Εκδήλωση με θέμα «Ευρω-κόφτες “κοστολογημένης” εξαθλίωσης ή να χάσει το κεφάλαιο για να κερδίσει ο λαός» πραγματοποίησε τη Δευτέρα 7/9 στο ευρωκοινοβούλιο στις Βρυξέλλες η Ευρωκοινοβουλευτική Ομάδα του ΚΚΕ.
Στην εκδήλωση, την εισηγητική ομιλία πραγματοποίησε ο ευρωβουλευτής του Κόμματος Λευτέρης Νικολάου – Αλαβάνος, ενώ παρεμβάσεις έκαναν οι Χάρης Βουρδουμπάς, μέλος του Τμήματος ΕΒΕ της ΚΕ του ΚΚΕ, Όλγα Ρεϊτζοπούλου, μέλος του Γενικού Συμβουλίου της Ομοσπονδίας Συλλόγων Υπαλλήλων Αιρετών Περιφερειών Ελλάδας, Παναγιώτης Μοσχονάς, πρόεδρος του Φοιτητικού Συλλόγου της Σχολής Μηχανικών του ΠΑΔΑ και Πηνελόπη Καραγκούνη που υπερασπίστηκε το σπίτι της από funds και τράπεζες.
Ο Λευτέρης Νικολάου – Αλαβάνος ξεκίνησε σημειώνοντας τη σημασία του μεγαλειώδους συλλαλητηρίου της 5ης Σεπτέμβρη στην Θεσσαλονίκη, που «δείχνει ότι την ίδια στιγμή που ο πρωθυπουργός και οι αρχηγοί των άλλων αστικών κομμάτων παρουσιάζουν τις “εξαγγελίες” τους, που στην πράξη είναι τα “θέλω” των μεγαλοεπιχειρηματιών και ορισμένα ψίχουλα για τα λαϊκά νοικοκυριά, οι εργαζόμενοι, ο λαός μπορεί να δυναμώνει την πάλη του, να αποφασίζει να μιλήσει με τη δική του φωνή, να διατρανώνει τα αιτήματα του για τις δικές του ανάγκες».
Μεταξύ άλλων σημείωσε: «Η βασική λαθροχειρία που κάνουν όλα τα αστικά κόμματα, και το επανέλαβε κι ο πρωθυπουργός από το βήμα της ΔΕΘ, είναι να εμφανίζουν ότι η “οικονομική ανάπτυξη” μοιράζεται μεταξύ των επιχειρήσεων και των εργαζομένων. Πρόκειται για μεγάλο ψέμα κι αυτό δεν προκύπτει μόνο από την εμπειρία του καθενός και της καθεμιάς, αλλά το καταμαρτυρούν και τα επίσημα οικονομικά στοιχεία το καταμαρτυρούν.
Είναι χαρακτηριστικό ότι από το 2013 ως το 2025 το ΑΕΠ της χώρας αυξήθηκε περίπου 15% (σε σταθερές τιμές 2020). Ωστόσο, ο ονομαστικός μέσος μισθός των εργαζομένων παραμένει κατά 10,6% μικρότερος από εκείνον του 2011, ενώ ο πραγματικός μέσος μισθός υποχώρησε 13% σε σχέση με το 2013. Ενώ έγιναν μεγάλες επενδύσεις στην Ελλάδα, αξιοποιώντας και τα κονδύλια των ευρωενωσιακών ταμείων NextGeneretionEU, Ταμείο Ανάκαμψης κι Ανθεκτικότητας, RePowerEU που ξεπέρασαν τα 46 δις, σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία απασχόλησης, οι απολύσεις ετησίως είναι ίσες με τις προσλήψεις. Το ποσοστό απασχόλησης μάλιστα αντιστοιχεί στο 65% του εργατικού δυναμικού. Δηλαδή, οι επενδύσεις και η κερδοφορία των ομίλων συνδυάστηκαν με γενίκευση της προσωρινής, ελαστικής απασχόλησης, με θέσεις εργασίας χωρίς θεμελιωμένα δικαιώματα, ενώ η ανεργία παρά τις στατιστικές αλχημείες σπάει κόκαλα.
Η “δημοσιονομική σταθερότητα” και τα “πλεονάσματα” είναι μία σκληρή ταξική επιλογή που εξυπηρετεί τα μεγάλα συμφέροντα. Τα “κοστολογημένα προγράμματα” που υπερασπίζονται, όχι μόνο η ΝΔ, αλλά και το ΠΑΣΟΚ, ο Τσίπρας, ο ΣΥΡΙΖΑ, προϋποθέτουν ότι κάθε λαϊκό αίτημα για αξιοπρεπείς μισθούς, αυξήσεις στις συντάξεις, επιστροφή 13-14 μισθού στο δημόσιο και σύνταξης, δωρεάν υγειονομική περίθαλψη κι ασφάλιση, προστασία της λαϊκής κατοικίας από funds-servicers πρέπει πρώτα να “χωρέσει” μέσα στα όρια που θέτουν οι δημοσιονομικοί κανόνες της ΕΕ: τα ευρωεξάμηνα, το Σύμφωνο Σταθερότητας, οι αντιλαϊκές Συστάσεις ανά Χώρα, οι αντεργατικοί όροι των Ταμείων όπως το Ταμείο Ανάκαμψης. Έτσι, οι ανάγκες του λαού μετατρέπονται σε “κόστος” που πρέπει να εξοικονομηθεί, ώστε να αυξηθεί η κερδοφορία των ομίλων.
Εάν μπορούσαμε να χαρακτηρίσουμε τη “δημοσιονομική πειθαρχία” και τους “κόφτες δικαιωμάτων” της ΕΕ με ένα παράδειγμα, αυτό δεν μπορεί να είναι άλλο από τα “ματωμένα πλεονάσματα”. Αυτή η μνημονιακή ρύθμιση που ξεκίνησε την περίοδο της διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ και διατηρείται ως και σήμερα, είναι από τις αιτίες της λεγόμενης “υπεραπόδοσης της οικονομίας”.
Η αλήθεια είναι ότι τα έσοδα του κράτους είναι πραγματικά αστρονομικά. Μία από τις αιτίες είναι το ληστρικό πρωτογενές πλεόνασμα, που χρόνο με το χρόνο σπάει τα ρεκόρ: το 2025 8 δις με στόχο 5,3 δις, και το 2026 φαίνεται ότι θα ξεπεράσει τα 10 δις βάσει των προβλέψεων.
