Για πάνω από 74 χρόνια όλες οι ελληνικές κυβερνήσεις, ενταγμένες στην ΕΕ, υπηρετούν πιστά τους σχεδιασμούς της «Βορειοατλαντικής Συμμαχίας», του ΝΑΤΟ, τροφοδοτούν τη στρατιωτική υποδομή του με δισεκατομμύρια ευρώ, ενώ στηρίζουν και προωθούν την πολιτική των ΗΠΑ στην περιοχή της Νοτιοανατολικής Ευρώπης.
Εκπροσωπώντας τα συμφέροντα της ελληνικής αστικής τάξης, οι κυβερνήσεις προσφέρουν γη, θάλασσα και αέρα στους «σύμμαχους» τους, παρέχοντάς τους μέσα από μακροχρόνιες συμφωνίες τη δυνατότητα να εγκαταστήσουν κομβικές για τις επιδιώξεις τους – όπως δείχνουν και οι πολεμικές επιχειρήσεις σε Ουκρανία και Μ. Ανατολή – στρατιωτικές βάσεις από τη Σούδα έως την Αλεξανδρούπολη, μετατρέποντας τη χώρα σε μια απέραντη προκεχωρημένη αμερικανοΝΑΤΟική επιθετική βάση και αδιαφορώντας απόλυτα για τις συνέπειες της στοχοποίησής της από τα αντίπαλα ιμπεριαλιστικά στρατόπεδα.
Δυναμώνουν και με αυτόν τον τρόπο την επιθετικότητα της αστικής τάξης στους ανταγωνισμούς, με συμμετοχή πλέον και σε πολέμους ενάντια σε άλλους λαούς, όπως είναι η αποστολή ελληνικών στρατιωτικών δυνάμεων και μέσων εκτός συνόρων (π.χ. διάθεση φρεγατών στην Ερυθρά Θάλασσα στο πλαίσιο της επιχείρησης «Ασπίδες», αποστολή αντιαεροπορικών συστημάτων Patriot στη Σαουδική Αραβία) ή η αποστολή βαρέος οπλισμού και πυρομαχικών από τα αποθέματα των ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων προς το ουκρανικό μέτωπο, γεγονός που εμπλέκει ενεργά τη χώρα στην αναμέτρηση με άλλα ιμπεριαλιστικά κέντρα.
Στην ίδια πολιτική γραμμή οι ελληνικές κυβερνήσεις τα τελευταία χρόνια έχουν δαπανήσει δεκάδες δισεκατομμύρια ευρώ, ενισχύοντας άμεσα τις ΝΑΤΟικές υποδομές, με ετήσια «παροχή» που ξεπερνά το 3,5% του ΑΕΠ της χώρας, αλλά και έμμεσα, εξοπλίζοντας τις ελληνικές Ενοπλες Δυνάμεις με κολοσσιαία εξοπλιστικά «πακέτα» για να προσαρμοστούν μέσω του προγράμματος «Ατζέντα 2030» στις σύγχρονες επιχειρησιακές απαιτήσεις του ΝΑΤΟ, προσπαθώντας να εξαπατήσουν τον λαό ότι δήθεν τις θωρακίζουν απέναντι στην τουρκική επιθετικότητα.
Ταυτόχρονα εντείνεται σε όλα τα επίπεδα της πολιτικής της ελληνικής κυβέρνησης η στήριξη απέναντι στο ΝΑΤΟ και στην πολιτική των ΗΠΑ, έχοντας την αποδοχή του ΠΑΣΟΚ, του κόμματος του Τσίπρα, του κόμματος του Βελόπουλου και των άλλων ευρωατλαντιστών. Ενδεικτικό στοιχείο αυτής της «ομοφωνίας» αποτελεί το γεγονός ότι όλοι τους στηρίζουν τα αμερικανικά ενεργειακά μονοπώλια της Ενέργειας στη διαμόρφωση του ευρωπαϊκού ενεργειακού μείγματος, που «γονατίζει» τα λαϊκά εισοδήματα, με εισαγωγές πανάκριβου αμερικανικού LNG, αντικαθιστώντας αντίστοιχα το φτηνό ρωσικό φυσικό αέριο.
