Εφτασε ξανά η ΔΕΘ. Και τα κόμματα του συστήματος τσακώνονται για το ποιος αντιγράφει ποιον, ενώ όλοι τους αντιγράφουν τη στρατηγική του κεφαλαίου και της ΕΕ. Ακούμε ξανά τα γνωστά χιλιοειπωμένα προγράμματα και «οράματα». Σε νέα συσκευασία για την Ελλάδα του 2030. Οι ίδιες γνωστές κάλπικες υποσχέσεις για καλύτερες μέρες για τον λαό, με προσέλκυση παραγωγικών επενδύσεων που θα «μεγαλώσουν την πίτα» με νέο παραγωγικό μοντέλο. Με δίκαιη κατανομή των βαρών και φορολογική δικαιοσύνη, την οποία υπόσχονται με θράσος οι πρωταγωνιστές των κυβερνήσεων των 3 μνημονίων και των μεταμνημονιακών δεσμεύσεων.
Και με εγγυητή το «κράτος δικαίου», που το μόνο που εγγυάται είναι η θωράκιση της δικτατορίας του κεφαλαίου, σε όλα τα κράτη της ΕΕ, με ένα πλούσιο αντιλαϊκό οπλοστάσιο νόμων και Οδηγιών. Αυτό το κράτος υπόσχεται η κυβέρνηση να αναβαθμίσει και η συστημική αντιπολίτευση να αποκαταστήσει.
Ολοι μαζί διαβεβαιώνουν την άρχουσα τάξη ότι έχουν κοστολογήσει και θα συμπιέσουν τις ανάγκες μας, με βάση τις αντοχές της καπιταλιστικής κερδοφορίας. Σε όλες τις παραλλαγές του αφηγήματος περί «δίκαιης καπιταλιστικής ανάπτυξης», συναντάμε τους ίδιους βασικούς μύθους του αστικού λαϊκισμού.
Το παραμύθι της καπιταλιστικής «ανάπτυξης για όλους»
Η υπόσχεση ότι μέσα στο σημερινό σύστημα, με την αύξηση του ΑΕΠ, την αύξηση της πίτας που παράγεται, των επενδύσεων και των κερδών των ομίλων, θα έρθει η λαϊκή ευημερία είναι παλιά. Δόθηκε, δίνεται και θα δίνεται απ’ όλες τις αστικές κυβερνήσεις.
Η ίδια η ζωή παντού συντρίβει αυτόν τον μύθο. Αποκαλύπτει ότι πίσω απ’ την αύξηση των κερδών και την προσέλκυση επενδύσεων βρίσκεται πάντα το ξεζούμισμα των εργαζομένων, η αύξηση του βαθμού εκμετάλλευσης, η ακρίβεια και η φοροληστεία του λαού απ’ το κράτος του κεφαλαίου.
Τι κρύβεται σήμερα πίσω απ’ το ρεκόρ προσέλκυσης επενδύσεων από 11% του ΑΕΠ το 2019 στο σχεδόν 17% το 2025, για την οποία πανηγυρίζει η κυβέρνηση;
Τι κρύβεται πίσω απ’ την εκτίναξη των κερδών των ομίλων στα τρόφιμα, στην Ενέργεια, στις τράπεζες, στις κατασκευές και στις μεταφορές;
Κρύβεται η μείωση των πραγματικών μισθών, η εντατικοποίηση, τα 10ωρα και 12ωρα των εργαζομένων. Με τον μέσο ονομαστικό μισθό να αυξάνει 12%, αλλά την ίδια ώρα να αυξάνουν οι τιμές των τροφίμων κατά 32% και της ηλεκτρικής ενέργειας κατά 33,5% (την περίοδο 2018-2024).
Κρύβεται η αύξηση των άδικων έμμεσων φόρων κατά 68,45% και του ΕΦΚ κατά 5,1%. Κρύβεται η αύξηση των άμεσων φόρων των αυτοαπασχολούμενων κατά 40%, με την κατάργηση του αφορολόγητου ορίου, το τεκμαρτό εισόδημα και τα νέα ψηφιακά εργαλεία φοροληστείας, καθώς και των μισθωτών με τη μη τιμαριθμοποίηση της φορολογικής κλίμακας. Με την Ελλάδα να έχει τον μεγαλύτερο φορολογικό συντελεστή επί της εργασίας στην ΕΕ, για να εκπληρωθούν οι μεταμνημονιακές δεσμεύσεις της (Πίνακας 1) και ο λαός να φορτώνεται το 95% του συνόλου των φόρων.Κρύβεται η χρεοκοπία των λαϊκών νοικοκυριών, με 4 εκατομμύρια φορολογούμενους οφειλέτες να χρωστούν 114,5 δισ. ευρώ και αύξηση των οφειλών στα ασφαλιστικά ταμεία κατά 18%, με «χαμένες ρυθμίσεις» των οφειλών που ξεπερνούν το 50% του συνόλου.
Κρύβεται το ροκάνισμα πάνω από 23 δισ. της αγοραστικής δύναμης των καταθέσεων με τα εξευτελιστικά επιτόκια των τραπεζών συγκριτικά με τον πληθωρισμό.
Τσίπρας και Ανδρουλάκης ασκούν κριτική στην κυβέρνηση για την απόκλιση απ’ τον κοινοτικό μέσο όρο στις επενδύσεις ως ποσοστό του ΑΕΠ (21,5%). Ομως οι ίδιοι κερδισμένοι και χαμένοι θα συνεχίσουν να υπάρχουν κι αν η Ελλάδα φτάσει στον μέσο όρο της ΕΕ, σχετικά με τις επενδύσεις.
Ακόμα πιο απατηλή είναι η υπόσχεση της συστημικής αντιπολίτευσης για έναν καπιταλισμό χωρίς καρτέλ. Η κυριαρχία των μονοπωλιακών ομίλων αποτελεί διεθνώς γνήσιο τέκνο και όχι στρέβλωση της λειτουργίας της καπιταλιστικής οικονομίας, της συγκέντρωσης και συγκεντροποίησης του κεφαλαίου. Αυτό συμβαίνει σ’ όλους τους βασικούς κλάδους στην ΕΕ και στην παγκόσμια οικονομία, την εποχή του μονοπωλιακού καπιταλισμού. Η δημιουργία μεγάλων ευρωπαϊκών ομίλων «πρωταθλητών» σε σημαντικούς κλάδους της διεθνούς οικονομίας αποτελεί διακηρυγμένο στόχο των εκθέσεων Λέτα και Ντράγκι για την ΕΕ. Γι’ αυτό επίσης τα μεγάλα ζητήματα της ακρίβειας, της αύξησης της ανισότητας, της ενεργειακής ακρίβειας διαπερνούν όλη την ΕΕ και όχι μόνο την Ελλάδα.
Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο στον Ριζοσπάστη του Σαββατοκύριακου.
