣΕ. Πρέπει να ελεγχθούν χωριά και περιοχές που είχαν τεράστια παράδοση στον αγώνα του ΕΑΜ και του ΕΛΑΣ. Και ο Κώστας Αντωνόπουλος (Κρόνος) δεν επιλέγεται τυχαία διοικητής του Τάγματος. Ο ίδιος ήταν ο διοικητής του 2/34 Τάγματος του ΕΛΑΣ, δίνει πολλές μάχες στην περιοχή με πιο χαρακτηριστική αυτή του Αυλώνα, τον Οκτώβρη του ’44 κατατροπώνει τους Γερμανούς ναζί. Αυτό το τάγμα του ΔΣΕ, το 1947, όντας σε διαρκή κίνηση και υπό παρακολούθηση, καταφέρνει την αποστολή του, καταφέρνει να περάσει μαχητές στη Ρούμελη και αντιπροσωπεία της ΚΟΑ με επικεφαλής τον Στέφανο Γκιουζέλη, μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ, ο οποίος αργότερα ανέλαβε την 3η Μεραρχία του ΔΣΕ στην Πελοπόννησο».
Ηρωική δράση ως το τέλος
Στη συνέχεια αναφέρθηκε στη δράση του Τάγματος που συνεχίστηκε το επόμενο διάστημα. Το οροπέδιο Σαλονίκι πάνω από τη Μαλακάσα, όπου τερματίστηκε η ανάβαση, ήταν το σταθερό λημέρι τους.
Όπως σημείωσε, «δίνουν μάχες ανάμεσα από Αυλώνα και άγιο Θωμά και μπαίνουν στα Οινόφυτα. Όλη αυτή η δράση προκαλεί αναταραχή στην αστική κυβέρνηση, καθώς βλέπει πως υπάρχει κίνδυνος ακόμα και για τη σύνδεση της πρωτεύουσας με την υπόλοιπη χώρα.
Τελικά συντριπτικά πολλαπλάσιες δυνάμεις του αστικού στρατού που διατέθηκαν εγκλωβίζουν στην Αλυκή Βοιωτίας, στις 29 Μάρτη 1948, το Τάγμα και μετά από πολύωρη σκληρή μάχη σκοτώνεται ο διοικητής του, ο καπετάν Κρόνος. Το τμήμα ανασυγκροτείται, καταφέρνει να διαφύγει στον Παρνασό. Στη συνέχεια ενόψει των νέων εκκαθαριστικών επιχειρήσεων του αστικού στρατού, σε υλοποίηση του Σχεδίου “Χαραυγή”, αποφασίζεται το μεγαλύτερο τμήμα των δυνάμεων της 2ης Μεραρχίας να ελιχθούν σε όλο τον χώρο της Ρούμελης. Η εντολή για το Τάγμα είναι να επιχειρήσει ξανά βαθύτατη διείσδυση προς την Πάρνηθα και καθώς ο Ελικώνας πλέον κρατείται από τον αστικό στρατό, στα χωριά τα ίδια είναι σε εξέλιξη σκληρή καταστολή, τρομοκρατία και διώξεις, φυλακίσεις, βασανισμοί, εξορίες, επιλέγεται μία διαδρομή που ακόμα και σήμερα, με τις ευκολίες της μετακίνησης που υπάρχουν, είναι αδιανόητα πολύ πιο δύσκολη. Από τον Παρνασσό στο Καλλίδρομο και το διασχίζουν, διασχίζουν τη Λοκρίδα, περνάνε το Κάστρο Βοιωτίας, ανάμεσα Υλίκη και Παραλίμνη, με σκοπό να φτάσουν τη Ριτσώνα. Διασχίζουν όλο τον Κάμπο της Τανάγρας, περνώντας έξω από το Σχηματάρι. Η κίνησή τους έχει εντοπιστεί. Χιλιάδες στρατού αναζητάνε το τμήμα αυτό, το οποίο παλεύει να φτάσει στην Πάρνηθα για να αποφύγει τη μάχη σε πεδινό χώρο. Δίνουν τελικά πολύ σκληρή μάχη στον Αυλώνα στη θέση Προφήτης Ηλίας στους πρόποδες της Πάρνηθας, η οποία αποτελεί και την τελευταία μάχη τους, όπου γίνονται εν ψυχρώ δολοφονίες μετά από τις συλλήψεις. Αυτός είναι και ο επίλογος της δράσης του συγκεκριμένου Τάγματος που έδρασε την Πάρνηθα».
Κατέληξε λέγοντας: «80 χρόνια μετά, το Κόμμα μελετάει την ιστορία, τιμάει την ηρωική δράση του ΔΣΕ, ώστε ο σκοπός, το κίνητρο και η ηθική ανωτερότητά του να παραμείνει ζωντανή και να μας καθοδηγήσει στο σήμερα». Ως απαραίτητο συμπλήρωμα για τη γνώση της ιστορίας πρότεινε τον ιστορικό – ταξιδιωτικό οδηγό «Ρούμελη – Άγραφα. Στα βήματα του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας», που έχει επιμεληθεί το Τμήμα Ιστορίας της ΚΕ του ΚΚΕ.
Στον τελικό προορισμό της ανάβασης, το οροπέδιο Σαλονίκι, οι συμμετέχοντες ύψωσαν τη σημαία του ΔΣΕ και πανό με το κεντρικό σύνθημα προς τιμήν των 80χρονων του ΔΣΕ, βροντοφωνάζοντας «ΕΑΜ, ΕΛΑΣ, ΕΠΟΝ, ΟΠΛΑ, ΔΣΕ, δόξα και τιμή στο ΚΚΕ».