Σήμερα οι «σύμμαχοι» της κυβέρνησης και της ελληνικής βολικής «αντιπολίτευσης», ΝΑΤΟ και ΗΠΑ, παρά την ελληνική αστική πολιτική απέναντί τους, παρά το «μπούκωμα» σε χρήμα οργανισμών όπως το ΝΑΤΟ, σε βάρος ακόμα και στοιχειωδών κοινωνικών παροχών προς τον λαό, εμφανίζονται ως αισχροί «ισαποστάκηδες» απέναντι στη συστηματική τουρκική προκλητικότητα, που αμφισβητεί ευθέως στοιχειώδη κυριαρχικά δικαιώματα της Ελλάδας, όπως το αυτονόητο δικαίωμα για επέκταση των χωρικών υδάτων στα 12 ναυτικά μίλια, αλλά και στην τουρκική «de facto (εν τοις πράγμασι)» επιδίωξη για εφαρμογή του τουρκολιβυκού μνημονίου.
Ολοι αυτοί «αδειάζουν» αδίστακτα τα διαχρονικά ελληνικά κυβερνητικά «λιβανιστήρια» των σχεδιασμών τους, καταφέρνοντας ένα ακόμη προσβλητικό χτύπημα στην περηφάνια ενός ολόκληρου λαού, αλλά και στην αξιοπρέπεια των ανθρώπων που υπηρετούν στις Ενοπλες Δυνάμεις.
Η περίτεχνη αλλά απατηλή κουρτίνα των «ιστορικών δεσμών», της «συμμαχικής αλληλεγγύης» και των «κοινών αξιών» ανοίγει, αποκαλύπτοντας την αλήθεια: Οτι οι «ιμπερια-ληστές» δεν νοιάζονται για τα υφιστάμενα σύνορα, παρά νοιάζονται μόνο για τα σύνορα των αγορών τους, που είναι δεμένα άρρηκτα με τα δικά τους γεωστρατηγικά συμφέροντα και τα συμφέροντα των αστικών τάξεων όπως της Ελλάδας, που προκλητικά τα βαφτίζει εθνικά.Ακόμη πιο εξοργιστική γίνεται η εικόνα αν στρέψει κανείς το βλέμμα του στους αξιωματικούς, στους υπαξιωματικούς, στους στρατευμένους των Ενόπλων Δυνάμεων, στους ανθρώπους που επωμίζονται το βάρος αυτής της αντιπαράθεσης, στην πρώτη γραμμή των συγκρούσεων, αυτούς που θαλασσοδέρνονται στο Αιγαίο, στην Ερυθρά Θάλασσα και αλλού, που πετούν κάτω από ακραίες συνθήκες, που αγρυπνούν στα φυλάκια του Εβρου και των νησιών, που ζουν καθημερινά μια σκληρή σωματική ψυχολογική δοκιμασία τηρώντας τον όρκο τους να υπερασπιστούν την πατρίδα.
Ολοι αυτοί μαζί με τον λαό βλέπουν τη «γυμνή» αλήθεια, ιδιαίτερα σήμερα που οι απαιτήσεις της πολεμικής προετοιμασίας δεν μπορούν πλέον να συγκαλύψουν. Βλέπουν το ΝΑΤΟ, τον στρατιωτικό βραχίονα της κυριαρχίας του κεφαλαίου, να σβήνει από τους χάρτες του τα σύνορα που οι ίδιοι είναι έτοιμοι ακόμη και με τη ζωή τους να υπερασπιστούν. Βλέπουν ακόμη τη λυκοσυμμαχία να ονομάζει τα ελληνικά νησιά του Αιγαίου με αριθμούς, για να μη «δυσαρεστήσει» την Αγκυρα, αλλά και να βαφτίζει τις τουρκικές παραβιάσεις «διαφορές μεταξύ δύο πολύτιμων συμμάχων». Πόσο πιο ταπεινωτικό μπορεί να είναι για έναν αξιωματικό που ρισκάρει τη ζωή του στο κόκπιτ ενός μαχητικού να γνωρίζει ότι το ίδιο το ΝΑΤΟ θεωρεί την παρουσία του εκεί μια «ενοχλητική λεπτομέρεια» και να προτρέπει κυνικά σε «συνεκμετάλλευση» και «συμβιβασμούς», κάτω από την απειλή της τουρκικής ισχύος, για να μη διασαλευτεί η ισχύς της νοτιοανατολικής πτέρυγας του ΝΑΤΟ;
Η αισχρότητα αυτή παίρνει ακόμη πιο προκλητικές διαστάσεις όταν τίθενται ζητήματα άσκησης κυριαρχικών δικαιωμάτων, όπως η επέκταση των χωρικών υδάτων στα 12 ναυτικά μίλια. Εκεί η στάση των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ υιοθετεί ξεκάθαρα τα τουρκικά επιχειρήματα, προτάσσοντας τις «συμμαχικές» υποχρεώσεις, τις εμπορικές επενδύσεις και τις ενεργειακές έρευνες στο Αιγαίο (όπως αναφέρει σε πρόσφατη ανακοίνωση το State Department).
