Αφγανιστάν: Το Κεντροασιατικό Ελντοράντο

Ακόμη ένα βίντεο άκρατης βίας έρχεται από το Αφγανιστάν, καθώς 22 μέλη των επίλεκτων δυνάμεων του Αφγανικού στρατού εκτελούνται εν ψυχρώ από τους Ταλιμπάν, την ώρα που προσπαθούν να παραδοθούν. Οι Αφγανοί στρατιώτες είναι εμφανώς άοπλοι την ώρα που βγαίνουν από ένα κτήριο ενώ ακούγονται καθαρά οι λέξεις «Παραδινόμαστε, κομάντος, παραδινόμαστε».
Αμέσως αρχίζουν οι πυροβολισμοί και τουλάχιστον δώδεκα άνθρωποι εμφανίζονται να δέχονται πυρά εν μέσω ιαχών «Αλαχού Ακμπάρ» , δηλαδή: «Ο Θεός είναι μεγάλος».Τα θύματα ήταν μέλη μιας μονάδας Ειδικών Δυνάμεων του Αφγανιστάν. Το CNNi πήρε στην κατοχή του το βίντεο αυτό καθώς και πολλά ακόμη από το ίδιο περιστατικό ενώ επιβεβαιώθηκε και από μάρτυρες.

Η θέση του Αφγανιστάν στον παγκόσμιο χάρτη είναι στρατηγική διαχρονικά ανά τους αιώνες. Στην περίοδο του καπιταλισμού, δεν συνορεύει μόνο με το Πακιστάν, το Ιράν και την Κίνα, αλλά έχει επίσης κοινά σύνορα με πρώην Δημοκρατίες της ΕΣΣΔ, όπως το Ουζμπεκιστάν, το Τουρκμενιστάν και το Τζατζικιστάν. Ολες αυτές συνορεύουν με το Καζακστάν που βρίσκεται στο υπογάστριο της Ρωσίας.Η Κεντρική Ασία έχει τεράστια αποθέματα πετρελαίου και φυσικού αερίου σε συνδυασμό με την στρατηγική της θέση στην Ευρασία, που επιθυμούν να αποκτήσουν οι ιμπεριαλιστές ανά τη γη, με προεξέχουσα τις ΗΠΑ, θέτοντας μια ‘σφήνα’ σε Ρωσία και Κίνα. Ο Αφγανικός λαός, ένας ιδιαίτερα βασανισμένος λαός, με τους Μουτζαχεντίν, Ταλιμπάν που στηρίχθηκαν απο Πακιστάν, Σαουδική Αραβία, ΗΠΑ, με μοναδικό στόχο την ΕΣΣΔ τη δεκαετία του ‘70 και την αλλαγή συσχετισμού δυνάμεων στην περιοχή υπέρ των ΗΠΑ, ΝΑΤΟ. Ως πρόσχημα τότε είχε χρησιμοποιηθεί το ανιστόρητο ιστορικά ‘επιχείρημα’ της λεγόμενης ‘εισβολής της ΕΣΣΔ στο Αφγανιστάν τη δεκαετία του ‘70.

Θυμίζουμε, οτι το 1973, στο Αφγανιστάν πραγματοποιήθηκε αντιμοναρχικό στρατιωτικό κίνημα που έφερε στη εξουσία τον Νταούντ. Η κυβέρνηση υποσχέθηκε ένα πρόγραμμα αστικοδημοκρατικών μεταρρυθμίσεων, οι οποίες όχι μόνο δεν υλοποιήθηκαν, αλλά επί της ουσίας προχώρησε σε αντιλαϊκά και αντιδημοκρατικά μέτρα που όξυναν την λαϊκή δυσαρέσκεια. Απέναντι σε αυτήν την πολιτική, το Λαϊκό Δημοκρατικό Κόμμα του Αφγανιστάν αποτέλεσε το βασικό οργανωτή των λαϊκών αγώνων. Αποκορύφωμα της όξυνσης της ταξικής πάλης ήταν τον Απρίλη του 1978 η υπό την καθοδήγηση του ΛΔΚΑ λαϊκή και στρατιωτική εξέγερση που ανέτρεψε την κυβέρνηση Νταούντ. Η Επανάσταση στο Αφγανιστάν είχε ως καθήκον να ανοίξει το δρόμο για το σοσιαλιστικό μετασχηματισμό της χώρας. Το Αφγανιστάν ανακηρύχθηκε σε Λαϊκή Δημοκρατία. Σε αυτήν την κατεύθυνση πάρθηκαν μια σειρά μέτρα: Πραγματοποιήθηκε αντιφεουδαρχική αγροτική μεταρρύθμιση, ξεκίνησε μάχη ενάντια στον αναλφαβητισμό (πάνω από το 90% των Αφγανών ήταν αναλφάβητοι), προσπάθεια να αντιμετωπισθούν οι τοπικισμοί και οι διαμάχες ανάμεσα στις εθνότητες, έβαλε πρόγραμμα εκβιομηχάνισης κ.λπ..

