«Εκ μέρους του Κεντρικού Συμβουλίου της Κομμουνιστικής Νεολαίας Ελλάδας αποχαιρετούμε σήμερα με συγκίνηση και περηφάνια ένα άξιο στέλεχος του ΚΚΕ, τον Γραμματέα του ΚΣ της ΚΝΕ από το 1979 μέχρι το 1986, τον σύντροφό μας Σπύρο Χαλβατζή», σημείωσε στον επικήδειο λόγο του στην τελετή αποχαιρετισμού ο Θοδωρής Κωτσαντής, Γραμματέας του Κεντρικού Συμβουλίου.
Και πρόσθεσε:
«Για τα σημερινά μέλη και στελέχη της ΚΝΕ, η πορεία σου, δεμένη με το Κόμμα, η ζωή σου, ολόψυχα δοσμένη στον αγώνα, αποτελούν μάθημα συνέπειας, ανιδιοτέλειας και μαχητικότητας.
Εζησες τις διώξεις και τις στερήσεις από μικρός, παιδί οικογένειας κομμουνιστών, “απείθαρχων” στο αστικό κράτος και τους μηχανισμούς του.
Βγήκες στη βιοπάλη από 11 χρονών, αναγκάστηκες να αφήσεις το σχολείο για το μεροκάματο στα γουναράδικα της Καστοριάς. Εκεί συμμετείχες στην συγκρότηση του πρώτου πυρήνα της νεολαίας της ΕΔΑ και αργότερα ανέλαβες γραμματέας της Νεολαίας Λαμπράκη στο νομό.
Στις 21 Απρίλη του 1967 σε συνέλαβαν οι χωροφύλακες. Ήσουν μόλις 20 χρονών. Πήρες το δρόμο της τιμής, όπως χιλιάδες κομμουνιστές, με μια μικρή βαλίτσα στο χέρι και μια μεγάλη απόφαση την καρδιά: να σταθείς όρθιος και ανυπότακτος.
Πόσες φορές σε ακούσαμε να μας περιγράφεις τις δύσκολες στιγμές στη Γυάρο, στο Λακκί, στον Ωρωπό. Κάθε φορά όμως έλαμπες όταν θυμόσουν την στιγμή που οι κρατούμενοι μάθατε για την ίδρυση της ΚΝΕ και την επιστολή που στείλατε οι νεολαίοι εξόριστοι χαιρετίζοντας αυτή την ιστορική απόφαση του Πολιτικού Γραφείου.
Αλύγιστος περνάς από την εξορία, απολύεσαι και μπαίνεις φαντάρος. Νέα δοκιμασία. Κι από κει βγαίνεις νικητής, “αμετανόητος και επικίνδυνος κομμουνιστής” όπως παραδέχτηκαν οι διώκτες σου.
Χρεώνεσαι στο Γραφείο Αθήνας της ΚΝΕ, γίνεσαι μέλος του Κεντρικού Συμβουλίου. Μια βδομάδα μετά το Πολυτεχνείο σε συλλαμβάνουν ξανά και σε στέλνουν εξορία στη Γυάρο μέχρι την πτώση της χούντας.
Αναλαμβάνεις χρεώσεις στην ΚΝΕ, στο Γραφείο του ΚΣ. Εκλέγεσαι Γραμματέας του ΚΣ στο 2ο Συνέδριο το 1979 μέχρι και το 1986.
Στα 50χρονα της ΚΝΕ μας μίλησες για εκείνη την περίοδο, την ανάπτυξη των εργατικών – λαϊκών αγώνων, τη μάχη της Οργάνωσης απέναντι στην πολιτική εξαπάτηση της σοσιαλδημοκρατίας, για την πρωτοπόρα δράση στα εργοστάσια, στα σχολεία και στις σχολές, στον πολιτισμό. Για τη Σωτηρία Βασιλακοπούλου, τη “μικρή συντρόφισσα, με το μικρό χαμόγελο, και τα μεγάλα πανανθρώπινα όνειρα” που δολοφονήθηκε στην πύλη της ΕΤΜΑ. Κρατάμε τα λόγια σου: “Η δύναμη των μαρξιστικών – λενινιστικών ιδεών, οι θέσεις, το Πρόγραμμα του Κόμματος, έδιναν τότε, δίνουν και σήμερα τα εφόδια στα μέλη της ΚΝΕ να θωρακίζονται, αλλά και να εξοπλίζονται, να προχωρούν μπροστά, να ανοίγουν νέους δρόμους στη νεολαία”.
Στις δύσκολες στιγμές των αντεπαναστατικών ανατροπών το 1989-91, υπερασπίστηκες τον επαναστατικό χαρακτήρα του Κόμματος, κόντρα στην προσπάθεια διάλυσης και μετάλλαξής του από τον οπορτουνισμό.
