Σε μια μαχητική αντιφασιστική διαδήλωση εξελίχθηκε η συγκέντρωση – εκδήλωση τιμής και μνήμης για την Ηλέκτρα Αποστόλου, που έγινε το απόγευμα της Τετάρτης, στο Πολιτιστικό Κέντρο «Ηλέκτρα Αποστόλου» στο Νέο Ηράκλειο, μετά το αγωνιστικό κάλεσμα της Τομεακής Οργάνωσης Βορειοδυτικής Αθήνας της ΚΟ Αττικής του ΚΚΕ.
Στην εκδήλωση παρευρέθηκαν η Ελένη Μπέλλου, μέλος του ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, τα μέλη της ΚΕ Πέτρος Αλέπης, Δημήτρης Γόντικας, Νίκος Ζαχαρόπουλος, Μανώλης Ραπανάκης. Επίσης η Διαμάντω Μανωλάκου, βουλευτής του ΚΚΕ, η Κέλλυ Παπαϊωάννου, επικεφαλής της «Λαϊκής Συσπείρωσης» Ηρακλείου και ο Νίκος Σερετάκης επικεφαλής της «Λαϊκής Συσπείρωσης» Νέας Φιλαδέλφειας – Νέας Χαλκηδόνας.
Ενάντια σε κάθε προσπάθεια παραχάραξης της Ιστορίας, την ανιστόρητη θεωρία των δύο άκρων – επίσημη πολιτική της ΕΕ, εργαζόμενοι, συνταξιούχοι, φοιτητές και μαθητές από τις γειτονιές του Ηρακλείου, της Νέας Ιωνίας, της Ν. Φιλαδέλφειας και Ν. Χαλκηδόνας και τις γύρω περιοχές έδωσαν το «παρών» για να τιμήσουν τον ηρωισμό και την πρωτοπόρα δράση της Ηλέκτρας Αποστόλου, μέλους της Επιτροπής Πόλης της ΚΟΑ του ΚΚΕ, που αλύγιστη δολοφονήθηκε από τους ντόπιους συνεργάτες των Γερμανών ναζί στην Ειδική Ασφάλεια Αθηνών τον Ιούλιο του 1944.
Δεν θα επιτρέψουμε καμία προσπάθεια βεβήλωσης της Ιστορίας του τόπου μας και του λαού μας!
Στην ομιλία της, η Ιουλία Χρονοπούλου, μέλος της ΕΠ της ΚΟ Αττικής και γραμματέας της ΤΕ Βορειοδυτικής Αθήνας, μεταξύ άλλων ανέφερε:
«Με τη σημερινή μας συγκέντρωση τιμάμε τη μεγάλη κομμουνίστρια Ηλέκτρα Αποστόλου, μια ηρωική μορφή που έδρασε στις περιοχές μας οργανώνοντας τις εργάτριες στις κλωστοϋφαντουργίες ενάντια στο άδικο, την εκμετάλλευση, τη σκλαβιά του κατακτητή.
Τη συντρόφισσα Ηλέκτρα που με την καθοριστική της συμβολή, την αυταπάρνηση και την αυτοθυσία μπήκε μπροστά στήνοντας παράνομες Οργανώσεις του ΚΚΕ.
Ταυτόχρονα, όμως, στέλνουμε μήνυμα ότι δεν θα επιτρέψουμε καμία προσπάθεια βεβήλωσης της Ιστορίας του τόπου μας και του λαού μας!»…
«Αναπόσπαστο κομμάτι αυτής της Ιστορίας είναι η Ηλέκτρα, που γεννήθηκε εδώ στο Ηράκλειο το 1912 και παρότι παιδί εύπορης οικογένειας, από μικρή δεν συμβιβάστηκε με το άδικο, τη φτώχεια και τη δυστυχία που έβλεπε γύρω της.
Σε ηλικία 14 ετών οργανώθηκε στην ΟΚΝΕ και ανέπτυξε πρωτοπόρα δράση, παρότι εκείνη την εποχή οι γυναίκες στο κίνημα ήταν λιγοστές και οι προκαταλήψεις σχετικά με τον ρόλο τους ήταν έντονες. Το 1934 ήταν επικεφαλής της ελληνικής αντιπροσωπείας στο Παγκόσμιο Αντιφασιστικό – Αντιπολεμικό Συνέδριο Γυναικών που πραγματοποιήθηκε στο Παρίσι.
