Η Παγκόσμια Μέρα της Γυναίκας είναι από τις πιο σημαντικές στιγμές του εργατικού κινήματος. Και είναι δεμένη με τον αγώνα για την κοινωνική απελευθέρωση.
8 Μάρτη 1857
163 χρόνια πριν, 8 Μάρτη 1857, οι εργάτριες στα υφαντουργεία και τα ραφτάδικα της Νέας Υόρκης τόλμησαν να υψώσουν το ανάστημά τους. Κατέβηκαν σε απεργία και διαδήλωσαν ενάντια στην εκμετάλλευση και την καταπίεση που βίωναν. Ζητούσαν ανθρώπινες συνθήκες δουλειάς, μείωση των ωρών εργασίας και εξίσωση στους μισθούς τους με αυτούς των ανδρών.
8 Μάρτη 2020
Δεν είναι τυχαίο ότι διαχρονικά η αστική τάξη προσπαθεί να πνίξει στην αφάνεια αυτή την ιστορική επέτειο. Ή και να τη μετατρέψει σε γυναικοπαρέα στην ταβέρνα…
Άλλη μία Παγκόσμια Μέρα της Γυναίκας φέρνει στο φως την ταξική φύση της γυναικείας ανισοτιμίας μέσα στο εκμεταλλευτικό σύστημα. Βρίσκουν τρόπους να απομακρύνει την κοινή γνώμη, ιδιαίτερα των γυναικών της εργατικής – λαϊκής οικογένειας, από τις αιτίες και τους υπαίτιους για την εκμετάλλευσή τους.
Η φετινή χρονιά καταγράφει και μια μοναδική πρωτοτυπία. Ο φεμινιστικός βραχίονας της «πρώτης φοράς αριστερά» της υλοποίησης των τριών μνημονίων, και της απλόχερης διάθεσης όλης της χώρας στις επιδιώξεις του ΝΑΤΟ, επιτίθεται στην ΟΓΕ και στο ταξικό εργατικό κίνημα. Αφορμή, μια νέα «βερσιόν» αποπροσανατολισμού, η φεμινιστική απεργία…
Η γυναίκα της εργατικής – λαϊκής οικογένειας δεν πρέπει να μάθει ότι τίποτα δεν της χαρίστηκε και ότι όλα κατακτήθηκαν με αιματηρούς αγώνες. Πρέπει να μείνει μακριά από συνειρμούς και συγκρίσεις για τη σημερινή ζωή της. Πρέπει να μείνει μακριά από τη σκέψη ότι σε όλες τις εκμεταλλευτικές κοινωνίες θα παραμένει ανισότιμη. Επειδή η εργατική της δύναμη, πιο φθηνή, πιο ευέλικτη και περισσότερο εκμεταλλεύσιμη, αξιοποιείται από το κεφάλαιο πάντα σύμφωνα με τις ανάγκες της κερδοφορίας του.
Οι δικές της ανάγκες, ποτέ δεν θα χωρέσουν στην πολιτική της ΕΕ και των κυβερνήσεων των κρατών-μελών της. Ενώ ο γερασμένος και σάπιος καπιταλισμός παίρνει πίσω ότι κατακτήθηκε με αιματηρούς αγώνες στο όνομα της «ισότητας».
Ο δρόμος για την ικανοποίηση των αναγκών σήμερα
Ξέρουν καλά ότι αν αφήσουν τις γυναίκες των λαϊκών στρωμάτων να τα σκεφτούν όλα αυτά, τότε αναπόφευκτα ξεκαρφώνονται οι περιβόητες «αξίες» της ΕΕ. Ανοίγει ο δρόμος του οργανωμένου αγώνα μέσα από τα ταξικά σωματεία, το Ριζοσπαστικό Γυναικείο Κίνημα. Κόντρα στα μονοπώλια και τις κυβερνήσεις τους, στην ΕΕ, στο ΝΑΤΟ και σε όλους τους ιμπεριαλιστικούς σχηματισμούς.
Καμία συμφιλίωση των γυναικών της εργατικής λαϊκής οικογένειας με το πρόσταγμα να προσαρμόσουν τις ανάγκες τους με τα ελάχιστα. Χωρίς Συλλογικές Συμβάσεις, χωρίς κυριακάτικη αργία και ξεκούραση. Χωρίς δωρεάν βρεφονηπιακούς σταθμούς, δωρεάν φάρμακα και νοσοκομειακή περίθαλψη για τα παιδιά τους, την οικογένειά τους, τις ίδιες. Χωρίς δωρεάν δημόσια μαιευτήρια, επίδομα τοκετού, αυξημένες άδειες εγκυμοσύνης. Να ζουν χωρίς νερό, χωρίς ρεύμα. Να μην έχουν να βάλουν ψωμί στο τραπέζι τους, να στέλνουν νηστικά τα παιδιά τους στο σχολείο. Να κινδυνεύουν να χάσουν και το σπίτι τους, όχι από τους κομμουνιστές, όπως για δεκαετίες τις τρομοκρατούσαν, αλλά από τα «κοράκια» του καπιταλιστικού συστήματος.
Όσο μελάνι και αν ξοδευτεί, η 8 Μάρτη παραμένει κορυφαία επέτειος για άνδρες και γυναίκες της εργατικής τάξης. Όσες φεμινιστικές φιέστες και αν εφευρεθούν Με το μήνυμά της γραμμένο στα πανό των αγωνιστικών κινητοποιήσεων των ταξικών δυνάμεων.
Η 8η Μάρτη είναι «σύμβολο αγώνα», οδηγός της πάλης των γυναικών και στις σημερινές συνθήκες.