Ορισμένοι εργαζόμενοι στους τόπους δουλειάς, στις λαϊκές γειτονιές, αναρωτιούνται καλοπροαίρετα, “γιατί δεν δίνει κάτι η κυβέρνηση από αυτά που μάζεψε για τις λαϊκές ανάγκες;”. Σε αυτό το ερώτημα έσπευσε να απαντήσει ο Υπουργός Οικονομικών και Πρόεδρος του Eurogroup, Πιερρακάκης.[1] “Οι ευρωπαϊκοί κανόνες δεν επιτρέπουν αυτά τα χρήματα να μετατραπούν σε παροχές. Μπορούν όμως να μειώσουν το χρέος και τους τόκους που πληρώνουμε κάθε χρόνο…
Ποιος άραγε δημιούργησε το χρέος; Προφανώς και όχι ο λαός, αλλά οι ανάγκες του κεφαλαίου. Δείτε το Ταμείο Ανάκαμψης κι Ανθεκτικότητας, που ολοκληρώνεται αυτές τις μέρες. Με τις ψήφους των ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ-Τσίπρα, εξασφαλίστηκε φθηνός δανεισμός μέσω των χρηματοπιστωτικών ομίλων για την ενίσχυση καπιταλιστικών επενδύσεων, φορτώνοντας νέα δάνεια στις πλάτες του ελληνικού λαού, με αυστηρή δημοσιονομική πειθαρχία για να αποπληρωθούν τα κρατικά χρέη.
Άμεση συνέπεια των κατευθύνσεων του ΤΑΑ ήταν η περαιτέρω εκτίναξη της δυσβάσταχτης ακρίβειας κι ενεργειακής φτώχειας, η χειροτέρευση των εργασιακών συνθηκών με την επιστράτευση και ψηφιακών συστημάτων που αντί να μειώσουν το μόχθο και την καταπόνηση των εργαζομένων επιδοτήθηκαν αδρά από το ΤΑΑ μέσα από τη λεγόμενη ψηφιακή οικονομία επιταχύνοντας την ένταση της εκμετάλλευσης μέσω αλγορίθμων ρυθμισμένων με κριτήριο την κερδοφορία των ομίλων επιβάλλοντας προκλητική ασυλία των εργοδοτών στους χώρους εργασίας, που οδήγησαν σε εργοδοτικά εγκλήματα σε βάρος της ζωής των εργαζομένων, του δικαιώματος στη συνδικαλιστική δράση και εργασιακών δικαιωμάτων.
Έργα που καλύπτουν κοινωνικές ανάγκες, όπως η αντισεισμική θωράκιση, η αντιπυρική και αντιπλημμυρική προστασία, η πρόσληψη μόνιμου προσωπικού στα δημόσια νοσοκομεία, στο πυροσβεστικό σώμα, στα σχολεία και στα ιδρύματα κοινωνικής προστασίας, έμειναν έξω από κάθε χρηματοδότηση, αφού δεν εξασφαλίζουν κέρδη στους επιχειρηματικούς ομίλους. Ακόμη κι εκείνα που είχαν ενταχθεί αρχικά, στη πορεία απεντάχθηκαν ή δεν υλοποιήθηκαν.
Με τη λήξη του κύκλου του Ταμείου, η κατεύθυνση των ευρωπαϊκών και εθνικών πόρων αλλάζει: το βάρος μετατοπίζεται από επενδύσεις της “πράσινης και ψηφιακής μετάβασης” σε αμυντικές δαπάνες, εξοπλιστικά προγράμματα και υποδομές διπλής χρήσης, στο πλαίσιο προγραμμάτων όπως το ReArm Europe και το SAFE.
Η ΕΕ έτσι επιχειρεί να διασφαλίσει “ζωτικό χώρο” και να μη χάσει έδαφος στο πλαίσιο της αντιπαράθεσης ΗΠΑ-Κίνας για την πρωτοκαθεδρία στο παγκόσμιο ιμπεριαλιστικό σύστημα, ενώ παράλληλα μαίνεται η σύγκρουση του ευρωατλαντισμού με το υπό διαμόρφωση ευρωασιατικό στρατόπεδο με επικεφαλής τις Κίνα-Ρωσία, μία σύγκρουση που έχει πάρει τη μορφή του ιμπεριαλιστικού πολέμου στην Ουκρανία και στη Μέση Ανατολή. Συγκρούσεις που τείνουν να ενοποιηθούν σε ένα μεγάλο μέτωπο, βάζοντας φωτιά πραγματικά στην περιοχή μας, εντείνοντας τους κινδύνους για τους λαούς.
Σε αυτό το πλαίσιο, κλιμακώνεται η εμπλοκή της χώρας μας στους ιμπεριαλιστικούς πολέμους στην Ουκρανία και τη Μέση Ανατολή και έχει δυναμώσει ο κίνδυνος να γίνει η χώρα στόχος αντιποίνων.
Αυτό χρησιμοποιείται ως επίκληση για γιγαντιαίες δαπάνες πολεμικών εξοπλισμών: 3,5 δις για την “Ασπίδα του Αχιλλέα” με το κράτος κατακτητή Ισραήλ που μακελεύει τους Παλαιστινίους, άλλα 20 δις για 6 χρόνια χωρίς να υπολογίζουμε το 3-5% ετησίως για δαπάνες του ΝΑΤΟ. Βεβαίως, πρόκειται για έωλο ισχυρισμό καθώς η βασική δύναμη που επιβουλεύεται κυριαρχικά δικαιώματα της χώρας δεν είναι άλλος από τη “ΝΑΤΟική σύμμαχο” Τουρκία.
Μάλιστα, καθώς η οικονομία “φορά πλέον το χακί” απαιτεί ακόμα πιο απαρέγκλιτα κι από τους εργαζόμενους να είναι “στρατιωτάκια αμίλητα, ακούνητα, αγέλαστα”. Γι’ αυτό το ευρωκοινοβούλιο ενέκρινε την 13ωρη εργασία για να βγαίνει η πολεμική παραγωγή, γι’ αυτό προωθούνται μέτρα “στρατιωτικοποίησης” της παραγωγής, με εμπόδια στην συνδικαλιστική δράση, απαγόρευση των απεργιών, των εργατικών κινητοποιήσεων.
Όλα τα παραπάνω δεν πτοούν το κόμμα Τσίπρα που έβαψε κυριολεκτικά στο χακί της εξαγγελίες του, περιγράφοντας τους ιμπεριαλιστικούς πολέμους ως φυσικό φαινόμενο και καταπίνοντας τη γλώσσα του για την εμπλοκή της χώρας, τη συνεργασία με το κράτος-δολοφόνο Ισραήλ και την περιβόητη “Ασπίδα του Αχιλλέα”. Μάλιστα πλειοδότησε σε σχεδιασμούς για την πολεμική βιομηχανία, την παραγωγή διπλής χρήσης … ως και ζώνη πολεμικής βιομηχανίας στην Ανατολική Μακεδονία Θράκη εξήγγειλε.