Στα χρόνια της 4ης Αυγούστου φυλακίστηκε αρχικά στις Φυλακές Αβέρωφ. Όταν απελευθερώθηκε, έδρασε παράνομα στη Θεσσαλονίκη. Ξαναπιάστηκε και αφού γέννησε στις φυλακές, εξορίστηκε στην Ανάφη μαζί με το νεογέννητο παιδί της.
Το Σεπτέμβρη του 1942, η Ηλέκτρα δραπέτευσε από το Τμήμα Μεταγωγών Αθήνας και αμέσως μετά την απόδρασή της ανέλαβε την καθοδήγηση της οργάνωσης “Λεύτερη Νέα” και με την ίδρυση της ΕΠΟΝ έγινε μέλος του Κεντρικού Συμβουλίου της.
Στη συνέχεια πέρασε στην κομματική δουλειά κι έγινε μέλος της καθοδήγησης και υπεύθυνη της Διαφώτισης της ΚΟΑ ως μέλος της Επιτροπής Πόλης της Κομματικής Οργάνωσης Αθήνας. Ήταν η επικεφαλής της ομάδας που έφτιαχνε το έντυπο προπαγανδιστικό υλικό στην Αθήνα, τα συνθήματα στους τοίχους, τα λόγια που διαβάζονταν από τα χωνιά των ΕΠΟΝιτών, με στόχο τον ξεσηκωμό του αθηναϊκού λαού, την εμψύχωσή του, το κάλεσμα σαλπίσματος της αντεπίθεσης. Αυτή η δουλειά είχε τη δική της συμβολή στις μεγάλες απεργίες που ξέσπασαν, στην ανάταση του λαού, αλλά και στο μεγάλωμα του φόβου στους ναζί και στους ντόπιους συνεργάτες τους…
Η Ηλέκτρα δούλευε εντατικά σε παράνομες συνθήκες για να επιτύχει το Κόμμα τον σκοπό του.
Στις 26 Ιουλίου του 1944 βγαίνει από το σπίτι της -τότε στη συνοικία του Γαλατσίου Καραγιαννέικα- για να επιθεωρήσει την πορεία της μαζικής διαφώτισης. Εκεί συναντά έναν παλιό της γνώριμο, ο οποίος έχει γίνει πλέον χαφιές. Παρά τις προσπάθειές της να του ξεφύγει, αυτός έχοντας μαζέψει και άλλους όμοιούς του, τη συλλαμβάνουν και την πάνε στην Ειδική Ασφάλεια Αθηνών.
Δεν ξεχνάμε τη μεγαλειώδη στάση της εκεί που οι ντόπιοι συνεργάτες των ναζί την υποβάλλουν σε φρικτά βασανιστήρια και στη συνέχεια τη δολοφονούν»…
«Εμπνεόμαστε και διδασκόμαστε από τη θυσία της Ηλέκτρας, όπως και χιλιάδων άλλων κομμουνιστών και αγωνιστών που έδωσαν τη ζωή τους για να ξημερώσουν καλύτερες μέρες στον τόπο μας.
Σήμερα (σ.σ. χθες) ανοίγει τις πύλες του το 52ο Φεστιβάλ ΚΝΕ – ΟΔΗΓΗΤΗ, όπου θα έχουμε την ευκαιρία να δούμε για πρώτη φορά όλες τις φωτογραφίες των 200 κομμουνιστών από την εκτέλεσή τους στην Καισαριανή…
Πολλοί αναρωτιούνται τι είναι αυτό που δεν μπόρεσε να κάμψει το θάρρος, την αντίσταση όλων αυτών των ανθρώπων; Τι είναι αυτό που διαμόρφωσε τον απίστευτο ηρωισμό που είδαμε να αποτυπώνεται στις συγκλονιστικές φωτογραφίες των 200 κομμουνιστών λίγο πριν την εκτέλεσή τους στην Καισαριανή, στη αλύγιστη στάση της Ηλέκτρας;
Η απάντηση βρίσκεται στην ίδια την ταυτότητα του κομμουνιστή.
