Φέτος μετά από πολλά χρόνια είχαμε πάλι 14 ομάδες στη Super League και την επιστροφή των play offs μετά από 2 χρόνια. Είχαμε για πρώτη φορά στην ιστορία της διοργάνωσης την συμμετοχή του πρωταθλητή σε αυτό το μίνι πρωτάθλημα και τη δημιουργία των play outs.
1. Μπορεί οι αγωνιστικές να είναι λίγες, αλλά οι ανατροπές είναι αρκετές.
Είδαμε ομάδες να ξεκινούν με φόρα και μετά να σβήνουν. Άλλες ξεκίνησαν δυναμικά, χάθηκαν κάπου στη μέση και τελείωσαν δυναμικά. Υπήρχαν ομάδες που θεωρούνταν πεθαμένες και αναστήθηκαν και άλλες που δεν τα κατάφεραν. Είναι πολύ σημαντικό, κυρίως γιατί μιλάμε για αγώνες χωρίς μεγάλο βαθμολογικό ενδιαφέρον και μόνο με την 2η θέση και την αποφυγή του υποβιβασμού να είναι διεκδικήσιμες.
2. Η κανονική διάρκεια είναι πολύ σημαντική, για όλους.
Ο Ολυμπιακός ουσιαστικά εξασφάλισε το πρωτάθλημα στην Τούμπα απέναντι στον ΠΑΟΚ στον 2ο γύρο της κανονικής διάρκειας. Επέστρεψε μετά την πανδημία με πνεύμα νικητή και σάρωσε τα πάντα. Ο ΠΑΟΚ λίγο εξαιτίας της ψυχολογίας που επηρεάστηκε από την αφαίρεση βαθμών, λίγο εξαιτίας άλλων προβλημάτων έκανε έναν κακό 2ο με εγκληματικά λάθη, τα οποία και του στέρησαν της τελευταίες ελπίδες για πρωτάθλημα. Είναι σημαντικό πως οι 18 βαθμοί με τους οποίους κατέκτησε το πρωτάθλημα ο Ολυμπιακός κερδήθηκαν στον αγωνιστικό χώρο. Από την άλλη η πολύ άσχημη πορεία του Πανιωνίου στην κανονική διάρκεια σκέπασε τις καλές του εμφανίσεις στα play outs και τον βύθισε στην Super League 2. Ο Παναιτωλικός εκμεταλλεύτηκε το αβαντάζ που του δόθηκε πριν την καραντίνα και απέφυγε τον υποβιβασμό, ενώ η Ξάνθη που μετά την αποκάλυψη της υπόθεσης πολυϊδιοκτησίας καταρρακώθηκε, δεν τα κατάφερε.
3. Στην Ελλάδα τα εξωγηπεδικά θα βασανίζουν για πάντα τις ομάδες.
Τα τρανταχτά παραδείγματα είναι τέσσερα. Ο ΠΑΟΚ, ο Παναθηναϊκός, ο Άρης και η Ξάνθη. Οι διαφωνίες του Δώνη με τη διοίκηση, η έλλειψη επικοινωνίας και η τελική απόλυσή του διέλυσαν ψυχολογικά τους παίκτες αν και μετά τον είδαμε να ανανεώνεται και να τους κοντράρει όλους στα ίσα σαν να μη συνέβη τίποτα ποτέ.
Τα προβλήματα του δικέφαλου του Βορρά ξεκινούν από πιο πριν. Ίσως η πολυϊδιοκτησία (μια και φαίνεται πως ισχύει από πέρυσι) να του χάρισε το περσινό πρωτάθλημα, αλλά του στέρησε το φετινό. Η αφαίρεση βαθμών έφερε γκρίνια, η γκρίνια έφερε ήττες, οι ήττες έφεραν κατακραυγή και ο κόσμος δεν ήξερε σε ποιον να ρίξει το φταίξιμο. Δεν ήταν μόνο αυτό που φταίει για τον φετινό ΠΑΟΚ. Ο σχεδιασμός του καλοκαιριού ήταν μια πλήρης αποτυχία. Αργά ή γρήγορα η φούσκα θα έσκαγε, γιατί χωρίς να επενδυθούν λεφτά, ο ΠΑΟΚ δεν θα πήγαινε στους ομίλους του Champions, αλλά ούτε και του Europa League και στο τέλος δεν θα υπήρχαν λεφτά για να αγοραστούν παίκτες.
Ο Άρης πλήρωσε κι αυτός τα εξωγηπεδικά και μάλλον θα τα πληρώνει για κάμποσο καιρό ακόμα. Απαγόρευση μεταγραφών, επιστροφή ενός παίκτη πίσω, δικαστήρια, εφέσεις κλπ. Αυτά τα πράγματα είναι κουραστικά και για τη διοίκηση και για τους οπαδούς και για τους παίκτες.
Η Ξάνθη είχε και άλλο ένα πρόβλημα, πέραν αυτών του ΠΑΟΚ. Είχε χτίσει στην αρχή της σεζόν μια επιθετική ομάδα η οποία ήταν μέσα στα play offs και μετά το γύρισε στην άμυνα και στο ταμπούρι. Μια τόσο ριζική αλλαγή δεν πρόκειται να πετύχαινε σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα.
Αδιαμφισβήτητα τα play offs ήταν μοναδικά και συναρπαστικά. Χωρίς ιδιαίτερο βαθμολογικό ενδιαφέρον, αλλά με ένταση και συγκινήσεις. Ίσως να μην μπορούμε προς το παρόν να τα κρίνουμε σαν θεσμό, λόγω της περίεργης κατάστασης την οποία περάσαμε και ίσως άλλος ένας χρόνος με τα πράγματα όπως είναι, χωρίς αναδιαρθρώσεις, να μας δώσει τη δυνατότητα να τα κρίνουμε.
Ευθύμιος Κώτσης
