Ελλάς – Γαλλία Συμμαχία; Νέα Συμμαχία; Ή
Από τη Σμύρνη του ’22 στα Rafale του σήμερα: Ο γαλλικός ιμπεριαλισμός αλλάζει προσωπεία, όχι σκοπούς
Στα τέλη του Απρίλη πραγματοποιήθηκε επίσκεψη του Εμμανουέλ Μακρόν στην Αθήνα. Επίσκεψη που συνοδεύτηκε με ενθουσιασμό από το σύνολο του αστικού τύπου, επαναφέροντας στην επικαιρότητα το γνωστό σύνθημα «Ελλάς – Γαλλία – Συμμαχία», από τη δεκαετία του 1970.
Κατά τη συνάντηση Μητσοτάκη – Μακρόν στο Μέγαρο Μαξίμου, με τυμπανοκρουσίες οι δύο ηγέτες προχώρησαν στην επικαιροποίηση της «Στρατηγικής Εταιρικής Σχέσης για τη Συνεργασία στην Άμυνα και την Ασφάλεια». Πιο αναλυτικά:
- Ανανέωση Στρατηγικής Συμφωνίας (2026): Στις 25 Απριλίου 2026, ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης και ο Γάλλος Πρόεδρος Εμανουέλ Μακρόν υπέγραψαν στην Αθήνα 9 συμφωνίες-κλειδιά, ανανεώνοντας τη Στρατηγική Εταιρική Σχέση Άμυνας και Ασφάλειας για άλλα 5 χρόνια.
- Αμυντική Θωράκιση: Η συμφωνία περιλαμβάνει τη συμμετοχή σε κοινές αναπτύξεις δυνάμεων, ενίσχυση της συνεργασίας στην ασφάλεια και την προμήθεια/συντήρηση εξοπλιστικών συστημάτων (π.χ. φρεγάτες Belharra).
- Γεωπολιτικός Άξονας: Οι δύο χώρες διαμορφώνουν κοινό άξονα στη Μεσόγειο, με προσήλωση στο Διεθνές Δίκαιο και συνεργασία στη φύλαξη των συνόρων.
- Πολυεπίπεδη Συνεργασία: Πέρα από την άμυνα, η συνεργασία επεκτείνεται στην ενέργεια (πυρηνική τεχνολογία), την παιδεία, την ψηφιακή τεχνολογία και την πολιτική προστασία.
Στις δηλώσεις του μετά την υπογραφή των συμφωνιών, ο Κ. Μητσοτάκης παρουσίασε την υπογραφή ως «κομβική στιγμή» και «ιστορική επιλογή» από το 2021. Χαρακτήρισε τον Μακρόν «αληθινό φίλο της Ελλάδας» και μίλησε για «πολυεπίπεδη σχέση» που θωρακίζει τα ελληνικά και ευρωπαϊκά σύνορα, με 24 Rafale, τις φρεγάτες Belharra, αναβάθμιση πυραύλων MICA και ρήτρα αμοιβαίας συνδρομής. Ο Γάλλος πρόεδρος, Εμανουέλ Μακρόν, από την πλευρά του, είπε ότι η σχέση «εμπνέει την Ευρώπη» σε έναν «βίαιο και ασταθή κόσμο» και επέμεινε ότι η ρήτρα «δεν είναι μόνο λόγια», αλλά εφαρμόστηκε ήδη στην Κύπρο.
Ωραία μεγάλα λόγια!
Ποια είναι η ουσία όλων αυτών;
Η υπογραφή των εννιά συμφωνιών αποτελούν μια επικίνδυνη κλιμάκωση της πολεμικής εμπλοκής της χώρας μας στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς.
Κεντρική θέση έχει η Ενισχυμένη Συνολική Στρατηγική Εταιρική Σχέση και η Συμφωνία για την ανανέωση της στρατηγικής εταιρικής σχέσης στην άμυνα και την ασφάλεια. Πρόκειται για ανανέωση (με αυτόματη επέκταση επ’ αόριστον) της συμφωνίας του 2021, όπως αναφέρθηκε, που ενισχύει τη ρήτρα αμοιβαίας συνδρομής.