Από όσα έχουμε αναφέρει μέχρι στιγμής, νομίζουμε τεκμηριώνεται αναμφίβολα ότι ανεξάρτητα από το ποιο αστικό κόμμα βρέθηκε στο τιμόνι της διακυβέρνησης όλα τα προηγούμενα χρόνια, υπάρχει ένας αντιλαϊκός παρονομαστής. Είναι η στρατηγική της ΕΕ για την ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας και της κερδοφορίας των ομίλων, σε βάρος των δικαιωμάτων, των αναγκών, ακόμη και της ίδιας της ζωής της εργατικής-λαϊκής πλειοψηφίας».
Αναφερόμενος κατόπιν στη νομοθεσία για τους πλειστηριασμούς και τα «κόκκινα δάνεια», σημείωσε: «Η οδηγία 2167/2021 που κατοχύρωσε τα συμφέροντα τραπεζών, “funds” και “servicers” απέναντι στα υπερχρεωμένα λαϊκά νοικοκυριά εγκρίθηκε με τις ψήφους ευρωβουλευτών της ΝΔ, του ΠΑΣΟΚ και του Βελόπουλου. Το ΠΑΣΟΚ, παλαιότερα, με τον νόμο Κατσέλη, αποδυνάμωσε την προστασία της πρώτης κατοικίας, στέλνοντάς την στα δικαστήρια. Η κυβέρνηση του Τσίπρα παρέδωσε τα “κόκκινα δάνεια” στη δευτερογενή αγορά, επιβάλλοντας τους ηλεκτρονικούς πλειστηριασμούς. Η σημερινή κυβέρνηση εφαρμόζει απαρέγκλιτα το αντιλαϊκό νομοθετικό οικοδόμημα που έφτιαξαν όλοι μαζί.
Κανένα από αυτά τα κόμματα, ούτε η ΝΔ, ούτε το ΠΑΣΟΚ, ούτε το κόμμα Τσίπρα, ούτε ο Βελόπουλος, αλλά ούτε και η Κωνσταντοπούλου, η Καρυστιανού, ο υπόλοιπος ΣΥΡΙΖΑ δεν ακουμπά τον ευρωενωσιακό πυρήνα των νομοθετημάτων.
Καθόλου τυχαία, από το εξίσου “κοστολογημένο” πρόγραμμα του Τσίπρα απουσιάζουν τα βασικά αιτήματα του εργατικού – λαϊκού κινήματος. Όλα αυτά δηλαδή που έκλεψαν από τον λαό οι κυβερνήσεις ΝΔ, ΠΑΣΟΚ και Τσίπρα και τώρα τα θεωρούν “περασμένα – ξεχασμένα”.
Μάλιστα ο Τσίπρας ολοκλήρωσε την ομιλία του με το εκτός τόπου και χρόνου σύνθημα “να γίνουμε Ευρώπη”. Κάνοντας πως δεν άκουσε την Κομισιόν που προανήγγειλε μόνο φέτος 600 χιλιάδες απολύσεις στην αυτοκινητοβιομηχανία στην Ευρώπη και άλλες 600 χιλιάδες στην υπόλοιπη βιομηχανία με την επίκληση του ενεργειακού κόστους.
Όσο για τα περιβόητα “κεκτημένα” και το κράτος-δικαίου της ΕΕ, η σχετική έκθεση της ΕΕ ξεπλένει την κυβέρνηση της ΝΔ και με αυτό τον τρόπο ενοχοποιεί την ευρωενωσιακή νομοθεσία και τα “κεκτημένα”, για τα εγκλήματα στα Τέμπη και τους νεκρούς πυροσβέστες, τις ελλείψεις στην πολιτική προστασία.
Απέναντι στην αντιλαϊκή πολιτική των αστικών κομμάτων που υπηρετεί τα “θέλω” και την κερδοφορία των λίγων, ρεαλιστική απάντηση δεν είναι το παραμύθι μιας δήθεν “καλύτερης διαχείρισης” της εκμετάλλευσης και της βαρβαρότητας που είναι από τη φύση του ο καπιταλισμός. Ρεαλισμός είναι η οργανωμένη αμφισβήτηση του συστήματος των λίγων, της εκμετάλλευσης, των κρίσεων, του πολέμου. Η πάλη για την ανατροπή του. Για την οικοδόμηση της κοινωνίας και της οικονομίας με επίκεντρο τις εργατικές-λαϊκές ανάγκες κι όχι το κέρδος των λίγων, το σοσιαλισμό-κομμουνισμό. Αυτό το νόημα έχει και το δεύτερο μισό του τίτλου της εκδήλωσής μας «να χάσει το κεφάλαιο για να κερδίσει ο λαός».
Κλείνοντας, ο Λευτέρης Νικολάου – Αλαβάνος τόνισε: «Το ρεύμα που έχει διαμορφωθεί τα τελευταία χρόνια είναι το πραγματικά ελπιδοφόρο στοιχείο. Αφήνει σε κάθε αγώνα, σε κάθε αρχαιρεσία σωματείου και μαζικού φορέα αποτυπώματα και παρακαταθήκες. Το ρεύμα αμφισβήτησης της κυρίαρχης πολιτικής πρέπει να δυναμώσει και να συνδεθεί με την ανατρεπτική στρατηγική του ΚΚΕ με τη συνολική αμφισβήτηση του συστήματος που έχει ανάγκη τα δημοσιονομικά “ταβάνια”, τα “μνημόνια διαρκείας”, την πολεμική οικονομία για την εξυπηρέτηση των καπιταλιστών.
Με την ανεξάντλητη και αστείρευτη δύναμη της εργατικής τάξης και του λαού, όταν αποφασίσουν να παλέψουν με όλες τους τις δυνάμεις για τις πραγματικές τους ανάγκες. Αυτοί μπορούν να φέρουν τα πάνω-κάτω».
Στη συνέχεια, τον λόγο πήρε ο Χάρης Βουρδουμπάς, μέλος του Τμήματος ΕΒΕ της ΚΕ του ΚΚΕ, ο οποίος σημείωσε μεταξύ άλλων:
«Οι εξαγγελίες του κ. Μητσοτάκη στη φετινή ΔΕΘ, αλλά και η παρουσία και ο σχολιασμός από τον Τσίπρα, το ΠΑΣΟΚ, έδειξαν ότι μεγαλώνει η αγωνία τους. Όχι μόνο της ΝΔ, αλλά συνολικά του συστήματος και των κομμάτων του.
Γιατί αντιλαμβάνονται ότι η δυσαρέσκεια ενός πολύ μεγάλου τμήματος των αυτοαπασχολούμενων και των μικρών επαγγελματιών μεγαλώνει μαζί με τα αδιέξοδα που προκαλεί η πολιτική της ΕΕ, των κυβερνήσεων, του στόχου της ανταγωνιστικότητας της ελληνικής οικονομίας.
