Η πορεία της στρατιωτικής μου θητείας στο Πολεμικό Ναυτικό ξεκινάει στο καράβι Πειραιάς – Πόρος τον Φλεβάρη του 2025, στο ταξίδι προς το Κέντρο Εκπαίδευσης (ΚΕ). Εκεί, γνωρίζοντας τους πρώτους στρατεύσιμους ναύτες και κάνοντας τις πρώτες παρέες, κατάλαβα ότι όλοι όσοι καλούμαστε να υπηρετήσουμε τη θητεία μας «βράζουμε στο ίδιο καζάνι». Είμαστε παιδιά από λαϊκές οικογένειες, κάποιοι σπουδάζουμε, κάποιοι δουλεύουμε, κάποιοι κάνουμε και τα δύο ταυτόχρονα. Όλοι έχουμε μαζέψει ό,τι χρήματα μπορούμε για να «βγει» το κόστος της θητείας, όλοι έχουμε αγωνία για το τι θα συναντήσουμε μέσα αλλά και το τι θα κάνουμε όταν ολοκληρώσουμε τη θητεία μας. Θα βρούμε δουλειά με βάση το πτυχίο μας; Θα μας ξαναπροσλάβουν εκεί που δουλεύαμε πριν; Θα αντέξει το πορτοφόλι των γονιών μας όσο καιρό υπηρετούμε;
Σε όλες αυτές τις αγωνίες δίνει απάντηση η αγωνιστική πρόταση του ΚΚΕ και της ΚΝΕ. Και αυτό μου έδωσε εξαρχής σιγουριά, δύναμη και αισιοδοξία να συζητήσω για τη ζωή που αξίζει στη νέα γενιά, κόντρα στον κόσμο των πολέμων, της φτώχειας, της ανασφάλειας τον οποίο μας ετοιμάζουν οι καπιταλιστές και το κράτος τους. Ταυτόχρονα, οι θέσεις του ΚΚΕ δίνουν και την καλύτερη απάντηση στο τι φταίει για τα προβλήματα που βλέπουμε από την πρώτη μέρα της θητείας μας: Κακές συνθήκες υγιεινής, σίτισης, ελλιπής θέρμανση στους θαλάμους κ.ά. Μέσα από τον «Ριζοσπάστη» και τον «Οδηγητή» αναδεικνύεται με τον πιο αποκαλυπτικό τρόπο ότι η κυβέρνηση δεν υπολογίζει καθόλου τις ανάγκες του λαού και των φαντάρων δίνοντας δισεκατομμύρια ευρώ για τη συμμετοχή στις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις, από την Ουκρανία μέχρι την ενίσχυση του κράτους – δολοφόνου Ισραήλ. Αναδεικνύεται ακόμα ότι υπάρχει λύση, ότι ο μόνος δρόμος είναι ο αγώνας και η διεκδίκηση. Όπως διεκδικούσαμε και πριν τη θητεία μας μέσα από τους φοιτητικούς συλλόγους, τα εργατικά σωματεία, τα μαθητικά συμβούλια, έτσι και τώρα σαν στρατεύσιμοι ναύτες μπορούμε και πρέπει να οργανώσουμε τον αγώνα μας. Αλλωστε, τα δικαιώματά μας δεν σταματούν στις πύλες των στρατοπέδων. Αντίθετα, πρέπει να παλεύουμε πλάι στο εργατικό και νεολαιίστικο κίνημα, μαζί με τους συναδέλφους μας και τους γονείς μας. Εξάλλου, τα τελευταία χρόνια δεν είναι λίγες οι φορές που ο λαός μας ένιωσε ανάταση, πήρε δύναμη από τους αγώνες, τις νίκες του ταξικού εργατικού κινήματος. Από τις μεγάλες νίκες της «Πανσπουδαστικής ΚΣ» στις φοιτητικές εκλογές κόντρα στην παράταξη της ΝΔ που έδωσε πνοή στους αγώνες των συλλόγων. Τέτοια παραδείγματα και πείρα κουβαλούν μαζί τους και όλοι οι φοιτητές, όπως εγώ, που παρουσιάζονται στον στρατό.