Στην πρωτοπόρα δράση στηριγμένη στη γνώση της επαναστατικής θεωρίας, σε όλες τις συνθήκες, στη βαθιά πεποίθηση ότι η ιστορία προχωρά με την εργατική τάξη στο προσκήνιο.
Είναι βαθιά γνώση και πεποίθηση ότι αυτός ο κόσμος μπορεί και πρέπει να αλλάξει! Όλη η Ιστορία του λαού μας τη δεκαετία του 1940 αποτυπώνει απαράμιλλα τους δύο κόσμους που βρίσκονταν και τότε σε ανειρήνευτη σύγκρουση μεταξύ τους. Από τη μια μεριά ο αγωνιστής λαός, που πάλευε για τη λευτεριά του από τον κατακτητή και τα καπιταλιστικά δεσμά, ο λαός που υπέφερε από το αστικό κράτος και πριν και κατά τη διάρκεια της Κατοχής. Και στην άλλη μεριά, οι ναζί κατακτητές, το ελληνικό αστικό κράτος που παρέδωσε στους ναζί τους φυλακισμένους κομμουνιστές, εκ των οποίων ορισμένοι ήταν φυλακή ακόμα και πριν την επιβολή της δικτατορίας του Μεταξά…
Για αυτό και δεν ανεχόμαστε την παραχάραξη της Ιστορίας, τη διαστρέβλωση της αλήθειας από την Ευρωπαϊκή Ένωση και το σύστημα, που εξισώνουν τον κομμουνισμό με τον φασισμό, με την απαράδεκτη θεωρία των “δυο άκρων”. Στο όνομα αυτής της πολιτικής πίνουν νερό όλα τα αστικά κόμματα, ξεπλένοντας τους φασίστες»…
«Όλα τα αστικά κόμματα κρύβουν συνειδητά ότι ο φασισμός είναι “παιδί” αυτού του σάπιου εκμεταλλευτικού συστήματος. Ότι δεν είναι τυχαία η επανεμφάνιση του φασισμού σήμερα, αφού το εθνικιστικό, ρατσιστικό του δηλητήριο είναι απαραίτητο, σε συνθήκες πολεμικής προετοιμασίας και εμπλοκής, για να στήνονται κάλπικα διλήμματα, για να εγκλωβίζεται ο λαός κάτω από ξένες σημαίες, κάτω από τα συμφέροντα της άρχουσας τάξης.
Γιατί πάντα ο φασισμός – ναζισμός ήταν, είναι και θα είναι ανάσα ζωής για το σύστημα. Γι’ αυτό και δυνάμωσε την περίοδο του Μεσοπολέμου, για αυτό και πιο πρόσφατα, την περίοδο της καπιταλιστικής οικονομικής κρίσης, για αυτό και στις σημερινές συνθήκες πολεμικής προετοιμασίας επιδιώκουν να ξαναβγάλουν τους φασίστες από τις τρύπες τους.
Πριν λίγες μέρες ο ίδιος ο υπουργός Εξωτερικών ομολόγησε ότι πλέον “έχουμε μπροστά μας έναν μεγάλο πόλεμο”, έχοντας προηγηθεί οι νουθεσίες να αναπτύξουμε την κουλτούρα πολέμου, να συνηθίσουμε τις εικόνες με νεκρούς μέσα στα φέρετρα.