Για αυτό το λόγο, από τη μία, η κυβέρνηση της ΝΔ εξήγγειλε ορισμένα μέτρα δήθεν ανακούφισης για τους μικρούς επαγγελματίες, προβάλλοντας ότι μοιράζει ένα “μέρισμα” από την καπιταλιστική ανάπτυξη που “πετυχαίνει” η πολιτική της. Από την άλλη, τα κόμματα της σοσιαλδημοκρατίας, το ΠΑΣΟΚ, του Τσίπρα, παλεύουν να πείσουν ότι αυτά έχουν τη μαγική λύση: να κερδίζουν όλοι και να μη χάνει κανείς, προβάλλοντας χιλιοδοκιμασμένες συνταγές του παρελθόντος, αρκεί να αλλάξει ο τιμονιέρης της κυβερνητικής διαχείρισης.
Όμως, οι αυτοαπασχολούμενοι και οι μικροί επαγγελματίες, έχουν μία σημαντική πείρα εδώ και πάνω από 15 χρόνια, με βάση την οποία μπορούν να καταλάβουν ότι όσα τους υπόσχονται και οι μεν και οι δε, είναι φύκια για μεταξωτές κορδέλες. Είναι νωπές οι μνήμες από την περίοδο της κρίσης με τα 200.000 λουκέτα, τους ακόμα περισσότερους καταχρεωμένους. Από την περίοδο της πανδημίας, με τα απανωτά lockdown, με νέα χρέη που σέρνονται μέχρι και σήμερα.
Όπως είναι και ξεκάθαρη η εικόνα από τα τελευταία χρόνια, που η ελληνική καπιταλιστική οικονομία βρίσκεται σε φάση ανάπτυξης -έστω αναιμικής. Και επιβεβαιώνεται από όλα τα στοιχεία και τις έρευνες ότι κάθε φορά που ακούμε περί ανάπτυξης, πρέπει να θέτουμε το ερώτημα “ανάπτυξη για ποιόν”. Γιατί είναι πράγματι ανάπτυξη για τους εισηγμένους επιχειρηματικούς ομίλους στο χρηματιστήριο για το 2025, τα καθαρά κέρδη τους που ξεπέρασαν τα 12 δις ευρώ, τα 5,5 δις των τραπεζών, τα πάνω από 2 δις των ενεργειακών ομίλων, ενώ τα στοιχεία για το πρώτο εξάμηνο του 2026 δείχνουν κι άλλη αύξηση 18% σε σχέση με πέρσι. Είναι ανάπτυξη για τους εφοπλιστές τα νέα αμύθητα κέρδη που βγάζουν.
Από την άλλη μεριά το λειτουργικό κόστος μιας μικρής επιχείρησης έχει αυξηθεί πάνω από 30 %, η φοροληστεία εντείνεται, η ψηφιακή γραφειοκρατία προσθέτει χαράτσια και πρόστιμα, η επαγγελματική στέγη είναι πανάκριβη. Τα στοιχεία λένε:
– Το 74,3% των μικρομεσαίων επιχειρήσεων δηλώνει μικρότερο ή ίδιο τζίρο με πέρσι στο πρώτο εξάμηνο του 2026 (ΙΜΕ ΓΣΕΒΕΕ).
– Στην εστίαση έχουμε νέα μείωση του συνολικού κύκλου εργασιών για το πρώτο εξάμηνο του 2026 (ΕΛΣΤΑΤ), σε συνέχεια της μείωσης την προηγούμενη χρονιά, αλλά και στο εμπόριο υπολογίζεται μείωση του πραγματικού τζίρου κατά 3,7% (ΕΣΕΕ), δηλαδή οι δύο κλάδοι με τους περισσότερους μικρούς επαγγελματίες στη χώρα και κλάδοι που εξαρτώνται από τη λαϊκή κατανάλωση. Άρα η μεγάλη πλειοψηφία των αυτοαπασχολούμενων και των ελεύθερων επαγγελματιών είδαν το εισόδημά τους να μειώνεται.
Σε μια τέτοια πραγματικότητα, πήγε ο πρωθυπουργός στη ΔΕΘ για να εμφανιστεί ξανά ο “σωτήρας της μεσαίας τάξης” και για να περιορίσει τη δίκαιη δυσαρέσκεια και των επαγγελματιών με ορισμένεςπροεκλογικέςπαροχές-ψίχουλα:Η εξαγγελία για μείωση της τεκμαρτής φορολόγησης με έμφαση στους φορολογικά συνεπείςεπαγγελματίες είναι παραπλανητική. Πέραν του ότι αποτελεί προεκλογικό πυροτέχνημα, αυτό που κρύβει η κυβέρνηση είναι ότι σκοπεύει να εισπράξει την ίδια και μεγαλύτερη μάζα φόρων:
– Από τους έμμεσους φόρους, όπως ο ΕΦΚ και το ΦΠΑ στα καύσιμα, οι τιμές των οποίων παραμένουν στα ύψη.
– Επειδή ήδη φορολογεί από το 1ο ευρώ, τη στιγμή που για καμιά άλλη κοινωνική επαγγελματική ομάδα δεν ισχύει κάτι τέτοιο.
– Γιατί με την εφαρμογή του mydata, του ψηφιακού πελατολογίου, τώρα με τη νέα ψηφιακή πλατφόρμα openbusiness έχει επιβάλλει ένα ατελείωτο φοροκυνηγητό που οδηγεί σε απανωτά πρόστιμα για κάθε μικρή επιχείρηση που δεν έχει προφανώς τη δυνατότητα να έχει οργανωμένο λογιστήριο και ειδικευμένο προσωπικό.
Η αναφορά σε επαγγελματίες “συνεπείς στις φορολογικές τους υποχρεώσεις” που “έχουν προχωρήσει στις απαιτούμενες διαδικασίες ψηφιακής διασύνδεσης”, πέρα από το ότι αναπαράγει τον απαράδεκτο κοινωνικό αυτοματισμό περί “μπαταχτσήδων”, που έχει χρησιμοποιηθεί κατ’ επανάληψη, είναι το προπέτασμα καπνού για να κρύψουν ότι το μεγάλο κεφάλαιο φορολογείται ελάχιστα, σχεδόν συμβολικά.
Και για να ενταθεί η φοροεπιδρομή και το κυνήγι της “μαρίδας”, αυτούς που παλεύουν για να εξασφαλίσουν τα απαραίτητα για να ζήσουν τις οικογένειές τους και όχι αυτούς που κατά τεκμήριο συγκεντρώνουν αμύθητα κέρδη από τον πλούτο που παράγεται σε αυτή τη χώρα.
Είναι ξεκάθαρο:
Η κυβέρνηση αφήνει τις πολύ μικρές επιχειρήσεις στις συμπληγάδες της φοροληστείας και της ακρίβειας, αφού οι μικροδιορθώσεις στην τεκμαρτή φορολόγηση έχουν ήδη ισοσκελιστεί από τα νέα ψηφιακά εργαλεία και το τέρας της ψηφιακής γραφειοκρατίας. Για τις ατομικές επιχειρήσεις, η ελάχιστη μείωση της προκαταβολής φόρου (στο 55% από 50%) ακούγεται σαν κακόγουστο αστείο. Αντί να καταργηθεί εντελώς.