Την ίδια περίοδο, αλλά και στη συνέχεια, το ταξικό εργατικό κίνημα και οι κομμουνιστές σε όλη την Ελλάδα οργανώνουν απεργίες, μεγάλες κινητοποιήσεις, βάζοντας μπροστά τις πραγματικές ανάγκες των εργαζομένων και της νεολαίας. Όλα αυτά γίνονται αντικείμενο συζήτησης με τα παιδιά της σειράς μου κατά τη διάρκεια της προπαίδευσής μας. Η οργάνωση της πάλης των εργαζομένων δείχνει τον δρόμο και σε μας τους στρατευμένους. Με τις δημόσιες επιστολές αλληλεγγύης στους αγώνες των σωματείων, στήριξης των δίκαιων αιτημάτων τους, δεκάδες φαντάροι από όλη την Ελλάδα, ανάμεσά τους και εγώ, παίρνουν θέση. Έτσι, ανεβαίνουν κι άλλο οι διαθέσεις, ο προβληματισμός των νεοσύλλεκτων ναυτών αλλά και αρκετών αξιωματικών. Φαίνεται όλο και πιο καθαρά η δυνατότητα οι φαντάροι να πάρουν την κατάσταση στα χέρια τους με τη συγκρότηση Επιτροπών Φαντάρων. Από εκεί θα διαμορφώνουν τις διεκδικήσεις τους για όλα τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν στη θητεία τους, θα οργανώνουν τη δράση τους, θα παίρνουν πρωτοβουλίες για τη δημιουργική αξιοποίηση του ελεύθερου χρόνου τους με αθλητικές και πολιτιστικές δραστηριότητες. Όλη η εμπειρία της στρατιωτικής θητείας αποδεικνύει ότι μόνο μέσα από τον συλλογικό αγώνα, μέσα από τις επιτροπές τους οι φαντάροι μπορούν να βελτιώνουν τις συνθήκες διαβίωσής τους. Άλλωστε και στην πολιτική μας ζωή ξέρουμε πολύ καλά ότι τίποτα δεν μας χαρίζεται, αλλά όλα κατακτιούνται.
Μετά την προπαίδευση, υπηρετώ σε μονάδες του Πολεμικού Ναυτικού στην Αττική. Ανάλογα τα προβλήματα της θητείας και οι συζητήσεις με τους στρατιώτες και τους αξιωματικούς. Πολλές φορές, αφορμή για συζήτηση αποτελούν τα φύλλα του «Ριζοσπάστη» και του «Οδηγητή» που φέρνω στην υπηρεσία, αλλά και λογοτεχνικά και ιστορικά βιβλία. Θέμα συζήτησης είναι καθετί που απασχολεί έναν νέο στη ζωή του, όπως για παράδειγμα η στάση απέναντι στα ναρκωτικά. Η καθημερινότητα του στρατού, η παντελής έλλειψη δημιουργικού ελεύθερου χρόνου, η πειθαρχία του φόβου που επιβάλλεται, έχουν στόχο να διαμορφώσουν άβουλους νέους, που θα εκτελούν χωρίς σκέψη τις διαταγές για συμμετοχή στους πολέμους των ιμπεριαλιστών. Έτσι, ανθίζει το φαινόμενο της χρήσης ναρκωτικών μέσα στα στρατόπεδα. Απέναντι σ’ αυτήν την κατάσταση βρίσκεται η στάση ζωής των μελών του ΚΚΕ και της ΚΝΕ μέσα στα στρατόπεδα.
Αυτές οι καθημερινές συζητήσεις και το δέσιμο με τους υπόλοιπους ναύτες και κάποια χαμηλόβαθμα στελέχη που είμαστε μαζί στην υπηρεσία, διαμορφώνουν ένα πιο θετικό κλίμα για τις θέσεις του Κόμματος. Ανοίγουν τα αυτιά τους με μεγαλύτερη ευκολία. Το κυριότερο, οι ίδιες οι εξελίξεις αποδεικνύουν ότι κανείς δεν μένει ανεπηρέαστος από την επίθεση του κεφαλαίου. Τον Οκτώβρη του 2025 η κυβέρνηση φέρνει στη δημοσιότητα το νομοσχέδιο για τον «Χάρτη Μετάβασης των Ενόπλων Δυνάμεων στη Νέα Εποχή», δηλαδή για την προσαρμογή των Ενόπλων Δυνάμεων στη νέα εποχή των γενικευμένων πολεμικών συγκρούσεων. Με αυτό το νομοσχέδιο, δέχονται γερό χτύπημα τα επαγγελματικά δικαιώματα των υπαξιωματικών και των χαμηλόβαθμων αξιωματικών. Το ΚΚΕ είναι από την πρώτη στιγμή στο πλευρό τους στηρίζοντας τα δίκαια αιτήματά τους. Στις μεγάλες κινητοποιήσεις που οργανώνουν οι συλλογικοί φορείς των υπαξιωματικών, συμμετέχω και εγώ θέλοντας να εκφράσω τη συμπαράστασή μου στον αγώνα τους. Με μεγάλη μου χαρά, σε αυτά τα συλλαλητήρια συνάντησα και στελέχη από τη μονάδα μου. Η δική τους χαρά, βέβαια, ήταν ακόμα μεγαλύτερη, γιατί είδαν τους στρατιώτες τους να είναι στο πλευρό τους και να τους στηρίζουν. Η συζήτηση φούντωσε για τους λόγους που φέρνει η κυβέρνηση αυτό το νομοσχέδιο, την πολεμική προετοιμασία, τα συμφέροντα του κεφαλαίου και της αστικής τάξης.
