Από το πρώτο έτος των προπτυχιακών σπουδών τους οι φοιτητές της Νομικής ερχόμαστε αντιμέτωποι με το αφήγημα που καλλιεργείται μέσα στα αμφιθέατρα αλλά και μέσα στα ακαδημαϊκά βιβλία πως το δίκαιο αποτελεί μία «ουδέτερη» έννοια που υπερβαίνει την ταξική δομή της κοινωνίας.
Είναι όμως έτσι τα πράγματα; Την απάντηση μπορεί να δώσει το νομοσχέδιο που κατατέθηκε μέσα στην βδομάδα στην Βουλή από την κυβέρνηση της ΝΔ, που αποσκοπεί στην περιστολή των διαδηλώσεων.
Καθηγητές της Νομικής Σχολής, δημοσιογράφοι και κάθε λογής καλοθελητές της αστικής τάξης επιδίδονται όλο αυτό το διάστημα σε μια προσπάθεια να ντύσουν τον νόμο με ένα μανδύα «προοδευτικό» και αναγκαίο. Η βούληση του νομοθέτη, όπως παρουσιάζεται από τις ίδιες δεξαμενές σκέψεις, είναι η προστασία των μικρομεσαίων επιχειρήσεων που ταλαιπωρούνται δήθεν από τις διαδηλώσεις, οι οποίες τους στερούν το μεροκάματο και την πελατεία (!)
Η πραγματικότητα όμως τους διαψεύδει κατηγορηματικά!
Κατάργηση του ακαδημαϊκού Ασύλου, κατοχύρωση 9 εκ των 10 απεργιών ως παράνομες και καταχρηστικές, ηλεκτρονικές διαδικασίες σε Σωματεία και τώρα το παρόν νομοσχέδιο. Εντάσσεται, λοιπόν και αυτό σε μια συνολική προσπάθεια των κυβερνήσεων – (νέο)φιλελεύθερων, σοσιαλδημοκρατών – να ετοιμάσουν το έδαφος ώστε η πολιτική του κεφαλαίου να εφαρμόζεται με τυφλή υποταγή. Θέλουν τον λαό, εγκλωβισμένο σε ένα κλίμα αυταρχικότητας και καταστολής να μην αμφισβητεί, να μην αγωνίζεται, να μην διεκδικεί.
Η προσπάθεια όσων με «νύχια και με δόντια» στηρίζουν την πολιτική του κεφαλαίου, για να αποκρύψουν τον ταξικό χαρακτήρα του δικαίου μόνο αθώα δεν είναι. Ο σκοπός της φάνηκε και φαίνεται ξεκάθαρα!
Οι Θεσμοί τους , το ίδιο το Σύνταγμα είναι εργαλεία που χρησιμοποιεί η αστική τάξη για να εδραιώσει την πολιτική της και καμία σχέση δεν έχουν με την προστασία του εργαζόμενου λαού. Το νομοσχέδιο αυτό σαφώς και φανερώνει πως το Σύνταγμα , αν και περιέχει στον κορμό του διατάξεις που κατοχυρώνουν ατομικά δικαιώματα και κοινωνικές ελευθερίες, που κατακτήθηκαν με το αίμα και τους αγώνες του ελληνικού λαού – όπως και το δικαίωμα στην διαδήλωση – αφήνει ένα ευρύ περιθώριο για την καταστρατήγησή τους, οπότε κάθε συζήτηση περί του εάν ο νόμος αυτός είναι αντισυνταγματικός ή όχι στερείται ουσιαστικής σημασίας.
Οι εξελίξεις αυτές δίνουν πρόσφορο έδαφος για κάθε νέο και νέα να προβληματισθεί γύρω από τους θεσμούς και το κράτος, που όσο ουδέτερο κι αν προσπαθούν να το εμφανίσουν, η ίδια η πραγματικότητα καταδεικνύει τον ρόλο του. Είναι ο συλλογικός εκφραστής και υποστηρικτής της αστικής τάξης, η πολιτική της οποίας συνεχίζει να μας τσακίζει κάθε δικαίωμα, να μας στερεί κάθε ελευθερία, να μας εμποδίζει να εκπληρώσουμε τις ανάγκες και τα όνειρά μας.
Το νομοσχέδιο αυτό πρέπει άμεσα να καταδικασθεί στην συνείδηση του κόσμου και να μην τσιμπήσει στην προπαγάνδα τους. Να μην εφαρμοσθεί στην πράξη και να πάρουν απάντηση πως ο λαός -όσο κι αν προσπαθούν- έχει καταλάβει τον ρόλο του ως όχι απλώς χειροκροτητή αλλά ως πρωταγωνιστή των εξελίξεων.
Τ.Π, δευτεροετής φοιτητής Νομικής Σχολής ΑΠΘ
