Κρατάω στα χέρια μου το λεύκωμα με τα σκίτσα του Αεροπεζοναύτη, που ήρθε ένθετο με τον «Ριζοσπάστη του Σαββατοκύριακου».
Είμαι ένας φαντάρος που υπηρετεί τη θητεία του, κλεισμένος ανάμεσα σε τοίχους στρατοπέδων, σκοπιές, αγγαρείες και μια καθημερινότητα που συχνά ζητά από εμάς τους νέους να χαμηλώσουμε το βλέμμα.
Κι όμως, φυλλομετρώντας τις σελίδες αυτού του λευκώματος νιώθεις έναν καθαρό αέρα να μπαίνει στον θάλαμο. Για εμάς αλλά και για κάθε ένστολο – από τους στρατευμένους νέους μέχρι τους αξιωματικούς, τους υπαξιωματικούς, τους εν ενεργεία, τους απόστρατους και τις οικογένειές μας – ο Αεροπεζοναύτης δεν είναι απλώς ένας σκιτσογράφος.
Είναι ένας δικός μας άνθρωπος. Είναι μια αληθινή δεξαμενή σκέψης.
Μας θυμίζει ότι η στολή δεν ακυρώνει την ιδιότητα του πολίτη με δικαιώματα, δεν αφαιρεί την αξιοπρέπεια.
Αυτό που με άγγιξε περισσότερο είναι ο τρόπος με τον οποίο αποτυπώνει τη ζωή μας. Από το 2017, με πάνω από 400 σκίτσα στη στήλη «Για τους Ενστολους», η πένα του πιάνει ακριβώς τον σφυγμό των στρατοπέδων. Βλέπεις στο χαρτί τα δικά μας καθημερινά προβλήματα: Τον αγώνα για ανθρώπινες συνθήκες διαβίωσης, τη διεκδίκηση για τη δωρεάν και ασφαλή μετακίνησή μας, την απαίτηση να μη βάζουν οι οικογένειές μας το χέρι βαθιά στην τσέπη για να βγει η θητεία.
Παράλληλα, όμως, το βλέμμα του Αεροπεζοναύτη κοιτάζει πολύ πιο μακριά. Δεν μένει μόνο στους τοίχους της μονάδας. Καυτηριάζει τους πολεμικούς ανταγωνισμούς, τα σχέδια που μηχανεύονται τα γεράκια του πολέμου και τις ευθύνες όσων εμπλέκουν τη χώρα μας σε επικίνδυνα ιμπεριαλιστικά σχέδια των ΗΠΑ, του ΝΑΤΟ και της ΕΕ.
Με το καυστικό του χιούμορ και το κοφτερό πολιτικό του σχέδιο, σου εξηγεί απλά και καθαρά τι σημαίνει να υπερασπίζεσαι την πραγματική ανεξαρτησία της πατρίδας.
Σου μαθαίνει ότι ο αγώνας ενάντια στον πόλεμο είναι αγώνας για να μη γινόμαστε «κρέας για τα κανόνια» των ισχυρών και είναι ο μόνος πραγματικός αγώνας για την ειρήνη.
Η πένα του Αεροπεζοναύτη απογυμνώνει με μοναδική ακρίβεια το μεγάλο ψέμα που μας πλασάρουν καθημερινά: Οτι οι εξοπλισμοί – μαμούθ γίνονται δήθεν για την «ασφάλεια» και την «υπεράσπιση της πατρίδας». Μέσα από τα σκίτσα του βλέπεις την αλήθεια κατάματα. Οι τεράστιες εξοπλιστικές δαπάνες, τα δισεκατομμύρια που ρέουν ασταμάτητα για πολεμικούς εξοπλισμούς, δεν υπηρετούν την αμυντική θωράκιση της χώρας μας. Υπηρετούν τα επιθετικά, δολοφονικά συμφέροντα του ΝΑΤΟ και της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Εξυπηρετούν τον αδυσώπητο ανταγωνισμό για το ξαναμοίρασμα των αγορών, των δρόμων μεταφοράς Ενέργειας και του πλούτου που παράγουν οι λαοί, με μοναδικό σκοπό να εξασφαλιστούν τα μυθικά κέρδη των ολίγων, των βιομηχάνων του πολέμου και των επιχειρηματικών ομίλων. Και ποιο είναι το τίμημα που πληρώνει ο λαός γι’ αυτά τα πολεμικά σχέδια;
Ο Αεροπεζοναύτης το αποτυπώνει με τρόπο συγκλονιστικό: Ο λαός μας καλείται να πληρώσει αυτήν τη βαρβαρότητα δυο φορές!