Σε κάθε περίπτωση, οι αυτοαπασχολούμενοι χωρίς προσωπικό, η συντριπτική πλειοψηφία αυτών, είναι είτε στους 155 χιλιάδες που λέει η κυβέρνηση ότι θα δουν μία πολύ μικρή φορολογική ελάφρυνση, είτε στους σχεδόν 250 χιλιάδες που θα επιβαρυνθούν το ίδιο και η περισσότερο.
Αντίστοιχες επιδιώξεις έχουν και τα κόμματα της σοσιαλδημοκρατίας, βάζοντας τα δικά τους πλαστά διλήμματα, προσπαθώντας να καρπωθούν από τη δυσαρέσκεια των ελεύθερων επαγγελματιών.
Ο μεν κ. Τσίπρας, πέρα από το αναμάσημα γνωστών αυταπατών σε νέο περιτύλιγμα, δεν αμφισβήτησε τίποτα από το αντιλαϊκό νομοθετικό οπλοστάσιο που έχει διαμορφωθεί – και από τη δική του κυβέρνηση – από τα μνημόνια και τους στόχους για τα ματωμένα πλεονάσματα που έχουν τσακίσει τους μικρούς επαγγελματίες. Ανέγγιχτη η φορολόγηση από το 1ο ευρώ, ανέγγιχτη η τεκμαρτή φορολόγηση, ανέγγιχτη η ψηφιακή γραφειοκρατία, ανέγγιχτος ο ΕΦΚ στην ενέργεια, ανέγγιχτη η νομοθεσία για τους πλειστηριασμούς και τα funds που έχουν γεμίσει τις λίστες πλειστηριασμών από πρώην και νυν ελεύθερους επαγγελματίες.
Στην ίδια ρότα και ο κ. Ανδρουλάκης του ΠΑΣΟΚ. “Κοστολογημένα” μέτρα για να μην αποκλίνουν από τους ευρω-κόφτες, υποσχέσεις για ψίχουλα στους αυτοαπασχολούμενους για να τους χαϊδέψουν τα αφτιά, ενώ οι βασικές πολιτικές τους επιλογές ανοίγουν διαρκώς δρόμους για την κερδοφορία των μεγάλων ομίλων.
Είναι ξεκάθαρο. Κανένα κόμμα από τη συστημική αντιπολίτευση, δεν αμφισβητεί τις πολιτικές επιλογές στρατηγικού χαρακτήρα που προώθησε η ΝΔ, άρα η όποια επόμενη κυβέρνηση, θα κάνει τα ίδια και χειρότερα.
Και πριν και μετά τις εκλογές, στους μεγάλους ομίλους θα κατευθύνονται οι πακτωλοί των κοινοτικών κονδυλίων, των ΕΣΠΑ και της κρατικής χρηματοδότησης, και όχι στις μικρές επιχειρήσεις, που για την ΕΕ και την άρχουσα τάξη θεωρούνται διαρθρωτικό πρόβλημα.
Ταυτόχρονα, τόσο το κόμμα Τσίπρα όσο και το ΠΑΣΟΚ, έχουν άγχος να κρύψουν από το λαό την ταύτισή τους με τη ΝΔ, για τις προτεραιότητες που είχε το Ταμείο Ανάκαμψης: την Πράσινη Μετάβαση και τον Ψηφιακό Μετασχηματισμό. Ότι, οι μικρές επιχειρήσεις δεν ήταν ποτέ καλεσμένες στο τραπέζι της μοιρασιάς και στο φαγοπότι. Ήταν εξαρχής στο μενού.
Η φορολογική επιβάρυνση των ΕΒΕ ήταν προαπαιτούμενο για την εκταμίευση των δόσεων του Ταμείου Ανάκαμψης και αυτό οδήγησε στο νόμο 5073/23 για την τεκμαρτή φορολόγηση. Περιλαμβανόταν στην Εαρινή Έκθεση της Κομισιόν το 2023, θέτοντας ως κεντρικό ζήτημα τη διεύρυνση της φορολογικής βάσης και τη φορολογική συμμόρφωση των επαγγελματιών
Το ΚΚΕ λέει καθαρά: δεν είναι μοιραίο, δεν είναι υποχρεωτικό να συνεχίσουμε να ζούμε έτσι, διέξοδος υπάρχει και είναι η πολιτική πρόταση το ΚΚΕ, είναι ο Σοσιαλισμός, είναι η κοινωνία που έχει ως κριτήριο τις σύγχρονες ανάγκες του λαού και όχι τα κέρδη των λίγων. Και υπάρχουν όλες οι επιστημονικές και τεχνολογικές δυνατότητες για αυτό.
Σήμερα, οι αυτοαπασχολούμενοι και οι μικροί επαγγελματίες έχουν αρκετή πείρα για να μετατρέψουν την αγανάκτηση και τη δυσαρέσκεια σε ένα μαζικό, μαχητικό ρεύμα αμφισβήτησης της κυρίαρχης πολιτικής, του συστήματος και των κομμάτων του. Να συμπορευτούν με το ΚΚΕ για να οργανώσουμε τη μεγάλη λαϊκή αντεπίθεση που θα φέρει τα πάνω κάτω».
Στη συνέχεια τον λόγο πήρε η Όλγα Ρεϊτζοπούλου, μέλος του Γενικού Συμβουλίου της Ομοσπονδίας Συλλόγων Υπαλλήλων Αιρετών Περιφερειών Ελλάδας, η οποία μεταξύ άλλων τόνισε την ομιλία της: «Αυτή την περίοδο στις υπηρεσίες του δημοσίου (στα νοσοκομεία, στα σχολεία, στα υπουργεία, στους δήμους, στις περιφέρειες κι αλλού) μεταξύ των εργαζομένων, και στα συνδικαλιστικά τους όργανα, έχει ενταθεί η συζήτηση με αφορμή την απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας, σύμφωνα με την οποία διατηρείται η κατάργηση των επιδομάτων εορτών Χριστουγέννων και Πάσχα και του επιδόματος αδείας, του 13ου και 14ου μισθού δηλαδή, για τους δημοσίους υπαλλήλους. Όλες οι συνδικαλιστικές δυνάμεις, των κομμάτων που στην κυβερνητική θητεία τους, κατάργησαν ή υπερασπίστηκαν την κατάργηση των δύο μισθών, στις ανακοινώσεις τους, στέκονται αρνητικά στην απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας, χωρίς όμως να αρθρώνουν λέξη για την αιτιολόγησή της.