Ξεχωριστή θέση έχει η Συμφωνία Πλαίσιο για την Εν συνεχεία Υποστήριξη των πυραύλων MICA IR/RF και η 1η Εκτελεστική Σύμβαση του 2026 μεταξύ του Υπουργείου Άμυνας και της γαλλικής εταιρείας MBDA France. Πρόκειται για ακριβά συμβόλαια συντήρησης, αναβάθμισης και προμήθειας πυραύλων για τα Rafale, που εξασφαλίζουν μακροπρόθεσμα κέρδη στο γαλλικό οπλικό λόμπι.
Προβλέπεται ακόμη, η συνεργασία στον τομέα της πυρηνικής τεχνολογίας, που ανοίγει την πόρτα για εμπλοκή της Ελλάδας στην γαλλική πυρηνική ομπρέλα και σε σχέδια που φέρνουν πιο κοντά τον κίνδυνο πυρηνικού πολέμου.
Παράλληλα, ενισχύεται η συνεργασία στην Έρευνα και Ανάπτυξη (R&D) στον τομέα Άμυνας και στην καινοτομία αμυντικών και στρατιωτικών τεχνολογιών και συστημάτων, δηλαδή κοινά προγράμματα για νέα όπλα, drones, ηλεκτρονικά συστήματα και άλλα μέσα καταστροφής, με την ελληνική πλευρά να βάζει λεφτά του λαού για να χρηματοδοτήσει τις πολεμικές βιομηχανίες της Γαλλίας.
Οι συμφωνίες προβλέπουν επίσης συνεργασία σε διπλωματικό επίπεδο, καθώς και ενίσχυση της διμερούς συνεργασίας σε επαγγελματική εκπαίδευση, κατάρτιση, δια βίου μάθηση, Ανώτατη Εκπαίδευση και επιστημονική έρευνα.
Όλα αυτά ΜΟΝΟ ασφάλεια δεν εμπνέουν! Και φυσικά, όλα αυτά, απέχουν παρασάγγας από την πολυπόθητη Ειρήνη!
Είναι η σύγκρουση ανάμεσα στις λαϊκές ανάγκες και τις επιταγές της κυρίαρχης τάξης που ταυτίζει το «εθνικό συμφέρον» με τις δεσμεύσεις στο ΝΑΤΟ και την ΕΕ.
1. Η Ελλάδα ως «Προκεχωρημένο Φυλάκιο» του Ιμπεριαλισμού
Οι εξοπλισμοί που αγοράζονται δεν σχεδιάζονται με γνώμονα αποκλειστικά την προστασία των συνόρων, αλλά τη διαλειτουργικότητα (interoperability) με τις ΝΑΤΟϊκές δυνάμεις.
• Η παγίδα: Φρεγάτες και αεροσκάφη τελευταίας τεχνολογίας προορίζονται για αποστολές εκτός συνόρων (π.χ. Στενά του Ορμούζ, Σαχέλ, Ερυθρά Θάλασσα).
• Το αποτέλεσμα: Ο ελληνικός λαός πληρώνει δισεκατομμύρια όχι για την άμυνα της χώρας, αλλά για να μπορεί ο ελληνικός στρατός να συμμετέχει σε ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις που εξυπηρετούν τον ανταγωνισμό ΝΑΤΟ/ΗΠΑ/ΕΕ – Ρωσίας/Κίνας.
2. Η Πολεμική Οικονομία σε βάρος της Κοινωνικής Πρόνοιας
Η επιλογή της εκάστοτε κυβέρνησης να ιεραρχεί τις αμυντικές δαπάνες πάνω από την υγεία και την παιδεία είναι μια καθαρά ταξική επιλογή.