Η στάση αυτή των «συμμάχων» δεν είναι απλά υποκριτική. Κινείται απροκάλυπτα εναντίον των συμφερόντων του ελληνικού λαού, γιατί μέσα από τις επιχειρηματικές συνδιαλλαγές των μονοπωλίων τις οποίες προωθούν, με «μπροστινούς» τις κυβερνήσεις Ελλάδας και Τουρκίας, μετατρέπουν νομοτελειακά το Αιγαίο σε πεδίο μελλοντικών συγκρούσεων και, όταν τα συμφέροντά τους το απαιτήσουν, ακόμη και πολεμικών, αδιαφορώντας απόλυτα για την ειρήνη και την ασφάλεια, των λαών και ιδιαίτερα των κατοίκων των νησιών μας.
Για όλα αυτά η ελληνική κυβέρνηση, το ΠΑΣΟΚ, το κόμμα Τσίπρα και όλα τα κόμματα που πίνουν νερό στο όνομα των ΝΑΤΟ, ΕΕ και ΗΠΑ έχουν τεράστιες ευθύνες. Επιπλέον, λειτουργώντας ως «ορντινάντσες» της εγχώριας αστικής τάξης (των εφοπλιστών, των τραπεζιτών και των βιομηχάνων), που προσδοκά κέρδη από το μερίδιο της «πίτας» των νέων αγορών και των ενεργειακών δρόμων, καλλιεργούν επί δεκαετίες στον λαό την αυταπάτη ότι η υποταγή στο ΝΑΤΟ εγγυάται την ασφάλεια της χώρας.Είναι πλέον ξεκάθαρο όσο ποτέ. Εφτασε ο κόμπος στο χτένι. Για τον λαό και τους στρατιωτικούς έχει εξαντληθεί κάθε περιθώριο ανοχής.
Ηρθε η ώρα της αντίστασης και του αγώνα με κάθε δύναμη που διαθέτουν.
Ηρθε η ώρα να απορρίψουν τον απαράδεκτο «ρεαλισμό» του κεφαλαίου, που αναίσχυντα ισχυρίζεται ότι η πολεμική εποχή του καπιταλισμού που ζούμε δεν είναι τίποτε άλλο παρά η προετοιμασία για την καταστροφή και τον θάνατο, γιατί αυτό απαιτούν τα συμφέροντά του.
Ηρθε η ώρα να φτύσουν κατάμουτρα την προτεινόμενη από την Ευρωπαϊκή Ενωση, την κυβέρνηση και τα άλλα αστικά κόμματα εξοικείωση με την «κουλτούρα φέρετρων», τη διασπορά πανικού μέσω προτροπών απόκτησης «κιτ επιβίωσης 72 ωρών», τη συμμετοχή σε ασκήσεις «ομαλής μετάβασης στον πόλεμο», τη μετατροπή του κάθε «πολίτη» σε «οπλίτη», την αποδοχή ότι η έννοια «εθνικό συμφέρον» ταυτίζεται με τον «ζωτικό χώρο» των ελληνικών επιχειρηματικών ομίλων ή τα «κέρδη» γοήτρου από τη μετατροπή της Ελλάδας σε «πάροχο ασφαλείας».
Ηρθε η ώρα, με αποφασιστικότητα και με το ΚΚΕ μπροστά, ο λαός και η εργατική τάξη να βροντοφωνάξουν ότι δεν έχουν κανένα κοινό συμφέρον με τους εκμεταλλευτές τους. Πρέπει να δυναμώσουν με κάθε τρόπο τα χτυπήματα εναντίον όλων αυτών.
Οταν οι αστοί πολιτικοί κρούουν την καμπάνα ότι το «ρολόι του κόσμου» έχει ήδη «χτυπήσει μεσάνυχτα», μετατρέπεται σε αναγκαιότητα ακόμα και βιολογικής επιβίωσης η πρόταση του ΚΚΕ για την υιοθέτηση από τον λαό του αγώνα που οδηγεί σε έναν ριζικά διαφορετικό, λαμπρό δρόμο, που οδηγεί στην εργατική εξουσία, στον σοσιαλισμό – κομουνισμό.
Νίκος ΠΑΠΑΝΑΣΤΑΣΗΣ
Βουλευτής του ΚΚΕ,αντισυνταγματάρχης ε.α