Δεν λένε λέξη για το γεγονός ότι η απόφαση υιοθετεί όλα τα άθλια επιχειρήματα της κυβέρνησης που επικαλούνταν και οι προηγούμενες, ότι δεν πρέπει να ξεπεραστούν οι αντοχές της οικονομίας, ότι δεν μπορεί να μπει σε κίνδυνο η δημοσιονομική πορεία της χώρας, ότι δεν μπορεί να ναρκοθετηθούν οι στόχοι για τον περιορισμό των πρωτογενών δαπανών και της επίτευξης των πλεονασμάτων.
Δεν λένε κουβέντα, για το γεγονός ότι το Συμβούλιο της Επικρατείας, απέρριψε τη θεμελίωση της αξίωσης για επαναφορά του 13ου και 14ου μισθού, στην Οδηγία 2022/2041/ ΕΕ για επαρκείς κατώτατους μισθούς.
Πιο πανηγυρική διάψευση, στον ισχυρισμό κύρια των κομμάτων της σοσιαλδημοκρατίας, ότι η οδηγία 2022/2014 της Ευρωπαϊκής Ένωσης είναι φιλεργατική που δήθεν εφαρμόζεται λανθασμένα από την κυβέρνηση της ΝΔ, δεν υπάρχει. Στη συγκεκριμένη οδηγία βασίστηκε η επαίσχυντη “κοινωνική συμφωνία” των ΣΕΒ – ΓΣΕΕ – κυβέρνησης, την οποία ψήφισαν με “χέρια και με πόδια” τα συνδικαλιστικά στελέχη της ΝΔ, του ΠΑΣΟΚ, κι αυτά που συρρέουν τώρα στο κόμμα Τσίπρα, με την οποία χτυπήθηκε η αυτοτελής δράση των κλαδικών συνδικαλιστικών οργανώσεων, για τη διεκδίκηση Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας (ΣΣΕ). Με βάση αυτή, υπογράφηκαν συλλογικές συμβάσεις με μισθούς ελάχιστα πάνω από τον κατώτατο για να μην θιγεί η κερδοφορία των επιχειρηματικών ομίλων.
Οι δημόσιοι υπάλληλοι από τα πρώτα χρόνια της καπιταλιστικής κρίσης κατάλαβαν σε ποιανού πλάτες θα φορτωθεί. Οι περικοπές και οι μειώσεις του εισοδήματός τους, ξεκίνησαν με την αναδρομική μείωση των αποδοχών κατά 12% και των επιδομάτων εορτών και αδείας κατά 30%. Συνεχίσθηκαν σε σύντομο χρονικό διάστημα με την περαιτέρω μείωση των αποδοχών τους κατά 8%, καθώς και με την αποσύνδεση του ύψους των επιδομάτων εορτών και αδείας από τον βασικό μισθό, την πρόβλεψη για καθένα από τα επιδόματα αυτά ενός πάγιου και εκ των προτέρων καθορισμένου ποσού και τη θέσπιση μέγιστου ορίου συνολικών αποδοχών για την επιτρεπτή καταβολή τους.
Στη συνέχεια υπήρξε αναστολή των διατάξεων περί μισθολογικής εξέλιξης τους, καθώς και η καθιέρωση νέου ενιαίου μισθολογίου – βαθμολογίου το 2011, με συνέπεια την περαιτέρω περικοπή των αποδοχών. Από 1.1.2013 καταργήθηκε πλήρως ο 13ος και 14ος μισθός για τους δημοσίους υπαλλήλους, ενώ ακολούθησε και νέο μισθολόγιο διατήρησης των μισθών πείνας από την κυβέρνηση Τσίπρα.
Η καθήλωση των μισθών που σε συνδυασμό με την ακρίβεια, έχει εκτοξεύσει τον αριθμό των δημοσίων υπάλληλων που αιτούνται από τα υπηρεσιακά συμβούλια να κάνουν δεύτερη δουλειά, που έχει αναγκάσει χιλιάδες να παραιτούνται ή άλλους να αναγκάζονται να κοιμούνται κύρια στα νησιά σε αυτοκίνητα και κάμπινγκ, δικαιολογείται από την κυβέρνηση με βάση την προτεραιότητα να ανταποκριθεί στις δεσμεύσεις του ReArm Europe, την υποχρέωση για την αύξηση των στρατιωτικών δαπανών ως ποσοστού του ΑΕΠ, τη στρατηγική της για ενεργότερη συμμετοχή στις γεωπολιτικές εξελίξεις.
Σε συνθήκες που όλα (προϋπολογισμοί, στρατηγικοί σχεδιασμοί κλπ.) υποτάσσονται στα συμφέροντα των επιχειρηματικών ομίλων, στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς των ΗΠΑ-ΝΑΤΟ-ΕΕ και στην εμπλοκή της χώρας σε αυτούς, το κράτος και ως εργοδότης ενισχύει το ασφυκτικό πλαίσιο υποταγής στην κυρίαρχη πολιτική, όπου όποιος υπάλληλος δεν την αποδέχεται, εκφράζει αμφιβολίες, αντιρρήσεις, σηκώνει κεφάλι, τιμωρείται με διώξεις, οι οποίες θα ενταθούν με εντείνονται μετά την ψήφιση του νέου πειθαρχικού δικαίου, κι αντιμετωπίζει τον κίνδυνο ως και της απόλυσης. Χιλιάδες δημόσιοι υπάλληλοι διώκονται για τη στάση τους απέναντι στην αντιδραστική αξιολόγηση και για τη συνδικαλιστική τους δράση.
Ο κανόνας της μίας πρόσληψης για κάθε μία αποχώρηση στο δημόσιο παραμένει, τουλάχιστον στα λόγια, γιατί στην πράξη ούτε καν αυτό δεν εφαρμόζεται σε υπηρεσίες που έχει ανάγκη ο λαός, με αποτέλεσμα τα νοσοκομεία και οι δημόσιες υπηρεσίες να παραμένουν τραγικά υποστελεχωμένες, τα σχολεία να λειτουργούν με χιλιάδες κενά και να χάνονται δεκάδες χιλιάδες διδακτικές ώρες, το ποσοστό των συμβασιούχων εργαζομένων επί του συνόλου των υπαλλήλων να αυξάνεται σταθερά, η εντατικοποίηση να μεγαλώνει και οι επιχειρηματικοί όμιλοι να απολαμβάνουν τη μονιμότητά τους στο δημόσιο.