• Το «κανόνια αντί για βούτυρο» στην πράξη: Όταν η Ελλάδα κατατάσσεται σταθερά στις πρώτες θέσεις των αμυντικών δαπανών ως ποσοστό του ΑΕΠ εντός ΝΑΤΟ, αυτό μεταφράζεται άμεσα σε υποχρηματοδότηση των δημόσιων νοσοκομείων, της παιδείας, της ασφάλειας του λαού συνολικότερα.
• Κέρδη για τα Μονοπώλια: Τα δισεκατομμύρια κατευθύνονται σε ξένους ομίλους (Dassault, Lockheed Martin) και εγχώριους συνεργάτες τους.
3. Ο Μύθος της ΝΑΤΟϊκής Προστασίας έναντι της Τουρκίας
Η ιστορία και η τρέχουσα πολιτική αποδεικνύουν ότι το ΝΑΤΟ δεν αποτελεί εγγυητή των ελληνικών συνόρων.
• Η πολιτική των «ίσων αποστάσεων»: Για το ΝΑΤΟ, η Τουρκία είναι ένας πολύτιμος στρατηγικός εταίρος που δεν πρέπει να «χαθεί». Συνεπώς, σε περίπτωση θερμού επεισοδίου, η Συμμαχία θα πιέσει για «επώδυνους συμβιβασμούς» και συνεκμετάλλευση στο Αιγαίο, προκειμένου να διατηρηθεί η συνοχή της νοτιοανατολικής πτέρυγας.
• Εξοπλισμοί και στους δύο: Η ίδια η Γαλλία και οι ΗΠΑ εξοπλίζουν συχνά και τις δύο πλευρές, μετατρέποντας το Αιγαίο σε μια κερδοφόρα αγορά θανάτου που τροφοδοτείται από την τεχνητή συντήρηση της έντασης.
Η Πυρηνική Διάσταση
Η εμπλοκή στη γαλλική «πυρηνική ομπρέλα», είναι η κορωνίδα αυτής της επικίνδυνης πορείας. Η Ελλάδα μετατρέπεται σε στόχο αντιποίνων, χωρίς ο λαός της να έχει κανέναν λόγο σε αποφάσεις που λαμβάνονται σε κλειστά γραφεία στις Βρυξέλλες ή στο Παρίσι.
Η συνέχιση του εξοπλιστικού προγράμματος δεν υπηρετεί την ειρήνη, αλλά την προετοιμασία για τις επόμενες συγκρούσεις των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων.
Όμως, πόσο αληθινή είναι η συμμαχία μεταξύ Ελλάδας και Γαλλίας;
Μια σύντομη ματιά στην ιστορία, μπορεί να αποκαλύψει πολλά!
Από τον Μύθο του «Φιλελληνισμού» στην Αιματοβαμμένη Πραγματικότητα των Ιμπεριαλιστικών Ανταγωνισμών
Η
επίσημη ιστοριογραφία συνηθίζει να παρουσιάζει τις σχέσεις Ελλάδας-Γαλλίας ως
μια αδιατάρακτη πορεία «κοινών αξιών» και «διαφωτιστικών ιδεωδών». Ωστόσο,
Πέρα από το αναμφισβήτητο γεγονός ότι οι προπαγανδιστικές διαχρονικές
αναλύσεις και οι γενικεύσεις που αναγκαστικά εμπεριέχουν, συσκοτίζουν τις
πραγματικές συνθήκες κάθε ιστορικής περιόδου, αποκρύπτουν και τον πιο
καθοριστικό διαχρονικά παράγοντα της στάσης του γαλλικού καπιταλιστικού κράτους
απέναντι στο ελληνικό, δηλαδή τις γαλλικές βλέψεις για αυξημένο ρόλο.
1. Η Γαλλική Επανάσταση και η γαλλική εξωτερική πολιτική απέναντι στην επανάσταση.
