Του Πελοπίδα Αντωνάκου, Δικηγόρου, Μ.Δ. Ιστορίας και θεωρίας Δικαίου
Κατατέθηκε προς συζήτηση και ψήφιση στη Βουλή το ανήκουστο νομοσχέδιο της Κυβέρνησης με τίτλο «σχέδιο νόμου για τις δημόσιες υπαίθριες συναθροίσεις» το οποίο επιχειρεί, για πρώτη φορά μετά το ν.δ. 794/1971 της δικτατορίας των συνταγματαρχών, να εισάγει τόσους και τέτοιους περιορισμούς στην ενάσκηση του ατομικού, κοινωνικού και πολιτικού δικαιώματος της ελευθερίας συνάθροισης, ώστε να μπορεί κανείς τεκμηριωμένα να μιλήσει για απόπειρα ενταφιασμού της συλλογικής πολιτικής δράσης και του κοινωνικού αγώνα.
Το δικαίωμα του «συνέρχεσθαι», όπως στη συνταγματική θεωρία παραδοσιακά επικράτησε να ονομάζεται το δικαίωμα της συνάθροισης, αντιμετωπίστηκε πάντοτε με εχθρότητα από την εκάστοτε εξουσία, η οποία –όχι άδικα για τα συμφέροντά της- θεωρούσε ως κατεξοχήν επικίνδυνη για τη διαιώνισή της, τον γεωμετρικό πολλαπλασιασμό των ατομικών δυνάμεων που συνεπάγεται η συλλογική δράση.
Ειδικά η συνάθροιση και μάλιστα υπό τη μορφή της μαζικής διαδήλωσης μπορεί μέσα στις κατάλληλες αντικειμενικές και υποκειμενικές συνθήκες να εξελιχθεί ακόμη και σε μοχλό ανατροπής ξεπερασμένων κοινωνικών και οικονομικών συστημάτων, εξεγέρσεων και επαναστάσεων. Ενώ είναι σε κάθε περίπτωση βέβαιο, ότι αποτελεί το πλέον πρόσφορο μέσο απόσπασης κατακτήσεων που βελτιώνουν τους όρους της ανθρώπινης ύπαρξης, στο έδαφος οποιουδήποτε συστήματος.
Δεν είναι για το λόγο αυτό τυχαίο, ότι μέσα στις πρώτες πράξεις καθεστώτων σε συνθήκες όξυνσης της πολιτικής και κοινωνικής πάλης, η απαγόρευση και ο έλεγχος των συναθροίσεων κατέχει την πρωτεύουσα θέση.
Πηγή: neaait.gr
