Με την εκδήλωση που πραγματοποιήθηκε την Κυριακή 15 Νοέμβρη, στο μικρό αμφιθέατρο της Πολυτεχνικής Σχολής του ΑΠΘ, συνεχίστηκε η δραστηριότητα της Περιφερειακής Οργάνωσης Σπουδάζουσας Θεσσαλονίκης της ΚΝΕ για τον ξεσηκωμό του Πολυτεχνείου. Στην εκδήλωση μίλησε ο Ευθύμης Δημάκης, μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ.
Μέσα σε κλίμα αγωνιστικής μαχητικής αισιοδοξίας τα μέλη και οι φίλοι της ΚΝΕ έστειλαν μήνυμα συνέχισης και κλιμάκωσης της πάλης με οδηγό τα πολύτιμα διδάγματα του ηρωικού ξεσηκωμού, την πολύτιμη πείρα της υπερεκατοντάχρονης πορείας του ΚΚΕ και της ΚΝΕ.
Το μουσικό αφιέρωμα από το συγκρότημα της ΟΠ Κεντρικής Μακεδονίας της ΚΝΕ, με τραγούδια που συνδέθηκαν με τον ηρωικό ξεσηκωμό και τους αγώνες του λαού μας, ενίσχυσε αυτό το κλίμα.
Η εκδήλωση ολοκληρώθηκε με τους εκατοντάδες νέους να τραγουδούν όρθιοι και με υψωμένες τις γροθιές τον ύμνο της ΚΝΕ.

Ο Ευθύμης Δημάκης, μέσα από την ομιλία του αναφέρθηκε στο γιατί έγινε το στρατιωτικό πραξικόπημα, αν δηλαδή η δικτατορία ήταν προϊόν κυρίως εξωτερικής παρέμβασης, ή και πρώτα απ’ όλα εσωτερικής φύσης. Απάντησε μέσα από τις επεξεργασίες του Κόμματος και στο γιατί η δικτατορία επικράτησε χωρίς λαϊκή αντίσταση, γιατί το ΚΚΕ δεν μπόρεσε την πρώτη μέρα να ξεσηκώσει τον λαό και τη νεολαία, όπως είχε χρέος και ευθύνη να κάνει. Ανέδειξε ότι το Πολυτεχνείο ήταν φοιτητικός, εργατικός – λαϊκός ξεσηκωμός, με κυρίαρχο στοιχείο το αυθόρμητο, όμως αυτό δεν σημαίνει ότι ήταν ένα τυχαίο γεγονός, που ξεπήδησε από το πουθενά, από το κενό, καθώς προηγήθηκαν αγωνιστικά επεισόδια, όπως η η κατάληψη της Νομικής τον Φλεβάρη του ’73 αλλά και άλλες εκδηλώσεις μέσα και στο ίδιο το Πολυτεχνείο.
Αναφέρθηκε στα γεγονότα στη Θεσσαλονίκη, αλλά και στην Αθήνα και στα συμπεράσματα από τον ξεσηκωμό του Πολυτεχνείου. Στάθηκε ιδιαίτερα στην σημασία της ικανότητας του Κόμματος να προβλέπει, να προετοιμάζεται καλύτερα για όλες τις πιθανές εξελίξεις, να δικαιώνει τον χαρακτηρισμό του ως «Κόμματος παντός καιρού».
«Τα λέμε όλα αυτά, είπε, γιατί η μελέτη και η συλλογική εξαγωγή συμπερασμάτων βοηθά στους αγώνες που δίνονται σήμερα. (…) Γιατί η λύση βρίσκεται στους αγώνες του λαού, να γίνει πρωταγωνιστής των εξελίξεων, με ένα αναγεννημένο κομμουνιστικό κίνημα παντού!»
Αναφέρθηκε στις ελπιδοφόρες αγωνιστικές διεργασίες που πυκνώνουν και στη χώρα μας, όλο το τελευταίο διάστημα φανερώνοντας νέες δυνατότητες για μαζικοποίηση των συλλογικών αγώνων της νεολαίας και των εργαζομένων. Και στην ανάγκη να δυναμώσει η συλλογική οργάνωση, να δυναμώσει ο αγώνας των μαθητικών συμβουλίων, των φοιτητικών συλλόγων. Κυρίως, για να ενισχυθεί ο αντικαπιταλιστικός προσανατολισμός του εργατικού- λαϊκού κινήματος. «Κόντρα στην απαίτηση «τα κεφάλια μέσα». Κόντρα στη σταθερότητα της αντιλαϊκής πολιτικής. Απέναντι στα «κοστολογημένα» προγράμματα των αστικών κομμάτων. Απέναντι στις «αντοχές» της πολεμικής οικονομίας της ΕΕ.