Πράγματι, η Γαλλική Επανάσταση που τσάκισε τη φεουδαρχία, όχι μόνο στη Γαλλία, αλλά και σε μεγάλο μέρος της ηπειρωτικής Ευρώπης αποτέλεσε πηγή έμπνευσής για το Φεραίο και τα πιο ριζοσπαστική στοιχεία της ελληνικής αστικής επανάστασης του 1821. Ωστόσο, η πολιτική του γαλλικού κράτους (τόσο την περίοδο των Βουρβόνων, όσο και μετά από την γαλλική επανάσταση του 1830) δε διαμορφώθηκε με μοναδικό κριτήριο την ιδεολογική και ταξική συγγένεια των Ελλήνων επαναστατών, αλλά καθορίστηκε κυρίως από τη θέληση του να έχει ένα όσο πιο αναβαθμισμένο ρόλο στην πάντα «ευαίσθητη» γεωστρατηγικά περιοχή της νοτιοανατολικής Μεσογείου. Πράγμα που σήμαινε ότι επιθυμούσε τον περιορισμό της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, αλλά όχι και μια ανεξέλεγκτη κατάρρευσή της με τρόπο που θα μπορούσε να δώσει προβάδισμα στους ανταγωνιστές της, δηλαδή την καπιταλιστική Βρετανική Αυτοκρατορία και τη φεουδαρχική Τσαρική Αυτοκρατορία.
2. «Εθνικός Διχασμός» και η γαλλική παρέμβαση.
Μετά το πέρασμα του καπιταλισμού στο ιμπεριαλιστικό του στάδιο, ο ανταγωνισμός για την εξασφάλιση σφαιρών επιρροής και αγορών, εμπορικών και ενεργειακών δρόμων αποτέλεσε ένα από τα κυρίαρχα χαρακτηριστικά της νέας εποχής που επισφραγίστηκε από το ξέσπασμα του ιμπεριαλιστικού Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Στη διάρκεια του οι ελληνικές αστικές δυνάμεις χωρίστηκαν ανάμεσα σε όσες ήθελαν να συνάψουν συμμαχία με την Αντάντ (Μ. Βρετανία, Γαλλία και Τσαρική Αυτοκρατορία ως την Οκτωβριανή Επανάσταση του 1917) και σε όσες πρόκριναν μια συμμαχία με τις λεγόμενες «Κεντρικές Δυνάμεις» (Γερμανική και Αυστρουγγρική Αυτοκρατορία), επιδιώκοντας αμφότερες την εδαφική επέκταση του ελληνικού κράτους και την αναβάθμιση του ρόλου του στην ευρύτερη περιοχή. Οι αντιθέσεις στο εσωτερικό της αστικής τάξης προσέλαβαν χαρακτηριστικά ανοιχτής σύγκρουσης, με αποτέλεσμα στην κορύφωσή τους να εκφραστούν με την ύπαρξη δύο αστικών κυβερνήσεων (μία φιλοβασιλική εγκατεστημένη στην Αθήνα και μία υπό τον Ελευθέριο Βενιζέλο, εγκατεστημένη στη Θεσσαλονίκη) με ξεχωριστές εδαφικές επικράτειες και διαφορετικούς διεθνείς συμμάχους εν μέσω πολέμου.
