Πριν δέκα χρόνια ξεκίνησε ο πόλεμος στη Συρία, στο πλαίσιο της λεγόμενης Αραβικής Άνοιξης», έτσι όπως την ονόμασαν οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις [ΗΠΑ-ΕΕ] που την υποδαύλισαν και χρησιμοποίησαν στις χώρες της Βόρειας Αφρικής και της Μέσης Ανατολής, για την αλλαγή στο αστικό πολιτικό προσωπικό διακυβέρνησης που έτειναν σε ανανέωση ιμπεριαλιστικών συμμαχιών με Κίνα, Ρωσία εις βάρος των ΗΠΑ και άλλων δυτικών καπιταλιστικών κρατών. Οι πρώην ηγέτες σύμμαχοι έγιναν εχθροί, διαπομπεύτηκαν, εκτελέστηκαν από ένα εξαγριωμένο πλήθος ,όπου παρά τις μεγαλειώδεις λαϊκές διαδηλώσεις που ξεκινούσαν από δίκαια αιτήματα, έστρεφαν την ικανοποίησή τους στην κυβερνητική εναλλαγή, οδηγήθηκαν στην πλειοψηφία τους, στην ουρά της αστικής τάξης, και των ιμπεριαλιστικών της συμμαχιών. Διδάσκοντας μέσα από τις αρνητικές εξελίξεις, πολύτιμα πολιτικά συμπεράσματα για το εργατικό κίνημα, το πλαίσιο πάλης ενάντια στον ταξικό αντίπαλο.
Εκείνη την εποχή, όλες οι αστικές δυνάμεις στη χώρα μας ‘χαιρέτιζαν’ τις λαϊκές διαδηλώσεις την «Αραβική Άνοιξη», με τον ΣΥΡΙΖΑ μάλιστα να μιλάει για «επανάσταση». Στη Συρία, μετά από λίγο καιρό από την έναρξη των αντικυβερνητικών διαδηλώσεων, που προβάλλονταν ως «αγώνας για τη δημοκρατία και την ελευθερία», όπως προηγουμένως στην Αίγυπτο, στη Λιβύη, στην Τυνησία και αλλού, η ενδοαστική αντιπαράθεση με την κυβέρνηση Άσαντ, πήρε ένοπλη μορφή, από τμήματα της αντιπολίτευσης που χρηματοδότησαν και στήριξαν οι ΗΠΑ, πετρελαιομοναρχίες του Κόλπου και κράτη της ΕΕ.
Η ιμπεριαλιστική επέμβαση εξελίσσονταν στη βάση του σχεδίου τα αμερικανικά και Ευρωπαϊκά μονοπώλια να μην χάσουν την εκμετάλλευση του ενεργειακού πλούτου της χώρας, αλλά να τσακίσουν την Κίνα και Ρωσία από την περιοχή.
Αυτό το ιμπεριαλιστικό σχέδιο όπου μέχρι σήμερα εξελίσσεται με τραγικές συνέπειες στο λαό της Συρίας, τα αστικά κόμματα στην Ελλάδα, το στήριξαν και το στηρίζουν, παρά τα λόγια ‘συμπόνοιας’ για τους χιλιάδες πρόσφυγες, καταδικάζοντάς τους σε άθλιες συνθήκες διαβίωσης και σε διπλό εγκλωβισμό στα νησιά.
Δέκα χρόνια μετά, η ιστορία επιβεβαιώνει εκ νέου με τραγικό τρόπο ότι οι ενδοϊμπεριαλιστικοί ανταγωνισμοί, ο καπιταλισμός, είναι η αιτία των συμφορών των λαών είτε σε καιρό ‘ειρήνης’ είτε στον πόλεμο.
Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ, Ριζοσπάστης