Την πρώτη φορά την πληρώνει από το υστέρημά του, μέσα από τη δυσβάσταχτη, ασταμάτητη και βαριά φορολογία. Την ώρα που τα νοσοκομεία καταρρέουν, τα σχολεία υποστηρίζονται με ψίχουλα, η ακρίβεια τσακίζει τις οικογένειές μας και στα στρατόπεδα παλεύουμε για τα στοιχειώδη, δισεκατομμύρια ευρώ κατευθύνονται στους εξοπλισμούς και στις πολεμικές αποστολές εκτός συνόρων.
Τη δεύτερη φορά όμως το τίμημα είναι ακόμα πιο αμείλικτο. Την πληρώνει με το ίδιο το αίμα των παιδιών του στα πεδία των μαχών, γινόμενος τροφή για τα κανόνια των ιμπεριαλιστών, για ξένα συμφέροντα που καμία σχέση δεν έχουν με την προστασία των συνόρων και τα κυριαρχικά δικαιώματα της χώρας μας.
Αυτές οι θέσεις και οι προβληματισμοί διατρέχουν ανάγλυφα όλο το έργο του Αεροπεζοναύτη. Δεν πρόκειται για μια ουδέτερη, αποστειρωμένη γελοιογραφία, αλλά για μια συνειδητή εικαστική παρέμβαση. Μετατρέπει την πένα του σε όπλο αποδόμησης της κυρίαρχης προπαγάνδας, αποκαλύπτοντας την ταξική ουσία του πολέμου και των εξοπλισμών.
Αυτό το λεύκωμα λειτουργεί ως ένα πολύτιμο όπλο κριτικής σκέψης. Αναπτερώνει το ηθικό μας, διώχνει τον φόβο και μας καλλιεργεί το πιο όμορφο αίσθημα: Οτι δεν είμαστε μόνοι.
Οτι έξω από τα συρματοπλέγματα υπάρχει ένας ολόκληρος λαός, υπάρχουν εργατικοί αγώνες που μας στηρίζουν και μας δίνουν ελπίδα.
Αν θα πρότεινα στους συναδέλφους μου να το διαβάσουν;
Ανεπιφύλακτα ναι!
Αυτό το λεύκωμα πρέπει να φτάσει σε κάθε θάλαμο, να περάσει χέρι με χέρι στα ΚΨΜ, να συζητηθεί στις παρέες των φαντάρων. Να γίνει αφορμή για προβληματισμό, για χαμόγελο, αλλά και για αισιοδοξία. Γιατί η τέχνη του Αεροπεζοναύτη δεν είναι αποστειρωμένη αισθητική, είναι ζωντανή δύναμη που μας βοηθά να κρατάμε την κεφαλή ψηλά, να στεκόμαστε όρθιοι και με αξιοπρέπεια.
Καλοτάξιδο να είναι το λεύκωμα, να φτάσει σε κάθε γωνιά όπου χτυπά η καρδιά των στρατευμένων μας!
Φαντάρος
*Το άρθρο αναδημοσιεύεται από τη στήλη “Για τους Ένστολους” του Ριζοσπάστη του Σαββατοκύριακου, 26-27/9.