Η Γαλλία που προωθούσε τα δικά της συμφέροντα στην περιοχή επιχείρησε να τραβήξει την Ελλάδα στη συμμαχία της Αντάντ και επενέβη ενεργά, όχι μόνο μέσα από τη δράση των πρακτόρων της και τη χρηματοδότηση προπαγανδιστικών μηχανισμών, αλλά και στρατιωτικά. Το Σεπτέμβρη του 1915, έπειτα από την παραίτηση Βενιζέλου από την πρωθυπουργία, γαλλικά στρατεύματα αποβιβάστηκαν στη Θεσσαλονίκη δίχως άδεια της ελληνικής κυβέρνησης, ενώ στις αρχές του 1916 γαλλικά στρατεύματα κατέλαβαν την Κεφαλλονιά για να περιορίσουν το πέρασμα των αυστριακών υποβρυχίων. Το Μάη του 1916, έπειτα από την κατάληψη της Καβάλας από το βουλγαρικό στρατό, τα γαλλικά στρατεύματα της Θεσσαλονίκης κήρυξαν στρατιωτικό νόμο, ενώ μαζί με τις άλλες δυνάμεις της Αντάντ ανακοίνωσαν ναυτικό αποκλεισμό των περιοχών που έλεγχε η φιλοβασιλική κυβέρνηση (με αποτέλεσμα να εκτιναχθεί η ανεργία, να εμφανιστούν φαινόμενα λιμού και να εξαπλωθούν επιδημίες) και τη δήμευση του ελληνόκτητου στόλου. Τον επόμενο μήνα απαίτησαν και τελικά πέτυχαν την αποστράτευση των εφέδρων του ελληνικού στρατού. Το Σεπτέμβρη του 1916 βοήθησαν στην εγκαθίδρυση της κυβέρνησης Βενιζέλου στη Θεσσαλονίκη. Τον Οκτώβρη του 1916, βομβάρδισαν τον Πειραιά και αποβίβασαν δυνάμεις που κατέλαβαν κρίσιμα πόστα, ενώ τον επόμενο μήνα επιχείρησαν να καταλάβουν την Αθήνα. Τελικά, έπειτα από τις εντεινόμενες συνέπειες του αποκλεισμού και διαρκείς πιέσεις ο βασιλιάς παραιτήθηκε και ο Βενιζέλος γύρισε συνοδεία γαλλικών στρατευμάτων να αναλάβει πρωθυπουργός.
3. Μικρασιατική Καταστροφή: Τα καπιταλιστικά συμφέροντα παραμένουν σταθερά, αλλά οι διεθνείς συμμαχίες εναλλάσσονται.
Η στάση της Γαλλίας το 1921-1922 αποτελεί το πιο τρανταχτό παράδειγμα της τυχοδιωκτικής πολιτικής των μεγάλων ιμπεριαλιστικών δυνάμεων, που έχουν ως μοναδικό τους γνώμονα την προώθηση των συμφερόντων τους. Η Γαλλία, αν και σύμμαχος της Ελλάδας στο πλαίσιο της Αντάντ, άρχισε να παζαρεύει με την κυβέρνηση του Κεμάλ, όταν διαφάνηκε ότι οι δυνάμεις του θα επικρατούσαν στον ελληνοτουρκικό πόλεμο.
• Η Σύμβαση Φρανκλέν-Μπουγιόν (1921): Η Γαλλία υπέγραψε ξεχωριστή συμφωνία με την κυβέρνηση του Κεμάλ, παραδίδοντας οπλισμό και πληροφορίες.
Με αντάλλαγμα μεταλλεία και εμπορικά προνόμια στη νέα Τουρκία, οι Γάλλοι ιμπεριαλιστές όχι μόνο απέσυραν τις δυνάμεις τους, αλλά εξόπλισαν τον κεμαλικό στρατό με πυρομαχικά που χρησιμοποιήθηκαν κατά των Ελλήνων φαντάρων και του πληθυσμού της Μικράς Ασίας. Τα γαλλικά πλοία που έπλεαν δίπλα στα βρετανικά και στα αμερικανικά στην προκυμαία της Σμύρνης ενώ η πόλη καιγόταν έριχναν στη θάλασσα όσους καταδιωκόμενους Έλληνες επιχειρούσαν να βρουν καταφύγιο σε αυτά. Έτσι και αλλιώς ήταν εκεί για να διασφαλίσουν ότι η καταστροφή δεν θα έπληττε τα γαλλικά κεφάλαια.
4. Το 1946-1949: Στο Πλευρό της Αντίδρασης και ενάντια στο ΔΣΕ
Μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, η Γαλλία συντάχθηκε πλήρως με το αγγλοαμερικανικό μπλοκ. Παρά την εγχώρια ισχύ του γαλλικού εργατικού κινήματος, το γαλλικό αστικό κράτος στήριξε την επιβολή του αστικού καθεστώτος στην Ελλάδα, φοβούμενο ότι μια νίκη του ΔΣΕ θα αποτελούσε θρυαλλίδα εξελίξεων στην ευρωπαϊκή Μεσόγειο, απειλώντας τις γαλλικές αποικιακές κτήσεις στη Βόρεια Αφρική.