Υπάρχει άλλος δρόμος, ο δρόμος της οργανωμένης απειθαρχίας, της ρήξης, της συνειδητής άρνησης να υπηρετηθούν οι στόχοι του κεφαλαίου. Μέσα στη δράση μπορεί να οικοδομηθεί ένα τέτοιο ισχυρό κίνημα που θα πρωταγωνιστεί στην πάλη, που θα συγκρούεται με το κεφάλαιο, τις κυβερνήσεις και τα κόμματα που υπηρετούν τα συμφέροντά του, τις ιμπεριαλιστικές ενώσεις και τους μηχανισμούς του ”κοινωνικού εταιρισμού”. Οι εργαζόμενοι σε συμπόρευση με το ΚΚΕ, έχοντας τη δική τους συμβολή σε αυτή την προσπάθεια μπορούν να βάλουν τη σφραγίδα τους στις εξελίξεις».
Στη συνέχεια τον λόγο πήρε ο Παναγιώτης Μοσχονάς, πρόεδρος του Φοιτητικού Συλλόγου Μηχανικών ΠΑΔΑ , ο οποίος ανάμεσα στα άλλα σημείωσε:
«Οι δεκάδες νόμοι, το σύνολο της αστικής στρατηγικής στη χώρα μας για τα ΑΕΙ, εναρμονίζεται με τη διαχρονική στρατηγική της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Πρόκειται για κατευθύνσεις που αντιστοιχίζονται με τις ορέξεις των διαφόρων ομίλων, διαμορφώνοντας τις κατάλληλες προϋποθέσεις για την επιχειρηματική δράση στα Πανεπιστήμια, για την προετοιμασία εργαζομένων και επιστημόνων ευέλικτων, φθηνών και στρατευμένων στους στόχους του κεφαλαίου. Ο στόχος τους για περικοπές δαπανών από την εκπαίδευση για να εξασφαλίζονται μεγαλύτερα κονδύλια για την πολεμική προετοιμασία, σημαίνει αυτοχρηματοδότηση και κυνήγι ιδιωτικών πόρων για τα ΑΕΙ.
Οι δικές μας ανάγκες αντιμετωπίζονται ως κόστος, την ίδια ώρα που οι δαπάνες για την πολεμική οικονομία εξαιρούνται από τους “κόφτες” της Ευρωπαϊκής Ένωσης, τα ασφυκτικά “δημοσιονομικά περιθώρια”.
Τα αποτελέσματα γνωστά. Υποδομές και εστίες σε άθλια κατάσταση, υποχρηματοδότηση που “χτυπά κόκκινο”, ελλείψεις σε καθηγητές και εργαζομένους, πετσοκομμένη φοιτητική μέριμνα. Ειδικά για τη φοιτητική στέγη που αυτές τις μέρες αποτελεί εφιάλτη για χιλιάδες οικογένειες, τα στοιχεία μιλούν από μόνα τους: 4,8% των αναγκών καλύπτονται από τις φοιτητικές εστίες (χαρακτηριστικά στο Πανεπιστήμιο μου δεν υπάρχει καν εστία για τους δεκάδες χιλιάδες φοιτητές του), 91 τμήματα δεν προσφέρουν καμία δυνατότητα μετεγγραφής, ενώ υπάρχουν 800 λιγότερες διαθέσιμες κλίνες σε εστίες στην Αθήνα σε σχέση με το 2020. Την ίδια ώρα το φοιτητικό στεγαστικό επίδομα παραμένει πενιχρό, στα 125-166 ευρώ το μήνα, ενώ το συνολικό μηνιαίο κόστος σπουδών είναι 900 ευρώ τουλάχιστον.
Οι στόχοι του κεφαλαίου για τα πανεπιστήμια, φανερώθηκαν ακόμα περισσότερο με το νόμο Πιερρακάκη για την ίδρυση ιδιωτικών πανεπιστημίων, αξιοποιώντας μάλιστα το άρθρο 28 του Συντάγματος που θέτει ότι το ευρωενωσιακό δίκαιο υπερισχύει του εθνικού, αλλά και την κατεύθυνση που προωθεί η κυβέρνηση της ΝΔ για την αναθεώρηση του άρθρου 16.
Όλα αυτά την περίοδο που δυναμώνει η πολεμική προετοιμασία και η πολεμική έρευνα στα Πανεπιστήμια και εντείνεται η καταστολή ως αναγκαίο συμπλήρωμα.
Αν κάτι αναδεικνύει η απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας για την ακύρωση τριών αδειών λειτουργίας ιδιωτικών Πανεπιστημίων είναι η βιασύνη της κυβέρνησης να εφαρμόσει τον απαράδεκτο νόμο, αλλά πάνω από όλα την ανάγκη να καταργηθεί ο νόμος Πιερρακάκη. Όταν η μόρφωση αντιμετωπίζεται ως εμπόρευμα και το πανεπιστήμιο ως πεδίο επιχειρηματικής δράσης, η αγορά γίνεται τελικά αυτή που καθορίζει το περιεχόμενο, τις προϋποθέσεις και την ποιότητα των σπουδών, οδηγώντας σε αυτά τα τραγικά αποτελέσματα. Σε αυτή την κατεύθυνση συμφωνεί τόσο το ΠΑΣΟΚ που έσπευσε να διεκδικήσει τα πρωτεία για την αναθεώρηση του άρθρου 16, όσο και το κόμμα Τσίπρα που δηλώνει ξεκάθαρα πως δεν θα καταργήσει τα ιδιωτικά πανεπιστήμια. Η σύμπλευση τους αυτή είναι απόλυτα λογική, αφού όλοι τους συμφωνούν στις κατευθύνσεις της ΕΕ, στην αντιμετώπιση της Ανώτατης Εκπαίδευσης ως κερδοφόρα επιχείρηση».
Κλείνοντας, σημείωσε: «Δίνουμε τη μάχη, ώστε περισσότεροι φοιτητές και φοιτήτριες σήμερα να συμπορευτούν με το ΚΚΕ και την ΚΝΕ, να μπουν στη μάχη για έναν άλλο δρόμο για το πανεπιστήμιο που ταιριάζει στην εξέλιξη της επιστήμης και της τεχνολογίας, στον 21ο αιώνα! Η επιστημονική γνώση μπορεί να είναι κοινωνικό αγαθό κι όχι εμπόρευμα, σε ένα πανεπιστήμιο και μια κοινωνία ελεύθερα από το κυνήγι του κέρδους, τον σοσιαλισμό-κομμουνισμό».
Ιδιαίτερη στιγμή στην εκδήλωση αποτέλεσε η παρέμβαση της Πηνελόπης Καραγκούνη για την μάχη που δίνει η οικογένειά της να σώσει το σπίτι της από τις τράπεζες και τα funds.