Η διαπάλη ήταν οξεία με τους καπιταλιστές, φεουδάρχες, τον ισχυρό ισλαμικό κλήρο, τους τοπικούς φύλαρχους και αρχηγούς των καστών, αλλά και με τα διεθνή μονοπώλια και τους ιμπεριαλιστές. Ετσι πατώντας πάνω και σε λάθη που διεπράχθησαν από την κυβέρνηση του ΛΔΚΑ στην οικοδόμηση σοσιαλιστικών σχέσεων παραγωγής, αλλά και στη δυσκολία εδραίωσης της επαναστατικής εξουσίας σε όλη την έκταση της χώρας, οργανώθηκαν στην επαρχία αντεπαναστατικές ομάδες, στις οποίες επικεφαλής μπήκαν «μουλάδες» (μουσουλμάνοι κληρικοί) και τοπικοί φύλαρχοι – φεουδάρχες, οι οποίοι σχεδίασαν και εκτέλεσαν μεγάλες επιθέσεις ενάντια στην επανάσταση με δολιοφθορές, δολοφονίες κ.λπ.

Η δράση αυτών των ομάδων στηρίχθηκε ιδιαίτερα από τις ΗΠΑ που μέσω των βάσεών τους στο Πακιστάν προωθούσαν όπλα και πολεμικό υλικό. Στους υποστηρικτές από τη CIA ‘μαχητές της ελευθερίας’ επιτράπηκε ν΄αποκτήσουν και πρόσθετο χρήμα απο την καλλιέργεια και τη διακίνηση του οπίου για το εμπόριο των ναρκωτικών… Επίσης στέλνονταν από τη Σαουδική Αραβία, την Αίγυπτο, το Ισραήλ και τη Μεγάλη Βρετανία χρήματα και βοήθεια προς τους «μουτζαχεντίν»- που χαρακτηρίστηκαν αργότερα από τον Πρόεδρο των ΗΠΑ Ρόναλντ Ρίγκαν ως «μαχητές της ελευθερίας». Στην πακιστανική πόλη Πεσαβάρ στα σύνορα με το Αφγανιστάν, οργανώθηκαν πάνω από 30 στρατόπεδα εκπαίδευσης των «μουτζαχεντίν» από τις πακιστανικές ένοπλες δυνάμεις και Αμερικάνους πράκτορες.

Στο τέλος του 1979, η Αφγανική κυβέρνηση ζήτησε – βάσει του «Συμφώνου Βοήθειας» που είχαν υπογράψει πριν ένα χρόνο η κυβέρνηση της Λαϊκής Δημοκρατίας του Αφγανιστάν και της ΕΣΣΔ – την οικονομική και στρατιωτική βοήθεια της ΕΣΣΔ. Η ΕΣΣΔ έστειλε στρατό για να διασωθεί η επανάσταση, ενώ οι ΗΠΑ επενέβησαν για να την συντρίψουν. Ο πόλεμος κράτησε για 13 περίπου χρόνια. Με την αντεπανάσταση στην ΕΣΣΔ τα Σοβιετικά στρατεύματα αποχωρούν από το Αφγανιστάν το 1989. Τρία χρόνια αργότερα, το 1992, οι «Μουτζαχεντιν» κατέλαβαν την πρωτεύουσα Καμπούλ, ανέτρεψαν την Επανάσταση και πραγματοποίησαν απίστευτες σε έκταση σφαγές. Το 1996, το καθεστώς τον «μουτζαχεντίν» ανατράπηκε από τους «Ταλιμπάν».

