Με αφορμή τη φιέστα του Υπουργείου Παιδείας, που πραγματοποιήθηκε την Τετάρτη 2 Σεπτεμβρίου, για το «σχολείο του αύριο», το «Εθνικό Απολυτήριο» και τις αλλαγές στο Λύκειο, η ΚΝΕ παρουσιάζει ένα αποκαλυπτικό video essay, με τίτλο: «Πόσες φορές μπορεί να γίνει “νέο” το ίδιο σχολείο;».
Γιατί, αν ανατρέξει κανείς στις δηλώσεις υπουργών Παιδείας και κυβερνήσεων των τελευταίων 20 χρόνων, θα διαπιστώσει ότι σχεδόν κάθε λίγα χρόνια παρουσιάζεται ένα «νέο σχολείο», ένα «νέο Λύκειο», ένα «νέο σύστημα», ένας ακόμη «εθνικός διάλογος», μια ακόμη «μεγάλη μεταρρύθμιση». Κι όμως, πίσω από τις διαφορετικές ονομασίες και τα καινούργια περιτυλίγματα, η κατεύθυνση παραμένει ίδια: περισσότερα εξεταστικά φίλτρα, μεγαλύτερη πίεση και οικονομική επιβάρυνση για τις λαϊκές οικογένειες, ακόμα πιο σκληροί ταξικοί φραγμοί στη μόρφωση.
Μέσα από παραδείγματα από τη σχολική πραγματικότητα, το βίντεο αναμετριέται με ορισμένα από τα βασικά επιχειρήματα που συνοδεύουν τη συζήτηση για το «Νέο Λύκειο» και το «Εθνικό Απολυτήριο»: Την υπόσχεση ότι το Λύκειο θα πάψει να αποτελεί «προθάλαμο των Πανελλαδικών», την ώρα που σχεδιάζεται η επέκταση των πανελλαδικού τύπου εξετάσεων και στις τρεις τάξεις του Λυκείου. Την επίκληση των «ίσων ευκαιριών», όταν οι μαθητές ξεκινούν από άνισες αφετηρίες. Την αποθέωση των «δεξιοτήτων», σε μια εποχή που η τεράστια ανάπτυξη της επιστήμης και της τεχνολογίας κάνει ακόμα πιο αναγκαία τη βαθιά, οργανωμένη γνώση.
Απέναντι, λοιπόν, στο σχολείο που εκπαιδεύει τα παιδιά να προσαρμόζονται σε έναν κόσμο ανταγωνισμού και ανισότητας, το ΚΚΕ και η ΚΝΕ προβάλλουν την πρόταση για Ενιαίο Δωδεκάχρονο Σχολείο σύγχρονης γενικής παιδείας, κοινό για όλα τα παιδιά, που δε θα τα ξεχωρίζει ανάλογα με το πορτοφόλι της οικογένειάς τους και δεν θα τα κατηγοριοποιεί από νωρίς σε διαφορετικές εκπαιδευτικές διαδρομές, αλλά θα παρέχει ολόπλευρη επιστημονική μόρφωση, θα καλλιεργεί τη δημιουργικότητα και την κριτική σκέψη και θα συμβάλλει στην ολόπλευρη ανάπτυξη της προσωπικότητας κάθε νέου ανθρώπου.
Όπως σημειώνεται στο video essay:
«Δεν μπορείς να χτίσεις ένα σχολείο συλλογικότητας και συνεργασίας σε μια κοινωνία ανταγωνισμού, ένα σχολείο ισότητας σε μια κοινωνία βαθιάς ανισότητας, ένα σχολείο που θα αντιμετωπίζει τη γνώση ως κοινωνικό δικαίωμα, όταν έξω από αυτό τα πάντα μετριούνται στη λογική κόστους-οφέλους. Γι’ αυτό η πρόταση του ΚΚΕ δεν τελειώνει στην πόρτα του σχολείου. Το πραγματικά διαφορετικό σχολείο απαιτεί επαναστατικό μετασχηματισμό της κοινωνίας! Μια κοινωνία όπου η οικονομία, η επιστήμη και η τεχνολογία οργανώνονται με κριτήριο τις κοινωνικές ανάγκες και όχι το κέρδος των λίγων. (…) Τελικά το σχολείο του μέλλοντος δεν χρειάζεται απλώς ένα ακόμα καινούργιο όνομα… Χρειάζεται έναν καινούργιο κόσμο για να ανθίσει».
