Όπως ο νέος κορονοϊός δεν κοιτά αν είναι κανείς νέος ή γέρος, πλούσιος ή φτωχός, δημοφιλής ή μοναχικός, έτσι και η κυβερνητική ανικανότητα δεν στρέφεται κατά μόνο μιας συγκεκριμένης μονάδας. Και εμείς οι αστυνομικοί είμαστε δέκτες αυτής της ανικανότητας, μπροστά σε αυτή τη δύσκολη συγκυρία που βιώνει ο λαός μας, με την έξαρση της πανδημίας του κορονοϊού.
Το επάγγελμά μας είναι σύμφυτο με την συνεχή τριβή με τον πολίτη. Σε πολλές μάλιστα υπηρεσίες, οι μάζες με τις οποίες ερχόμαστε σε επαφή καθημερινά αριθμούν πολλούς ανθρώπους. Η τωρινή κυβέρνηση, συνεχίζοντας το γνωστό έργο των προηγούμενων, είναι απούσα στο να μας εφοδιάσει με τα απαραίτητα προκειμένου να θωρακιστούμε απέναντι στον ιό. Οι υπηρεσίες μας δεν έχουν αντισηπτικά, γάντια, μάσκες. Ακόμα και με δικά μας έξοδα όταν πηγαίνουμε να τα αγοράσουμε, βρισκόμαστε μπροστά στα αδειανά ράφια των φαρμακείων και εμπορικών καταστημάτων σε αυτά τα είδη. Καθημερινά περνούν από τα χέρια μας δεκάδες έγγραφα πολιτών (ταυτότητες, διαβατήρια, υπεύθυνες δηλώσεις κ.τ.λ), αυξάνοντας τον κίνδυνο μετάδοσης του ιού.
Επίσης, ενώ θα έπρεπε να γίνονται απολυμάνσεις κτηρίων και κρατητηρίων πλέον τακτικά, αυτές φαντάζουν επιστημονική φαντασία. Τα οχήματά μας, με τα οποία μεταφέρουμε κάθε κατηγορίας άνθρωπο (ποινικούς, διοικητικούς κρατουμένους, πολίτες), είναι κι αυτά πολύ ρυπαρά και δεν έχουν σχεδόν ποτέ απολυμανθεί. Ειδικά μετά τις διαστάσεις που έχει λάβει η πανδημία από το νέο ιό, η απολύμανση των κτηρίων και των οχημάτων μας θα νόμιζε κανείς ότι θα θεωρούνταν αυτονόητη. Δυστυχώς όχι.
Επίσης απροστάτευτοι είμαστε στις φυλάξεις κρατουμένων που πραγματοποιούμε στα νοσοκομεία. Γυμνοί από τα απαραίτητα και εκεί, στο «στόμα του λύκου», προκειμένου απλώς να εργαστούμε.
Ως εργαζόμενοι κρούουμε και εμείς τον κώδωνα του κινδύνου και καταγγέλλουμε την κυβερνητική απραξία, η οποία όχι μόνο σήμερα δεν μας εφοδιάζει με τα απαραίτητα, αλλά με μια σειρά πολιτικών αποφάσεων του παρελθόντος από όλες τις κυβερνήσεις προγενέστερα, έχει χτίσει ένα περιβάλλον αβεβαιότητας και για τον τομέα της υγείας. Έτσι λοιπόν σε περίπτωση που νοσήσουμε εμείς ή οι δικοί μας άνθρωποι, ξέρουμε ότι οι συνθήκες που θα αντιμετωπίσουμε θα είναι αισχρές. Ελλιπείς υγειονομικές δομές, χωρίς κλίνες και επαρκές προσωπικό, έλλειψη ιατρικού εξοπλισμού και κόσμο συγχρωνισμένο σε αναμονή για την παροχή του αυτονόητου αγαθού της υγείας. Αλλά τι να περίμενε κανείς από ένα πολιτικό σύστημα που αντί να προσανατολίζεται στο να καλύψει τις λαϊκές ανάγκες στο έπακρο, εστιάζει στον πλουτισμό των μεγάλων επιχειρήσεων, στρέφει το λαό στην ιδιωτική παροχή ιατρικής περίθαλψης, διαμορφώνοντας ουσιαστικά την υγεία σε εμπόρευμα.
Στα δύσκολα φαίνονται πολλά, κι αυτό που είναι το πλέον ορατό, είναι ότι καμία διαφορά δεν έχουμε με τον υπόλοιπο λαό, είμαστε κομμάτι του, και στα δύσκολα πάσχουμε κι εμείς από τις ίδιες τραγικές κυβερνητικές πολιτικές.