Μπαίνοντας ο Νοέμβρης, πλησιάζουμε στην επέτειο του ξεσηκωμού του Πολυτεχνείου. Θέλω να συμμετάσχω στην πορεία, αλλά έχω κάποιους δισταγμούς για την αντίδραση της διοίκησης. Οι συζητήσεις όλου του προηγούμενου διαστήματος, οι σχέσεις που είχαν διαμορφωθεί με στρατιώτες και μόνιμους, μου δίνουν τη δυνατότητα να εξασφαλίσω έξοδο την ημέρα της αντιιμπεριαλιστικής πορείας. Ωστόσο, ακόμα διστάζω να συμμετάσχω στην πορεία. Τότε είναι που ακούω τον υπουργό Δένδια να λέει ότι «η Ευρώπη πρέπει να αποκτήσει κουλτούρα πολέμου ώστε να αποδεχτεί τα φέρετρα με την ευρωπαϊκή σημαία». Είπα: «Ως εδώ! Ποιος ο λόγος να μπω σε φέρετρο;». Έτσι, πήρα την απόφαση να κατέβω στην πορεία με τη στολή μου μαζί με άλλους φαντάρους, κάτω από τα πανό του ΚΚΕ. Την επόμενη μέρα, περήφανος συζητάω με τις σειρές μου για τη συμμετοχή στην πορεία. Αλλά και με μόνιμα στελέχη που αναγνωρίζουν ότι δεν έχουμε καμία δουλειά να σκοτωνόμαστε χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά από τη χώρα μας για λογαριασμό του ΝΑΤΟ και του Ισραήλ.
Οι μήνες της στρατιωτικής μου θητείας επιβεβαίωσαν την ανάγκη της πάλης μέσα από τις γραμμές του ΚΚΕ και της ΚΝΕ. Επιβεβαίωσαν ότι το Πρόγραμμα του ΚΚΕ δίνει απάντηση σε όλες τις ανησυχίες και τους προβληματισμούς που έχουν οι χιλιάδες νέοι που καλούνται να υπηρετήσουν τη θητεία τους την εποχή της πολεμικής εμπλοκής της χώρας. Δίνει απάντηση και στα προβλήματα που αντιμετωπίζουν τα χιλιάδες μόνιμα στελέχη των Ενόπλων Δυνάμεων, που στη συντριπτική τους πλειοψηφία κατάγονται από εργατικές οικογένειες. Και τώρα, βλέπουν τα επαγγελματικά τους δικαιώματα να διαλύονται για να είναι καλύτερα προσαρμοσμένοι στη «νέα εποχή» των πολέμων, να βρεθούν στην πρώτη γραμμή των πολεμικών επεισοδίων. Οπως οι υπαξιωματικοί και αξιωματικοί του Πολεμικού Ναυτικού που στέλνονται σε αποστολές εκτός συνόρων, σαν αυτή της φρεγάτας στην Ερυθρά Θάλασσα, και παίζουν τη ζωή τους κορόνα – γράμματα.
Η πάλη του ΚΚΕ για απεμπλοκή της Ελλάδας από τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο, για να επιστρέψουν όλες οι ελληνικές αποστολές που υπηρετούν εκτός συνόρων, για να κλείσουν οι βάσεις του θανάτου, για αποδέσμευση από τις πολεμικές ενώσεις των ΝΑΤΟ και ΕΕ, το Πρόγραμμα του ΚΚΕ για τον σοσιαλισμό – κομμουνισμό, είναι η μόνη απάντηση!
Ταξιάρχης ΜΟΤΣΟΣ
Εργαζόμενος στον κλάδο του Χρηματοπιστωτικού
Αναδημοσίευση από το δισέλιδο Για τους ένστολους από το Ριζοσπάστη του Σαββατοκύριακου 12-13/09
