Δυο μέρες απομένουν για το μεγάλο πανελλαδικό παλλαϊκό συλλαλητήριο στη ΔΕΘ. Για να φτάσει το κάλεσμα σε ακόμα περισσότερους χώρους δουλειάς και γειτονιές, στους εργαζόμενους που αγωνιούν για το σήμερα και το αύριο. Κάθε ώρα μετράει. Δίνουμε όλες τις δυνάμεις ώστε το Σάββατο η Θεσσαλονίκη να βουλιάξει!
Δεν πρόκειται για «μία ακόμα κινητοποίηση». Στη μάχη αυτή αποτυπώνεται η σύγκρουση δύο κόσμων. Από τη μια ο κόσμος των επιχειρηματικών κερδών, της εκμετάλλευσης και του πολέμου, που απαιτεί διαρκώς νέες θυσίες από τον λαό. Από την άλλη ο κόσμος της δουλειάς, της αλληλεγγύης και του συλλογικού αγώνα, που οργανώνεται και διεκδικεί.
Τα δεδομένα είναι ξεκάθαρα. Ο λαός δεν έχει μπροστά του κάποιες περαστικές «αναταράξεις». Τις εξελίξεις καθορίζει η μεγάλη εικόνα του κόσμου που φλέγεται από τους ανταγωνισμούς και τους πολέμους, σε τροχιά ανεπίστρεπτης κλιμάκωσης, που ακουμπά κάθε πτυχή της οικονομίας και της ζωής των λαϊκών στρωμάτων.
Τα ίδια τα αστικά επιτελεία προειδοποιούν για «δύσκολο χειμώνα», καλλιεργούν κουλτούρα φέρετρων και ζητάνε νέες θυσίες για να μην απειληθεί η «σταθερότητα». Κυβέρνηση και κόμματα της κοστολογημένης αντιπολίτευσης ανταγωνίζονται σε μέτρα – κοροϊδία, με στόχο να απορροφήσουν τη δυσαρέσκεια, να αποσπάσουν έστω και πρόσκαιρα συναίνεση ή ανοχή στα επικίνδυνα σχέδια του κεφαλαίου.
Σε αυτά δίνει απάντηση το συλλαλητήριο…
Στα μέτρα – ψίχουλα της κυβέρνησης, με βάση τις «αντοχές της οικονομίας» και ήδη ροκανισμένα από τις αυξήσεις στο ρεύμα και σε άλλα βασικά αγαθά. Αντίθετα, για τους επιχειρηματικούς ομίλους, τους εξοπλισμούς και την πολεμική εμπλοκή δεν υπάρχουν «στενά περιθώρια» και «δημοσιονομικοί κίνδυνοι», παρά μόνο «ρήτρες διαφυγής».
Στην προσπάθεια κυβέρνησης και βολικής αντιπολίτευσης να εγκλωβίσουν τον λαό στην αναμονή. Η κυβέρνηση, το ΠΑΣΟΚ, το κόμμα Τσίπρα, ο ΣΥΡΙΖΑ και οι υπόλοιποι του ζητούν να κρατήσει την ανάσα του. Να περιμένει «δίκαιη» μοιρασιά από το κράτος που υπηρετεί το κεφάλαιο και «οφέλη» από μια ανάπτυξη που στηρίζεται στην ένταση της εκμετάλλευσης, στη φοροληστεία και στις περικοπές. Να αποδεχτεί δηλαδή θυσίες μέχρι …να σβήσει ο ήλιος.
Απέναντι σε αυτόν τον καταστροφικό για τον λαό «ρεαλισμό» του κεφαλαίου και των κομμάτων του, το συλλαλητήριο αντιπαραθέτει το δίκιο και τις σύγχρονες διεκδικήσεις των εργαζομένων και του λαού. «Δώστε λεφτά για μισθούς, Υγεία και Παιδεία – Καμία θυσία για τον πόλεμο και τα κέρδη τους!».
Για τους εργαζόμενους ρεαλιστικό είναι να κάνουν στην άκρη τις παγίδες και τις εξαγγελίες χωρίς αντίκρισμα. Να απορρίψουν το ψευτοδίλημμα ποια ανάγκη τους θα θυσιάσουν. Να δυναμώσουν την οργάνωση παντού, σε σύγκρουση με την εργοδοσία και τους «εθνικούς» στόχους του κεφαλαίου. Να σπάσουν στην πράξη το κλίμα αναμονής και την προσπάθεια της σοσιαλδημοκρατίας να τους εγκλωβίσει στον ίδιο αντιλαϊκό μονόδρομο, αλλά από διαφορετικό παράδρομο.
Το συλλαλητήριο παίρνει τη σκυτάλη από απεργίες και κινητοποιήσεις που φανερώνουν δυνατότητες να βάζει το κίνημα εμπόδια και να αποσπά κάποιες κατακτήσεις. Αυτές οι δυνατότητες μπορούν να διευρυνθούν και να γίνουν πράξη με την επιτυχία του συλλαλητηρίου, το δυνάμωμα των συνδικάτων, την ενίσχυση της αντικαπιταλιστικής – αντιμονοπωλιακής γραμμής πάλης, το βάθεμα της κοινής δράσης εργαζομένων – βιοπαλαιστών και της κοινωνικής συμμαχίας που θα συγκρούεται με στρατηγικές επιλογές του κεφαλαίου, με τα κόμματα που τις υλοποιούν και τις υπερασπίζονται, με όλες τις αποχρώσεις της πολιτικής τους.
Ενα τέτοιο κίνημα, με πανελλαδική εμβέλεια, ριζωμένο σε κάθε χώρο δουλειάς και γειτονιά, που θα ενώνει τις εστίες αντίστασης σε ένα ορμητικό ποτάμι αμφισβήτησης της κυρίαρχης πολιτικής, είναι αυτό που έχει πραγματικά ανάγκη ο λαός, και όχι την ανακύκλωση χρεοκοπημένων εξαγγελιών που θα κάνουν η κυβέρνηση και τα άλλα κόμματα για άλλη μια χρονιά από τη ΔΕΘ…
Αναδημοσίευση από τη στήλη «Η Άποψή μας» του «Ριζοσπάστη», Πέμπτη 3 Σεπτέμβρη 2026