Το καθεστώς των Ταλιμπάν που επικράτησε στο Αφγανιστάν μετά το 1992 ξαναβύθισε τη χώρα στο σκοτάδι της καθυστέρησης, της φτώχειας, παίρνοντας πίσω όλες τις κατακτήσεις και τα προοδευτικά βήματα που έγιναν την περίοδο 1978-1992 στον τομέα της εργασίας, στη δημόσια δωρεάν Παιδεία και Υπγεία, στα δικαιώματα των γυναικών κ.λπ., συνδυαζόμενα με ένα αιματηρό προγκρόμ δολοφονιών, λιντσαρίσματος, φυλακίσεων. Ο σκοταδισμός σε όλες τις εκφάνσεις του. Οι αστικές δυνάμεις στο Αφγανιστάν μαζί με τα όποια φεουδαλικά απομεινάρια δεν ήταν εθνικο-απελευθερωτικό κίνημα, όπως τους παρουσίαζε ο καπιταλιστικός κόσμος. Ηταν καπιταλιστικές δυνάμεις ενάντια στην επαναστατική εξουσία, ενάντια στην οικοδόμηση του σοσιαλισμού, και γι΄αυτό πρώτα και κύρια στηρίχθηκαν απο τους ιμπεριαλιστές.

Οταν η CIA συνομιλούσε με τον Αλλάχ…

Είναι γνωστό ‘τοις πάσι’ ότι οι ΗΠΑ εκπαίδευσαν και όπλισαν και τους Ταλιμπάν, κι αυτό πολύ καιρό (τουλάχιστον έξι μήνες) πριν «η ΕΣΣΔ στείλει τα στρατεύματά της» στο Αφγανιστάν, το 1979. Ο αλλοτινός σύμβουλος Εθνικής Ασφαλείας του προέδρου Κάρτερ, Ζμπίγκνιου Μπρεζίνσκι, έχει παραδεχτεί πως «παρείχαμε, πράγματι, κάποια υποστήριξη στους Μουτζαχεντίν πριν την (σοβιετική) εισβολή… δεν εξωθήσαμε τους Σοβιετικούς να εισβάλλουν, αλλά συνειδητά αυξήσαμε την πιθανότητα να το κάνουν». Ο ίδιος θεωρεί πως «η μυστική αυτή επιχείρηση ήταν μια εξαίσια ιδέα. Το αποτέλεσμα ήταν να σύρουμε τους Σοβιετικούς στην αφγανική παγίδα». Ο στόχος: να αποσταθεροποιηθεί η τοτινή «κομμουνιστική κυβέρνηση» και να έρθει το Αφγανιστάν «στην αμερικανική σφαίρα επιρροής», όπως το έθετε το Γαλλικό Πρακτορείο σε ανάλυσή του.

Το Νοέμβρη του 1996, όπως επισήμαιναν διάφορες πηγές, ήταν πολυάριθμες οι επισκέψεις και συναντήσεις αξιωματούχων του Στέιτ Ντιπάρτμεντ στην πόλη Κανταχάρ, περιλαμβανομένης μιας «λίγο πριν οι Ταλιμπάν πάρουν το Τζαλαλαμπάντ». Η βρετανική εφημερίδα «The Guardian» σημείωνε τότε πως «υψηλόβαθμοι ηγέτες των Ταλιμπάν παρέστησαν σε μια σύνοδο στην Ουάσιγκτον στα μέσα του 1996, ενώ διπλωμάτες των ΗΠΑ ταξιδεύουν τακτικά στο αρχηγείο των Ταλιμπάν», σχολιάζοντας μάλιστα ότι αν και «τέτοιες συναντήσεις είναι εξηγήσιμες», πάντως «η χρονική στιγμή των επισκέψεων εγείρει αμφιβολίες, όπως και η γενική γραμμή έγκρισης που ακολουθούν αξιωματούχοι των ΗΠΑ προς τους Ταλιμπάν».

Η Μπεναζίρ Μπούτο, σε μια συνέντευξή της στο «BBC World Service» τον Οκτώβρη του 1996 δεν είχε διστάσει να επιβεβαιώσει ότι τα μαντράσας είχαν δημιουργηθεί από τη Βρετανία, τις Ηνωμένες Πολιτείες, τη Σαουδική Αραβία και το Πακιστάν στη διάρκεια του τζιχάντ εναντίον των Σοβιετικών.

Η ιστορία συνεχίζεται με το Αφγανιστάν σήμερα για τον τεράστιο ενεργειακό του πλούτο και την στρατηγική του θέση, γίνεται πεδίο συγκρούσεων και ανταγωνισμών μεταξύ της Αφγανικής αστικής τάξης και των ιμπεριαλιστών.

Με πληροφορίες από protothema.gr

Ετικέτες:

Δείτε ακόμα...