5. Ελληνοτουρκικά και Εξοπλιστικά: «L’Art de la Vente»
Σήμερα, το δόγμα «Ελλάς-Γαλλία Συμμαχία» αναβιώνει μέσα από δισεκατομμύρια ευρώ για Rafale, Belharras και τον πόλεμο.
• Εξοπλισμοί: Η Γαλλία δεν «θωρακίζει» την Ελλάδα από αλτρουισμό. Χρησιμοποιεί την ελληνική αγορά ως «σωσίβιο» για τη δική της πολεμική βιομηχανία (Dassault, Naval Group).
• Στρατηγική Αυτονομία: Η περιβόητη «ρήτρα αμοιβαίας αμυντικής συνδρομής» είναι ασαφής όσον αφορά την τουρκική επιθετικότητα σε αμφισβητούμενες ζώνες, καθώς η Γαλλία διατηρεί τεράστια οικονομικά συμφέροντα στην Τουρκία.
Το προσωπείο του γαλλικού «φιλελληνισμού» φορά το κράνος του πιλότου των Rafale. Η ελληνική αστική τάξη, για λογαριασμό των δικών της κερδών από τη μοιρασιά της ενέργειας, προχωρεί και κάνει συμφωνίες με τους ιμπεριαλιστές.
Τι σημαίνει όμως αυτό στην πράξη;
1. Αφαίμαξη του λαού: Τα δισεκατομμύρια για τα Rafale και τις Belharra στερούνται από την υγεία, την παιδεία και τις υποδομές του λαού μας. Την ώρα που το ΕΚΑΒ είναι υποστελεχωμένο και τα νοσοκομεία καταρρέουν, ο λαός καλείται να πληρώσει τους φονιάδες της γαλλικής πολεμικής βιομηχανίας.
2. Μαγνήτης κινδύνων: Η εμπλοκή στην «πυρηνική ομπρέλα» που προωθεί το Παρίσι μετατρέπει την Ελλάδα σε στόχο πρώτης γραμμής. Δεν μας «θωρακίζουν». Αντίθετα, μας τοποθετούν στο κέντρο ενός πυρηνικού ανταγωνισμού μεταξύ ΝΑΤΟ-ΕΕ και Ρωσίας, που καμία σχέση δεν έχει με την ασφάλεια των κατοίκων της Ρόδου, της Κω ή της Χίου.
3. Η απάτη της «συνδρομής»: Η περιβόητη αμυντική συμφωνία με τη Γαλλία είναι «κομμένη και ραμμένη» στα μέτρα της ΕΕ και του ΝΑΤΟ. Δεν προβλέπει καμία προστασία απέναντι σε «γκρίζες ζώνες» και αμφισβητήσεις κυριαρχίας από την Τουρκία, καθώς η Γαλλία διατηρεί τεράστια οικονομικά συμφέροντα και επενδύσεις στη γείτονα χώρα.
4. Η Επικίνδυνη Εμπλοκή στην «Πυρηνική Ομπρέλα»
Η πιο ανησυχητική εξέλιξη είναι η προσπάθεια σύνδεσης της ελληνικής άμυνας με τη γαλλική πυρηνική αποτροπή. Η Ελλάδα, στο όνομα της «ευρωπαϊκής άμυνας», μετατρέπεται σε πιθανό στόχο αντιποίνων, καθώς η Γαλλία επιδιώκει να ηγηθεί μιας ευρωπαϊκής στρατιωτικής δομής που θα δρα για τα ειδικά συμφέροντα της Ε.Ε. αλλά και συμπληρωματικά προς το ΝΑΤΟ και ιδιαίτερα για την προάσπιση των ευρωενωσιακών μονοπωλίων.