Από θέσεις ευθύνης στην ΚΕ, στο ΠΓ και μέχρι το τέλος της ζωής σου συνέχισες να προσφέρεις σε όλα τα καθήκοντα που σου εμπιστεύτηκε το Κόμμα.
Θα σε θυμόμαστε πάντα δίπλα στην ΚΝΕ, με ιδιαίτερη έγνοια για τη νέα γενιά συντρόφων
Σύντροφε Σπύρο,
Θα σε θυμόμαστε πάντα δίπλα στην ΚΝΕ, με ιδιαίτερη έγνοια για τη νέα γενιά συντρόφων. Να προσφέρεις απλόχερα την πείρα και τις γνώσεις σου. Να μοιράζεσαι τις προσωπικές σου εμπειρίες, προτάσσοντας πάντα το “εμείς” αντί του “εγώ”, τη συλλογική δύναμη του Κόμματος που ατσαλώνει τους κομμουνιστές.
Χαρακτηριστική ήταν η φροντίδα που έδειχνες για τους ΚΝίτες μαθητές, να μάθουν την ιστορία των λαϊκών αγώνων, να έχουν εμπιστοσύνη στην δύναμη του λαού, στο Κόμμα, στην υπόθεση της εργατικής τάξης.
Ήσουν πάντα παρών στον εορτασμό του Πολυτεχνείου με μια ανάμνηση να διηγηθείς. Στις φυλακές Ωρωπού, στο πρώην στρατόπεδο του ΕΑΤ-ΕΣΑ για να ξεναγήσεις τους νέους. Στα αμφιθέατρα των φοιτητών ως μέλος του ΣΦΕΑ να διαδόσεις την ιστορική αλήθεια κόντρα στο ψέμα και τον αντικομμουνισμό. Στα ντοκιμαντέρ της ΚΝΕ, στις εκδηλώσεις και τις διαδηλώσεις. Πάντα μίλαγες για την ΚΝΕ με πάθος, με λαχτάρα αλλά και απαίτηση να μελετάμε, να επαγρυπνούμε, να πάρουμε τη σκυτάλη, να αντεπεξέλθουμε σε αυτό το μεγάλο καθήκον που ο ίδιος εκπλήρωσες στο ακέραιο.
Δεν χρειάζονταν πολλά λόγια. Έφτανε το ζεστό σου χαμόγελο, η αφοπλιστική σου ευγένεια, η συντροφική σου παρατήρηση. Πάνω απ΄ όλα η στάση ζωής σου. Η αγωνιστικότητα, η σεμνότητα, η πίστη στις αρχές του Κόμματος, η αδιαλλαξία απέναντι στον ταξικό αντίπαλο. Χαρακτηριστικά που παλεύουμε κάθε μέρα να κατακτάμε για να στεκόμαστε αντάξιοι του τίτλου του μέλους του Κόμματος και της ΚΝΕ, έτοιμοι στο κάλεσμα της Ιστορίας.
Έτσι θα σε θυμόμαστε: ακούραστο και σεμνό κομμουνιστή, αφοσιωμένο στον αγώνα για μια κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, τον σοσιαλισμό – κομμουνισμό.
Στο νοσοκομείο που σε επισκεφθήκαμε και κουβεντιάσαμε για τελευταία φορά, μας υποσχέθηκες να ανταμώσουμε ξανά στο Φεστιβάλ ΚΝΕ-“Οδηγητή”, που τόσο πολύ αγαπούσες και ανυπομονούσες κάθε χρόνο να το περπατήσεις, να δεις την πρόοδο της ΚΝΕ.
Μπορεί να μην τήρησες αυτή σου την υπόσχεση αλλά από το Φεστιβάλ δεν θα λείψεις ποτέ! Θα είσαι πάντα παρών! Στα πρόσωπα των νέων που οργανώνονται στην ΚΝΕ. Στις υψωμένες γροθιές των παιδιών, που όπως κι εσύ, “έχουν δοσμένο το μεγάλον όρκο, στη Λευτεριά, στον Ερωτα, στην Ομορφιά, στη Δικαιοσύνη”. Στους δρόμους του αγώνα, εκεί που “περπατά και βροντά και τα σκότη σκορπά η Κομμουνιστική Νεολαία!”, που ιδρύθηκε σαν σήμερα πριν από 58 χρόνια και συνεχίζει “δυνατή, ενωμένη κι ωραία” κάτω από την ίδια σημαία με το σφυροδρέπανο, με τα ιδανικά και την πολιτική του ΚΚΕ.
Σύντροφε Γραμματέα, τα μέλη και στελέχη της ΚΝΕ σε αποχαιρετάμε με μια υπόσχεση. Να συνεχίσουμε! Μέχρι την τελική νίκη!
Καλό σου ταξίδι».