Μεταξύ άλλων σημείωσε: «Στέκομαι σήμερα μπροστά σας όχι μόνο ως δανειολήπτρια, αλλά ως μητέρα, σύζυγος και άνθρωπος που είδε την οικογένειά της να καταστρέφεται από μια κατάσταση που δεν δημιούργησε η ίδια. Το 2003 αγοράσαμε το σπίτι μας με στεγαστικό δάνειο, όταν ο σύζυγός μου εργαζόταν σκληρά ως κατασκευαστής επίπλων και μπορούσαμε να ανταποκριθούμε στις υποχρεώσεις μας. Πληρώναμε κανονικά κάθε μήνα. Μετά από λίγα χρόνια, η ίδια η τράπεζα μας πρότεινε να μετατρέψουμε το δάνειο μας σε ελβετικό φράγκο, παρουσιάζοντας το ως καλύτερη επιλογή. Όταν ήρθε η οικονομική κρίση στην Ελλάδα, έχασε τη δουλειά του. Παρόλ’ αυτά χρησιμοποιήσαμε όλες τις οικονομίες μας και συνεχίσαμε να πληρώνουμε μέχρι το 2015. Το δάνειό μας ήταν 260.000 ευρώ και μέσα στα χρόνια καταβάλαμε 160 χιλιάδες ευρώ. Κι όμως, εξαιτίας της μετατροπής του σε ελβετικό φράγκο και της εξέλιξης της ισοτιμίας, βρεθήκαμε να χρωστάμε ποσό που ξεπερνά το μισό εκατομμύριο ευρώ.
Προσπαθήσαμε να βρούμε λύση. Πήγαμε στην τράπεζα, πήγαμε σε δικηγόρο και αργότερα το δάνειο μεταβιβάστηκε στη do value. Μας ζητήθηκαν ποσά που ήταν αδύνατο να συγκεντρώσουμε ακόμα και όταν προσπαθήσαμε να βρούμε χρήματα από την οικογένειά μας ή να προσφέρουμε ένα οικόπεδο ως λύση. Τελικά, μας δόθηκε ουσιαστικά η επιλογή: να βρούμε τεράστια ποσά ή να χάσουμε το σπίτι μας. Και καταλάβαμε ότι ο στόχος τους ήταν το σπίτι μας.
Και τότε ήρθε η μεγαλύτερη τραγωδία της ζωής μας, ένα σοβαρό πρόβλημα υγείας που αντιμετώπισε η κόρη μας όπως κι ο σύζυγος μου. Ενώ εγώ βρισκόμουν στο νοσοκομείο δίπλα στο παιδί μου και ο σύζυγός μου ήταν ανήμπορος στο σπίτι, το σπίτι μας βγήκε σε πλειστηριασμό, ενώ μας είχαν υποσχεθεί ότι δε θα έβγαινε. Πέντε μόλις ημέρες μετά τη διάγνωση της κόρης μας, ενημερώθηκα ότι το σπίτι είχε εκπλειστηριαστεί και ότι ο αγοραστής ήταν η ίδια η τράπεζα, οι γνωστές τριγωνικές συναλλαγές.
Δεν μιλάμε εδώ μόνο για ένα ακίνητο. Μιλάμε για την ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Μιλάμε για οικογένειες που εργάστηκαν, πλήρωσαν, προσπάθησαν να βρουν λύσεις και τελικά βρέθηκαν αντιμέτωπες με ένα σύστημα που δεν μπορούσαν να αντιμετωπίσουν. Μας αντιμετώπισαν σαν αριθμούς και σαν οφειλέτες, ενώ πίσω από κάθε δάνειο υπάρχει μια οικογένεια, παιδιά, ασθένειες, απώλειες και μια ολόκληρη ζωή.
Χάρη στη συμπαράσταση ανθρώπων, του ΠΑΜΕ, του ΚΚΕ και της Ενωτικής Πρωτοβουλίας κατά των Πλειστηριασμών, μπορέσαμε μέχρι σήμερα να παραμείνουμε στο σπίτι μας παρά τις προσπάθειες έξωσής μας και την παρουσία εκατοντάδων αστυνομικών στους δρόμους της γειτονιάς μας, λες και ήμασταν εγκληματίες. Τους είμαστε βαθιά ευγνώμονες.
Δεν είμαστε η μοναδική οικογένεια. Υπάρχουν χιλιάδες άνθρωποι που βρέθηκαν στην ίδια θέση. Άνθρωποι που έχασαν τα σπίτια τους, την υγεία τους, την ηρεμία τους, και σε ορισμένες περιπτώσεις ακόμα και τη ζωή τους. Ζητώ από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο να μην κοιτάξει αυτή την υπόθεση ως έναν ακόμη οικονομικό φάκελο. Πίσω από τους αριθμούς υπάρχουν άνθρωποι. Ζητώ διαφάνεια, δικαιοσύνη, προστασία της πρώτης κατοικίας και πραγματική δικαιοσύνη όσων ευθύνονται. Δεν ζητάμε να μας χαρίσουν τη ζωή μας. Ζητάμε να μας επιτρέψουν να την ξαναχτίσουμε. Το σπίτι μας δεν είναι απλώς μια περιουσία. Είναι το σπίτι όπου μεγαλώσαμε τα τρία μας παιδιά, είναι οι αναμνήσεις μας, η ζωή μας, και το καταφύγιο μας. Σας ζητώ: ακούστε μας και σταματήστε αυτήν την αδικία πριν καταστραφούν κι άλλες οικογένειες.
Και πριν τελειώσω θα ήθελα να ευχαριστήσω το ΚΚΕ και τα στελέχη του που συνέβαλαν, που είναι δίπλα μας και αγωνίζονται σε αυτό το πολύ δύσκολο κομμάτι της ζωής μας».
Μετά τις εισηγητικές ομιλίες ακολούθησαν ενδιαφέρουσες παρεμβάσεις, οι οποίες ανέδειξαν με χαρακτηριστικά παραδείγματα πώς η πολιτική ΕΕ-κυβερνήσεων οδηγεί εργαζόμενους, φοιτητές και επαγγελματίες σε αδιέξοδα, με μόνη πραγματική διέξοδο τον οργανωμένο αγώνα.
Χαρακτηριστικά, ο Γιώργος Μαριακάκης, διανομέας – εργαζόμενος στις ψηφιακές πλατφόρμες, ανέδειξε τις επικίνδυνες και εντατικές συνθήκες εργασίας για τους διανομείς, στην οποία έχουν συμβάλει οι ευρωενωσιακές οδηγίες και η πολιτική της κυβέρνησης.
Την κραυγή αγωνίας των επαγγελματιών και την αγανάκτησή τους για τις εξαγγελίες – «ψίχουλα» της κυβέρνησης στη ΔΕΘ, μετέφερε η πρόεδρος του συλλόγου ιδιοκτητών καταστημάτων εστίασης Δήμητρα Μπαράτση.
Από την πλευρά του, ο Ραφαήλ Διόλατζης φοιτητής και συμβασιούχος εργαζόμενος στην πυρασφάλεια του Δήμου Αθηναίων ανέδειξε την υποστελέχωση των απαραίτητων υπηρεσιών πολιτικής προστασίας και την ομηρία των εργαζομένων με τις ολιγόμηνες συμβάσεις.1 / 5