Απέναντι σε όσους ξαναβγάζουν τους φασίστες αυτές τις μέρες από τις τρύπες τους, για να στοχεύουν ακριβώς πρωτοπόρους αγωνιστές. Το σύστημα τους ξαμολάει για να συμπληρώσουν με την παρακρατική δράση τους την «επίσημη» κρατική καταστολή. (…) Το σύστημα τους έχει ανάγκη και τους περιφρουρεί. Τόσο «αντισυστημικοί» είναι!
Αλλωστε, σήμερα οι «πιο σύστημα πεθαίνεις» φασίστες σαν και τον Κασιδιάρη αποθεώνουν τις συμμαχίες της ελληνικής αστικής τάξης με τις ΗΠΑ και το Ισραήλ, λιβανίζουν δισεκατομμυριούχους όπως ο Ιλον Μασκ και λιβανίζονται από φαρμακοβιομήχανους και άλλα τμήματα του κεφαλαίου…»
Από το βήμα της συγκέντρωσης εξέφρασε την αλληλεγγύη «στην μαθήτρια της ΚΝΕ στην Πάτρα, πρωτοπόρο μέλος της Συντονιστικής Επιτροπής Μαθητών, που ξεφτίλισε με τη στάση της τους θρασύδειλους φασίστες που τόλμησαν να της επιτεθούν».
Έστειλε μήνυμα «σε όλους τους μαθητές στα σχολειά της Θεσσαλονίκης, αυτές τις μέρες να μην φοβηθούν από τους δήθεν πατριώτες και υμνητές του Παπαδόπουλου, και να διαδώσουν το μήνυμα του Πολυτεχνείου σε όλους τους συμμαθητές τους. Έχουν χιλιάδες στο πλευρό τους».
Και τόνισε ότι απέναντι στην επίθεση που κλιμακώνεται, απάντηση μπορεί να δώσει μόνο ο οργανωμένος λαός, χτυπώντας στην καρδιά την καπιταλιστική εκμετάλλευση.

«Η δύναμη βρίσκεται στην οργάνωση της εργατικής τάξης, στη συμμαχία της με τα λαϊκά στρώματα, στη μαχητική δράση των σωματείων, των φοιτητικών συλλόγων, των μαθητών, με το ΚΚΕ και την ΚΝΕ στην πρώτη γραμμή.
Και η απεργία στις 25 Νοέμβρη είναι ένας σημαντικός σταθμός στην πάλη μας.
Γιατί για να κερδίσει ο λαός πρέπει να χάσει το κεφάλαιο.
Πρέπει να πληγεί η κερδοφορία του, η πολιτική που για να τη θωρακίσει σέρνει τους εργαζόμενους από την εκμετάλλευση στον πολεμικό όλεθρο.
Έτσι παίρνει σάρκα και οστά σε κάθε χώρο το «Καμία θυσία για τους πολέμους και τα κέρδη τους»».
Σημείωσε ότι τα μηνύματα του ξεσηκωμού του Πολυτεχνείου παραμένουν επίκαιρα και έχουν σύγχρονο περιεχόμενο στις σημερινές εξελίξεις.
Ο λαός «έχει να αποφασίσει ανάμεσα στο αν θα υποστεί τις συνέπειες και τις θυσίες, που σήμερα είναι η ακρίβεια, η ενεργειακή φτώχεια, αύριο θα είναι ο όλεθρος του πολέμου, ή αν θα χαράξει τον δικό του δρόμο, για την ανατροπή του καπιταλιστικού δρόμου ανάπτυξης, που είναι «νύχι – κρέας» με την εκμετάλλευση και τον πόλεμο.
Καμία εμπιστοσύνη δεν μπορεί και δεν πρέπει να δείξει στην αστική τάξη και στις κυβερνήσεις της.
Πρέπει να πάρει ο ίδιος την υπόθεση στα χέρια του, σε συμπόρευση με το ΚΚΕ».
Και κατέληξε λέγοντας: «Απέναντι στις συνέπειες της πολιτικής τους, αλλά και απέναντι στα χειρότερα που ετοιμάζουν, υπάρχει ελπίδα και διέξοδος για τον λαό.
Ελπίδα είναι οι αγώνες που γυρνάνε την πλάτη στους εκβιασμούς της κυβέρνησης περί «σταθερότητας» σε μια πολιτική που δημιουργεί μόνο αστάθεια στις ζωές μας, που αγνοούν τα κηρύγματα περί «κοινωνικής ειρήνης».

Ελπίδα είναι να μετρηθούν βήματα στη συγκρότηση ενός μεγάλου, πανελλαδικού κινήματος που θα αμφισβητήσει τις επιλογές τους, την κυρίαρχη πολιτική, μέχρι και την ίδια την εξουσία του κεφαλαίου στη χώρα μας.
Από αυτόν τον βούρκο όμως μπορούμε να βγούμε – και θα βγούμε – οικοδομώντας στην Ελλάδα μια κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, με τις λαϊκές ανάγκες στο επίκεντρο της οικονομικής ανάπτυξης, με μια πραγματική εργατική – λαϊκή εξουσία και δημοκρατία, που σε τίποτα δεν θα θυμίζει τη σημερινή σαπίλα και διαφθορά που αναβλύζει το αστικό πολιτικό σύστημα.
Τέτοιο Πρόγραμμα έχει το ΚΚΕ, γι’ αυτήν την προοπτική δουλεύει από σήμερα. Γι’ αυτό και αποτελεί τον νου, την καρδιά και τον οργανωτή κάθε λαϊκής διεκδίκησης, αλλά και τον πραγματικό αντίπαλο, το αντίπαλο δέος κάθε αντιλαϊκής κυβέρνησης.
Για όλα αυτά θα διαδηλώσουμε χιλιάδες και στην αντιιμπεριαλιστική πορεία στις 17 Νοέμβρη, με ραντεβού στις 5 εδώ μπροστά στο Πολυτεχνείο.
Εδώ λοιπόν, σε αυτόν τον χώρο και στους δρόμους της πόλης μέχρι το Προξενείο των ΗΠΑ, θα βροντοφωνάξουμε ξανά το σύνθημα «Έξω οι ΗΠΑ, έξω το ΝΑΤΟ», που είναι πιο επίκαιρο από ποτέ.
Θα βαδίσουμε τον δρόμο του όρκου της ανατροπής μέχρι τέλους, για να σημάνει πραγματικά η ανάσταση του λαού».



