ΑμερικανοΝΑΤΟικότερος των ΑμερικανοΝΑΤΟικών εμφανίστηκε σε συνέντευξή του την Πέμπτη ο Αλ. Τσίπρας, στον απόηχο της επίσκεψης Ρούμπιο, επιβεβαιώνοντας τη στοίχιση όλων των «πουλέν» της αστικής τάξης στον στόχο της αναβάθμισης μέσω της εμπλοκής.
Και τι δεν είπε.. Οτι «αναβάθμισα συνειδητά τις σχέσεις της χώρας με τους Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής» και ότι «ήμασταν εμείς αυτοί που θεσμοθετήσαμε τον Στρατηγικό Διάλογο» με τον οποίο «αναβαθμίζεται ο ρόλος της χώρας». Οτι ο Στρατηγικός Διάλογος επί ημερών του «οδήγησε στο 3+1 της συνάντησης στην Ιερουσαλήμ με τον Πομπέο, όπου επικύρωσε τον αγωγό “East Med” και οδήγησε στο “East Med Act” στις Ηνωμένες Πολιτείες, που στην πραγματικότητα ήρε το εμπάργκο όπλων στην Κύπρο».
Οτι η κυβέρνησή του μετά από δεκαετία κρίσης ξεκίνησε τη νέα κούρσα εξοπλισμών, με την αναβάθμιση των F-16, και ότι «δεν ξέρει» για τους νέους εξοπλισμούς …και τι υπηρετούν, αλλά «εάν πρόκειται για εξοπλισμούς οι οποίοι είναι χρήσιμοι για τη χώρα, θα έπρεπε να αποφασιστούν», δίνοντας «πράσινο φως» για τις νέες εξοπλιστικές δαπάνες των 4 δισ. ευρώ που υπηρετούν αποκλειστικά τις ανάγκες της δολοφονικής μηχανής του ΝΑΤΟ και του «παρόχου ΝΑΤΟικής ασφάλειας» της αστικής τάξης…
Δεν παρέλειψε να εκφράσει και τις «ανησυχίες» του για τα «ανταλλάγματα» που απέσπασε η κυβέρνηση, για λογαριασμό προφανώς της αστικής τάξης, αφού το αντάλλαγμα για τον λαό δεν είναι άλλο από νέες θυσίες και κινδύνους. Ακόμα και τα παραμύθια για το πόσο θίχτηκε από τις αναφορές Ρούμπιο στον εθνικισμό δεν είχαν άλλο σκοπό από το να τονώσει τον αστικό «πατριωτισμό», που φυσικά τον ταύτισε με τα συμφέροντα του κεφαλαίου.
Στο ίδιο μοτίβο, η περηφάνια του για τον Κάθετο Διάδρομο, τις συμφωνίες για τον IGB και τα έργα Ενέργειας στην Αλεξανδρούπολη (FSRU), που ξεκίνησαν επί των ημερών του, αποδεικνύουν ότι η σοσιαλδημοκρατία υπηρετεί πιστά τον στρατηγικό στόχο της αστικής τάξης για «κόμβο Ενέργειας» στο πλαίσιο της «ενεργειακής κυριαρχίας των ΗΠΑ», μια στρατηγική που βάζει φωτιά στην περιοχή και εκτινάσσει την ενεργειακή φτώχεια για την εργατική τάξη.
Δεν δίστασε παρ’ όλα αυτά να «καταγγείλει» τα υπερκέρδη της ΔΕΗ, την ίδια ώρα που ο ίδιος παραδεχόταν με θράσος ότι το εγκληματικό Χρηματιστήριο Ενέργειας ήταν «ευρωπαϊκή υποχρέωση της χώρας», την οποία η δική του κυβέρνηση θεσμοθέτησε. Κατά τ’ άλλα, με την πολιτική στήριξης του κεφαλαίου άθικτη, έταξε «ψηφιακά παρατηρητήρια» – καπαμά και «μειώσεις ΦΠΑ», προφανώς «τόσο όσο» επιτρέπουν οι «δημοσιονομικές αντοχές» του αστικού κράτους και των κερδών.
(Αναδημοσίευση από τον «Ριζοσπάστη» της Παρασκευής 9 Οκτώβρη 2026)
