Berliner Morgenpost
Σχόλιο για την πρόσφατη αποπομπή της Κίμπερλι Γκίλφοϊλ ως πρέσβειρας των ΗΠΑ στην Αθήνα φιλοξενεί η εφημερίδα.
«Το γεγονός ότι η Γκίλφοϊλ στάλθηκε στην Αθήνα αποκαλύπτει πολλά για την προσέγγιση του Ντόναλντ Τραμπ όσον αφορά τη στελέχωση θέσεων. Μετά το τέλος της σχέσης της με τον πρωτότοκο γιο του, προέκυψε μια νέα προοπτική στη Μεσόγειο. Αν και δεν υπάρχουν αποδείξεις για “οικογενειακή εξορία”, η κίνηση αυτή μοιάζει αναμφίβολα με βραβείο παρηγοριάς. Άλλες οικογένειες χαρίζουν μία ανθοδέσμη στους πρώην συντρόφους τους κατά τον χωρισμό· στην οικογένεια Τραμπ, η παρηγοριά έρχεται με τη μορφή μιας κατοικίας και του τίτλου της “Εξοχότητας”.
Ωστόσο, η Ελλάδα δεν αποτελεί ένα ηλιόλουστο καταφύγιο μακριά από τις γεωπολιτικές αναταράξεις. Οι εντάσεις με την Τουρκία, η στρατηγική θέση της χώρας στη νότια πτέρυγα του ΝΑΤΟ, τα ενεργειακά ζητήματα και οι συγκρούσεις στη Μέση Ανατολή απαιτούν πολύ περισσότερα από λάμψη και προβολή. Και στο παρελθόν, πρόεδροι επιβράβευαν δωρητές και φίλους με πρεσβευτικά αξιώματα. Στην περίπτωση του Τραμπ, όμως, μια παλιά προβληματική πρακτική φαίνεται να έχει αναχθεί σε κοσμοθεωρία: η αφοσίωση υπερισχύει της τεχνογνωσίας, η προσωπική οικειότητα μετατρέπεται σε προσόν και το δημόσιο αξίωμα σε προέκταση της οικογενειακής επιχείρησης».
Στη συνέχεια του σχολίου διαβάζουμε: «Έτσι, η επίσκεψη του Ρούμπιο εξελίχθηκε σε μια ιδιότυπη ιλαροτραγωδία. Κατά την υποδοχή, η Γκίλφοϊλ τον αγκάλιασε με τρόπο που άγγιζε τα όρια της παρεμβατικότητας και όλα αυτά ενώ οι κάμερες κατέγραφαν τη σκηνή. Αργότερα, εκείνος μίλησε για “χαρακτήρα” και “καθήκον”, για να αποφύγει στη συνέχεια τις ερωτήσεις σχετικά με την πρέσβειρά του. Ίσως μια ματιά στη μυθολογία θα τον βοηθούσε. Άλλωστε, ο Ηρακλής ήξερε ακριβώς τι έπρεπε να κάνει με τους στάβλους του Αυγεία: να τους καθαρίσει από τη βρομιά.
Οι Έλληνες είχαν επίσης μια λέξη για την αλαζονεία των ισχυρών: ύβρις. Όπως δίδασκαν, αργά ή γρήγορα έρχεται η ώρα του λογαριασμού. Στην Ουάσιγκτον, αυτός ο λογαριασμός θα μπορούσε να φέρει το λογότυπο της American Express».
Handelsblatt
Η οικονομική εφημερίδα σχολιάζει ότι η υπόθεση της ανατίναξης των αγωγών Nord Stream φέρνει τη γερμανική Δικαιοσύνη αντιμέτωπη με ένα δύσκολο δίλημμα: από τη μία πλευρά βρίσκεται η ανάγκη στήριξης της Ουκρανίας απέναντι στη ρωσική επιθετικότητα και από την άλλη η υποχρέωση εφαρμογής του νόμου ανεξάρτητα από πολιτικές σκοπιμότητες.
Όπως επισημαίνει η εφημερίδα, οι πολιτικοί είναι ελεύθεροι να κρίνουν την επιχείρηση είτε ως «τολμηρό κατόρθωμα» είτε ως «πρόκληση». Όταν όμως οι πόρτες της δικαστικής αίθουσας κλείνουν, «οι πολιτικές αντιπαραθέσεις πρέπει να μένουν έξω». Στο δικαστήριο, τονίζει, «το κράτος δικαίου υπερισχύει της κρατικής σκοπιμότητας».
Ο αρθρογράφος υπογραμμίζει επίσης ότι οι δικαστές δεν μπορούν να επηρεαστούν ούτε από όσους αντιμετωπίζουν τον κατηγορούμενο με συμπάθεια λόγω του πολέμου στην Ουκρανία ούτε από όσους θεωρούν την επίθεση ενέργεια κατά της γερμανικής κυριαρχίας. Η αποστολή τους είναι μία: να εξετάσουν αν οι πράξεις που αποδίδονται στον κατηγορούμενο συνιστούν αδίκημα και αν αυτό μπορεί να αποδειχθεί πέραν πάσης αμφιβολίας.
Σύμφωνα με το γερμανικό μέσο, εάν το δικαστήριο επικεντρωθεί αποκλειστικά στα νομικά ζητήματα, διασφαλίσει μια δίκαιη δίκη και αιτιολογήσει με σαφήνεια την ετυμηγορία του, θα αποδείξει κάτι θεμελιώδες: ότι «το κράτος δικαίου στη Γερμανία ισχύει ακόμα και όταν η εφαρμογή του είναι πολιτικά άβολη για πολλούς».
Πληροφορίες από DW
