Άρθρο του Ελισαίου Βαγενά, μέλους της ΚΕ του ΚΚΕ και υπεύθυνου του τμήματος Διεθνών Σχέσεων της ΚΕ του ΚΚΕ
Αναδημοσίευση από το documento.gr
Η θεωρία των «ήρεμων νερών» μοιάζει οριστικά να «πνίγεται» μέσα στο «τσουνάμι» των νέων διεκδικήσεων και τετελεσμένων του τουρκικού αστικού κράτους στις υποθέσεις της ηλεκτρικής διασύνδεσης Ελλάδας – Κύπρου – Ισραήλ, του θαλάσσιου χωροταξικού σχεδιασμού στο Αιγαίο, των περιβαλλοντικών πάρκων, της τουρκικής εμμονής στην αποστρατιωτικοποίηση των ελληνικών νησιών του Αιγαίου και μάλιστα σε συνθήκες προώθησης από την Άγκυρα της αμφισβήτησης της κυριαρχίας και των κυριαρχικών δικαιωμάτων τους.
Η κυβέρνηση της ΝΔ, όπως και τα άλλα αστικά κόμματα, επανέρχεται τώρα στις «εργοστασιακές ρυθμίσεις» της, δηλαδή στους ύμνους προς τις «ισχυρές συμμαχίες» της χώρας: ΝΑΤΟ, ΕΕ, Ισραήλ και στα συμφέροντα των μονοπωλίων τους, στη λεγόμενη «αποτρεπτική ισχύ» των Ενόπλων Δυνάμεων «απέναντι στον αναθεωρητισμό της Τουρκίας», στα ευχολόγια περί «διεθνούς δικαίου» κ.ο.κ. Ισχυρίζονται πως οι πολυπαινεμένες συμμαχίες τους, μαζί με την οικονομική αφαίμαξη του λαού για την αγορά νέων όπλων, υποτίθεται ότι μπορούν να εγγυηθούν την ασφάλεια του λαού μας.
Τα παραπάνω ωστόσο αποτελούν μια «δοκιμασμένη συνταγή», όπως μαρτυρά ολόκληρη η πορεία των ελληνοτουρκικών σχέσεων, οι κλιμακούμενες τουρκικές διεκδικήσεις νησιών και βραχονησίδων, η παραβίαση της Συνθήκης της Λωζάννης από τη νατοϊκή Τουρκία, που εμφανίζονται ως τετελεσμένα και πολλαπλασιάζονται στο πλαίσιο του δόγματος της «γαλάζιας πατρίδας», των «γκρίζων ζωνών», του «τουρκολιβυκού συμφώνου» και άλλων στρατηγικών επιλογών της.
Η αμφισβήτηση των κυριαρχικών δικαιωμάτων της Ελλάδας, η απειλή πολέμου υπάρχουν ακριβώς σε συνθήκες όπου η χώρα μας ακολουθεί αυτήν τη «δοκιμασμένη συνταγή», ενώ και οι διαπραγματεύσεις που δρομολογήθηκαν με αμερικανική εποπτεία, στο πλαίσιο των αποφάσεων της Συνόδου Κορυφής του ΝΑΤΟ (2023), αποσκοπούν στην ισχυροποίηση της ΝΑ πτέρυγας του ΝΑΤΟ, τη συνδιαχείριση και συνεκμετάλλευση του ορυκτού πλούτου στο Αιγαίο και στην ανατολική Μεσόγειο από ντόπια και ξένα μονοπώλια, την αποδυνάμωση των ρωσοτουρκικών σχέσεων.
Τι είναι αυτό όμως που ανατροφοδοτεί τον φαύλο κύκλο των πολεμικών κινδύνων για τον ελληνικό και τουρκικό λαό; Το ΚΚΕ έχει απαντήσει σε αυτό το ερώτημα, υπογραμμίζοντας πως ο ανταγωνισμός των αστικών τάξεων των δύο χωρών για να ενισχύσουν τη θέση τους και την κερδοφορία τους, π.χ. μετατρέποντας τις χώρες σε «κόμβους» μεταφοράς ενέργειας και εμπορευμάτων, βρίσκεται σε τελική φάση πίσω από τους κινδύνους της πολεμικής εμπλοκής, που απειλούν να αιματοκυλήσουν τους δύο λαούς για να αυξηθούν τα κέρδη εκείνων ή των άλλων καπιταλιστών, που άλλοτε βρίσκονται σε συνθήκες ανταγωνισμού και άλλοτε σε συνθήκες συνεργασίας.
Στην πράξη έχει αποδειχτεί ότι η εμπλοκή στα σχέδια των ΗΠΑ, ΝΑΤΟ, ΕΕ και του Ισραήλ όχι μόνο δεν εγγυάται την ασφάλεια του λαού, αλλά τον εμπλέκει περισσότερο σε επικίνδυνες διεργασίες, όπως π.χ. είναι η εξελισσόμενη σύγκρουση των αστικών τάξεων Τουρκίας – Ισραήλ. ΗΠΑ, ΝΑΤΟ, ΕΕ έχουν αποδειχτεί «καλοί αγωγοί» για τις διεκδικήσεις της αστικής τάξης της Τουρκίας σε βάρος των κυριαρχικών δικαιωμάτων της Ελλάδας και της Κύπρου, που τελεί με τις «πλάτες» τους εδώ και 52 χρόνια υπό τουρκική κατοχή. Κι αυτό συμβαίνει γιατί οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις του ευρωατλαντισμού υπολογίζουν στην αξιοποίηση της Τουρκίας στους δικούς τους σχεδιασμούς, όπου διεξάγεται η διαπάλη του ευρωατλαντικού άξονα έναντι του υπό διαμόρφωση ευρωασιατικού (Κίνας, Ρωσίας κ.ά.).
Η επίκληση των συμμάχων που δήθεν θα μας προστατέψουν θυμίζει τις προσπάθειες του πνιγμένου να πιαστεί από τα μαλλιά του. Η μόνη πραγματική και ρεαλιστική λύση για τους λαούς είναι να ανατρέψουν με την πάλη τους το σύστημα της εκμετάλλευσης, του καπιταλιστικού κέρδους, που γεννά τους ανταγωνισμούς των αστικών τάξεων και τους πολέμους. Σε αυτή την πάλη καταθέτει όλες του τις δυνάμεις και πρωτοστατεί το ΚΚΕ ενάντια στον εφησυχασμό και στην υποκρισία των απολογητών του συστήματος.
- Αναδημοσίευση από το documento.gr