Πέρα από τα παραπάνω, έχει σημασία να επισημανθεί πως το Παρίσι εφαρμόζει την πολιτική της «διπλής γλώσσας». Τα παρακάτω στοιχεία είναι εξόχως αποκαλυπτικά, καθώς δείχνουν ότι η Γαλλία, την ίδια στιγμή που πουλάει «προστασία» στην Ελλάδα, επενδύει δισεκατομμύρια στην Τουρκία, ενισχύοντας την οικονομία και τις υποδομές μιας χώρας, που η ίδια η ελληνική κυβέρνηση χαρακτηρίζει ως «απειλή».
Πιο αναλυτικά:
1. Οικονομικοί Δεσμοί: Τα νούμερα που «ζαλίζουν»
Ενώ στην Ελλάδα οι γαλλικές επενδύσεις επικεντρώνονται κυρίως στην πώληση οπλικών συστημάτων (Rafale, Belharra), στην Τουρκία η γαλλική παρουσία είναι βαθιά ριζωμένη στην παραγωγική βάση της χώρας.
• Όγκος Εμπορίου: Το διμερές εμπόριο Γαλλίας-Τουρκίας εκτοξεύτηκε στα 24,1 δισ. δολάρια το 2025, σημειώνοντας ρεκόρ όλων των εποχών.
• Στόχος Επενδύσεων: Τον Φεβρουάριο του 2026, ο Γάλλος υπουργός Εξωτερικού Εμπορίου, Nicolas Forissier, ανακοίνωσε από την Κωνσταντινούπολη ότι οι γαλλικές εταιρείες στοχεύουν σε νέες επενδύσεις ύψους 5 δισ. ευρώ στην Τουρκία έως το 2027.
• Πλήθος Εταιρειών: Περίπου 1.750 γαλλικές εταιρείες δραστηριοποιούνται στην Τουρκία (από 450 που ήταν πριν λίγα χρόνια), απασχολώντας άμεσα και έμμεσα πάνω από 400.000 εργαζόμενους.
2. Στρατηγικοί Τομείς: Ενισχύοντας τον «Αντίπαλο»
Η «διπλή γλώσσα» γίνεται εμφανής όταν εξετάζουμε πού επενδύουν οι Γάλλοι στην Τουρκία.
• Αυτοκινητοβιομηχανία (Renault): Η κοινοπραξία Oyak-Renault στην Προύσα είναι μία από τις μεγαλύτερες μονάδες παραγωγής της Renault παγκοσμίως. Η Τουρκία αποτελεί εξαγωγικό κόμβο για τη γαλλική εταιρεία, ενισχύοντας τα συναλλαγματικά αποθέματα της Άγκυρας.
• Αεροναυπηγική και Άμυνα: Παρά την πολιτική ρητορική, γαλλικοί κολοσσοί όπως η Thales και η Airbus διατηρούν συνεργασίες με την τουρκική αμυντική βιομηχανία. Για παράδειγμα, η Thales έχει μακροχρόνια παρουσία σε έργα υποδομών και επικοινωνιών στην Τουρκία, ενώ η Airbus συνεργάζεται στενά με την Turkish Aerospace Industries (TAI).
• Χρηματοπιστωτικός Τομέας: Η γαλλική Bpifrance (Δημόσια Τράπεζα Επενδύσεων) παρέχει πιστωτικές διευκολύνσεις ύψους 1,8 δισ. ευρώ στην Τουρκία, χρηματοδοτώντας γαλλοτουρκικά έργα.
3. Η Αντίφαση των Εξοπλισμών
Η Γαλλία πουλάει στην Ελλάδα όπλα αξίας δισεκατομμυρίων για να “αμυνθεί” απέναντι στην Τουρκία, αλλά ταυτόχρονα χρηματοδοτεί και ενισχύει την τουρκική οικονομία, από την οποία η Άγκυρα αντλεί τους πόρους για να συντηρεί τη δική της πολεμική μηχανή.