Όσο βαθαίνει λοιπόν η εμπλοκή της χώρας μας στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο, τόσο θα δυναμώνει όχι μόνο η πολεμική προπαγάνδα, αλλά και οι εθνικιστικές κραυγές, για να κρύβονται τα ταξικά συμφέροντα, οι δύο πατρίδες που καθημερινά έρχονται σε σύγκρουση και στη χώρα μας και σε όλες τις χώρες, αφού το κεφάλαιο και οι εργαζόμενοι, οι εκμεταλλευτές και οι εκμεταλλευόμενοι δεν έχουμε κανένα κοινό συμφέρον» …
Η καλύτερη τιμή στη μνήμη της Ηλέκτρας και όλων όσοι θυσιάστηκαν είναι να συνεχίσουμε τον αγώνα ως το τέλος
«Γίνεται ακόμα πιο φανερό ότι ο φασισμός δεν αντιμετωπίζεται με δήθεν προοδευτικές κυβερνήσεις του συστήματος, με νόμους και δικαστικές αποφάσεις, με την υπεράσπιση ενός “κράτους δικαίου” που επωάζει το αυγό του φιδιού κάθε φορά που το χρειάζεται. Ένα ακόμα παράδειγμα που το επιβεβαιώνει είναι η πρόσφατη καμπάνια του υπ. Μεταναστευτικής Πολιτικής στη χώρα μας που παρουσιάζει τους μετανάστες ως “ξένους εισβολείς”, για να μένει στο απυρόβλητο ο πραγματικός εχθρός: Οι ιμπεριαλιστικοί ανταγωνισμοί και πόλεμοι, στους οποίους συμμετέχει με τα μπούνια η κυβέρνηση, με τη στήριξη και των άλλων κομμάτων. Κανείς δεν ξεριζώνεται οικειοθελώς από τη χώρα του, ούτε βάζει σε κίνδυνο τη ζωή του και των παιδιών του για ψύλλου πήδημα. Η εξαθλίωση που προκαλούν ο πόλεμος και η καπιταλιστική εκμετάλλευση είναι το υπόβαθρο της μετανάστευσης»…
«Τολμούν να εμφανίζονται ως “πατριώτες” οι υμνητές του Χίτλερ, οι νοσταλγοί του ναζισμού, οι εχθροί του εργαζόμενου λαού, τα απολειφάδια της Χρυσής Αυγής και άλλων φασιστικών παραφυάδων που έχουν το θράσος να κυκλοφορούν και να σκορπούν το δηλητήριό τους…
Όμως τους το λέμε ξεκάθαρα:
Στις γειτονιές της Ηλέκτρας Αποστόλου, των εκτελεσμένων του Μπλόκου της Καλογρέζας, του Παναγιώτη Μικρόπουλου, οι φασίστες δεν χωράνε!»…
«Η καλύτερη τιμή στη μνήμη της Ηλέκτρας και όλων όσοι θυσιάστηκαν είναι να συνεχίσουμε τον αγώνα, να τον φτάσουμε ως το τέλος.
Να μην αφήσουμε ούτε στιγμή χώρο στο ξαναγράψιμο της Ιστορίας ούτε σπιθαμή γης στους φασίστες.
Να δυναμώσουμε τα σωματεία και τους συλλόγους. Να δυναμώσουμε τη συλλογική δράση.
Να μη συμβιβαστούμε με τη βαρβαρότητα. Να πιστέψουμε στη δύναμη του οργανωμένου λαού.
Και από εδώ απευθύνουμε κάλεσμα σε κάθε τίμιο εργαζόμενο, σε κάθε νέο και νέα, σε κάθε άνθρωπο που δεν συμβιβάζεται.
Να γίνει πρωταγωνιστής. Να μην περιμένει σωτήρες. Να δυναμώσει το εργατικό – λαϊκό και νεολαιίστικο κίνημα.
Να συμπορευτεί με το ΚΚΕ…
Γιατί μόνο ένας λαός οργανωμένος μπορεί να βάλει εμπόδια στην αντιλαϊκή πολιτική και όσους την υπηρετούν.
Και μόνο ένας λαός που θα πιστέψει στη δύναμή του μπορεί να ανοίξει τον δρόμο για μια κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο.
Αυτός είναι ο δρόμος που αξίζει στον λαό μας. Με πίστη στη δύναμη της εργατικής τάξης. Με εμπιστοσύνη στη νέα γενιά. Με αισιοδοξία. Με αγώνα. Με το κεφάλι ψηλά.
Κλείνουμε με τους στίχους του μεγάλου κομμουνιστή ποιητή Γ. Ρίτσου για την Ηλέκτρα Αποστόλου:
“Στ’ όνομά σου ορκιζόμαστε: Λευτεριά.
Στ’ όνομά σου ορκιζόμαστε: Εκδίκηση.
Στ’ όνομά σου ορκιζόμαστε: Να σου μοιάσουμε.
Κοιμήσου ήσυχα, συντρόφισσα”.
Κοιμήσου ήσυχα συντρόφισσα Ηλέκτρα γιατί στην Ελλάδα υπάρχει ΚΚΕ, υπάρχει ΚΝΕ, υπάρχει η επαναστατική πρωτοπορία που βαδίζει μπροστά μέχρι την τελική νίκη, τον σοσιαλισμό – κομμουνισμό!».
