Με μια βαλίτσα γεμάτη νέες δεσμεύσεις στο κεφάλαιο ανεβαίνει στη ΔΕΘ ο Αλ. Τσίπρας, επιχειρώντας να καμουφλάρει με «φιλολαϊκό» μανδύα κάθε στόχο του κεφαλαίου προκειμένου να στρατεύσουν τον λαό, ενόψει και των πολύ δύσκολων που είναι μπροστά.
Τέτοιος στόχος είναι και η ένταση της εκμετάλλευσης και της λεγόμενης «παραγωγικότητας», που βρίσκεται πίσω από το κάλπικο τρίπτυχο που παρουσίασε την περασμένη Παρασκευή στη συνεδρίαση των τομεαρχών του αναχώματός του «να παράγουμε περισσότερο, να μοιράζουμε δικαιότερα, να ζούμε καλύτερα», σε μια επανάληψη του χρεοκοπημένου έργου της «δίκαιης καπιταλιστικής ανάπτυξης» που και η κυβέρνηση της ΝΔ διαφημίζει, όπου δήθεν κερδίζουν ταυτόχρονα και οι εργαζόμενοι και το κεφάλαιο. Κι επειδή δεν τους χωρίζουν ούτε καν τα συνθήματα, το κόμμα Τσίπρα επιστρατεύει τα περί «έντιμης διακυβέρνησης» και «λογοδοσίας», για να κρύψει ότι η ρίζα των λαϊκών δεινών δεν βρίσκεται στην «ανεντιμότητα» των αστικών διαχειριστών, αλλά στον ίδιο τον χαρακτήρα και τον πυρήνα της εξουσίας τους, της εξουσίας των μονοπωλίων που αυτοί πιστά υπηρετούν.
Ενώ οι στρατηγικοί στόχοι του κεφαλαίου που μοιράζεται με τα άλλα αστικά κόμματα βρίσκονται και πίσω από τα περί «παραγωγικής ανασυγκρότησης» και «ολιστικού σχεδίου σύγκλισης με την Ευρώπη» της άγριας εκμετάλλευσης, των αντιλαϊκών – αντεργατικών τρομονόμων, της απελευθερωμένης καπιταλιστικής αγοράς και των ματωμένων πλεονασμάτων, και βέβαια της πολεμικής προετοιμασίας και εμπλοκής για την οποία ο Τσίπρας όλως τυχαίως δεν βγάζει μιλιά.
Στο μεταξύ, χτες κατά τη συνάντησή του με «παραγωγικούς φορείς» στη Θεσσαλονίκη, ο Τσίπρας όχι μόνο ξέχασε την πολιτική που υλοποίησε στηρίζοντας τους επιχειρηματικούς ομίλους και τσακίζοντας τους επαγγελματίες, αλλά ανακάλυψε και το άλλο μαγικό: Εναν καπιταλισμό χωρίς ολιγοπώλια και καρτέλ, λέγοντας ότι είναι η «συσσώρευσή» τους που πιέζει τη μικρομεσαία επιχειρηματικότητα και τους αυτοαπασχολούμενους. Ταυτόχρονα, τα όσα είπε για το τέλος επιτηδεύματος και την προκαταβολή φόρου μόνο θυμηδία προκαλούν, αν αναλογιστεί κανείς πως οι νόμοι επί διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ διατήρησαν στο ακέραιο και επέκτειναν αυτήν τη φοροληστεία…
Διεργασίες στο αστικό πολιτικό σύστημα: Αλισβερίσι και «μηνύματα» με ζητούμενο την αντιλαϊκή «σταθερότητα»
Την ίδια ώρα, με νέο γύρο διεργασιών στο αστικό πολιτικό σύστημα ξεκινά ο Σεπτέμβρης, με ζητούμενο πάντα την αντιλαϊκή «σταθερότητα».
Ο διευθυντής του Γραφείου Τύπου του Αντ. Σαμαρά, Ν. Τσιούτσιας, σε συνέντευξή του είπε ότι ο πρώην πρωθυπουργός «δεν έχει κλείσει καμία πόρτα με την παράταξη», αλλά χαρακτήρισε τη ΝΔ του Κυρ. Μητσοτάκη «παλιό σημιτικό ΠΑΣΟΚ, με λίγο ΛΑ.Ο.Σ.». Επανέλαβε τον ισχυρισμό ότι η κυβέρνηση δεν διαθέτει σαφή και συνεπή εξωτερική πολιτική, ειδικά απέναντι στην Τουρκία, ενώ άφησε ανοιχτό το ενδεχόμενο νέας πολιτικής κίνησης.
Οι δηλώσεις του προκάλεσαν «νοσταλγία» στα κυβερνητικά στελέχη, που με το βλέμμα πάντα στο μέλλον έσπευσαν να θυμίσουν ότι μπροστά στα δύσκολα του κεφαλαίου οι κάλπικες διαχωριστικές γραμμές πέφτουν για το «εθνικό» καλό του κεφαλαίου, εξ ου και ο ίδιος ο Σαμαράς ως πρόεδρος της ΝΔ συγκυβέρνησε με το ΠΑΣΟΚ, μάζεψε τα αποκόμματα του ΛΑ.Ο.Σ. όταν αυτό έπαιξε τον βρώμικο ρόλο του κ.ο.κ., και βέβαια έτρεξε όλη την «εθνική» γραμμή της αστικής τάξης στην εξωτερική πολιτική, στα Ελληνοτουρκικά κ.λπ.
Πάνω σε τέτοιες …περγαμηνές πατά και άρθρο του Θ. Σκορδά, πρώην υφυπουργού της ΝΔ και στενού συνεργάτη του Σαμαρά, ο οποίος προαναγγέλλοντας τη χρησιμότητα του νέου κόμματος για την «πολιτική σταθερότητα» – κόλαφο για τον λαό γράφει ότι αν η επόμενη εκλογική αναμέτρηση δεν φέρει αυτοδύναμη κυβέρνηση, όπως φαίνεται, και αν «οι δυνάμεις του σημερινού κεντροαριστερού χώρου δεν μπορούν ή δεν θέλουν να παίξουν αυτόν τον ρόλο», «θα χρειαστεί να απαντήσουμε στο απλό ερώτημα: ποιος μπορεί να αποτελέσει έναν αξιόπιστο κυβερνητικό εταίρο». Για να προσθέσει: «Μια κυβέρνηση δεν χρειάζεται μόνο κοινοβουλευτική πλειοψηφία. Χρειάζεται κοινό προσανατολισμό, πολιτική συγγένεια, καθαρές θέσεις και τη δυνατότητα να παίρνει δύσκολες αποφάσεις χωρίς να ακυρώνεται από την πρώτη μέρα. Γι’ αυτό η δημιουργία ενός νέου πολιτικού φορέα στον χώρο της πατριωτικής, ευρωπαϊκής και κοινωνικά υπεύθυνης κεντροδεξιάς δεν αποτελεί παράγοντα αστάθειας. Είναι ακριβώς το αντίθετο. Προϋπόθεση πολιτικής σταθερότητας. Και εδώ υπάρχει κάτι που πρέπει να αξιολογήσουν οι πολίτες. Ο Αντ. Σαμαράς έχει ήδη αποδείξει στην πράξη ότι μπορεί να αναλάβει αυτήν την ευθύνη».
Αναδημοσίευση από τον «Ριζοσπάστη» – 1/9/2026