4. Πίνακας Σύγκρισης: Γαλλική Παρουσία (Στοιχεία 2025-2026)
| Τομέας | Στην Ελλάδα | Στην Τουρκία |
| Κύρια Δραστηριότητα | Πώληση οπλικών συστημάτων (Rafale, Belharra) | Βιομηχανική παραγωγή, Ενέργεια, Μεταφορές |
| Επενδυτικό Πλάνο | Κυρίως κρατικές προμήθειες (χρήματα λαού) | 5 δισ. ευρώ νέα ιδιωτικά κεφάλαια έως το 2027 |
| Θέσεις Εργασίας | Περιορισμένες (μεταπώληση/συντήρηση) | 400.000 (άμεσες και έμμεσες) |
| Εμπορικός Όγκος | ~4-5 δισ. ευρώ | 24,1 δισ. δολάρια |
Αυτά τα στοιχεία αποδεικνύουν ότι για το γαλλικό κεφάλαιο, η Ελλάδα είναι μια «αγορά όπλων» και η Τουρκία ένας «στρατηγικός οικονομικός εταίρος». Η ένταση στο Αιγαίο λειτουργεί ως ο ιδανικός «πωλητής» για τη γαλλική πολεμική βιομηχανία, χωρίς το Παρίσι να έχει κανέναν λόγο να σταματήσει την κερδοφόρα σχέση του με την Άγκυρα.
Είναι η κλασική τακτική των ιμπεριαλιστών και της αστικής τάξης. Εξοπλίζουμε και τους δύο, κερδίζουμε και από τους δύο και στο τέλος οι λαοί πληρώνουν τα σπασμένα.
Η αλήθεια είναι μία και μοναδική.
Καμία ιμπεριαλιστική δύναμη δεν θα σώσει τα σύνορά μας. Η ασφάλεια των νησιών μας δεν θα έρθει από τα γαλλικά εξοπλιστικά προγράμματα που υπηρετούν το ΝΑΤΟ, αλλά από την πάλη του ίδιου του λαού για:
• Άμεση απεμπλοκή της Ελλάδας από τους ιμπεριαλιστικούς πολέμους και τους σχεδιασμούς της ΕΕ και του ΝΑΤΟ. Έξω οι βάσεις του θανάτου.
• Αποδέσμευση από την Ε.Ε. και το ΝΑΤΟ.
• Καμία συμμετοχή στην πυρηνική αποτροπή της Γαλλίας.
Η ιστορία διδάσκει ότι μόνο ο λαός μπορεί να σώσει τον λαό. Όπως το 1922 οι «σύμμαχοι» έγιναν θεατές και τροφοδότες της καταστροφής, έτσι και σήμερα η εμπιστοσύνη στη γαλλική, των ΗΠΑ, του Ισραήλ και οποιαδήποτε άλλη ιμπεριαλιστική προστασία είναι μια παγίδα που μπορεί να αποβεί μοιραία.
Τέτοιες μέρες περίπου, πριν από 81 χρόνια, οι γαλλικές αποικιοκρατικές δυνάμεις κάλεσαν τον πληθυσμό της Αλγερίας να βγει στους δρόμους για να πανηγυρίσει τη νίκη ενάντια στη ναζιστική Γερμανία. Οι ντόπιοι που κατέκλυσαν πολλές πόλεις κρατούσαν αλγερινές σημαίες, ελπίζοντας ότι το γαλλικό καπιταλιστικό κράτος θα τηρήσει την υπόσχεσή του, αναγνωρίζοντας την αλγερινή ανεξαρτησία ως αντάλλαγμα για την πάλη τους ενάντια στο φασιστικό Άξονα. Όμως ο γαλλικός στρατός απάντησε με όπλα και βομβαρδισμούς. Υπολογίζεται ότι ανάμεσα στις 8 Μάη και στις 26 Ιούνη 1945 πάνω από 45.000 Αλγερινοί σκοτώθηκαν και ολόκληρα χωριά και εργατικές συνοικίες εξαϋλώθηκαν.
Ούτε γη ούτε νερό στους φονιάδες των λαών.
Γιάννης Αγγέλου
Σχης (ΜΧ) εα
Επικεφαλής Λαϊκής Συσπείρωσης ΠΝΑι
Περιφερειακός Σύμβουλος
