Χθες, παραλίγο να παρακολουθήσει όλος ο πλανήτης, σε live μετάδοση, τον θάνατο του Κρίστιαν Έρικσεν. Ο 29χρονος Δανός μέσος, πριν προλάβει να κοντρολάρει την μπάλα από ένα πλάγιο, σωριάστηκε στο έδαφος. Οι γιατροί του γηπέδου ξεκίνησαν μαλάξεις και χρησιμοποίησαν ακόμα και απινιδωτή για να τον συνεφέρουν. Τι μας λέει αυτό το συμβάν για το ποδόσφαιρο του σήμερα;
Το παρελθόν
Η λίστα, αν κάτσουμε να ψάξουμε, είναι τεράστια. Όχι μόνο των ποδοσφαιριστών που κατάφεραν να ζήσουν, όπως ο Κρίστιαν, αλλά και αυτών που δεν τα κατάφεραν.
Στα πιο πρόσφατα, ο Μπρούνο Μπόμπαν, από την τρίτη κατηγορία της Κροατίας έχασε τη ζωή του στο γήπεδο. Ακολουθούν στο παρελθόν πολλοί περισσότεροι. Κονσταντίν Ταμπαρτσέα από την Πετρολούλ Πλοέστι στη Ρουμανία, ο Ρενάτο Κούρι από την Περούτζια, ο πρώην ποδοσφαιριστής του Ολυμπιακού Χουάν Φούνες, ο Μίκλας Φούχερ, ο Σερζίνιο, ο Φιλ Ο’Ντόνελ, ο Πουέρτα, ο Μάρσιο Ντος Σάντος και πάρα πολλοί άλλοι.
Ένα παράδειγμα λίγο κοντινότερο είναι αυτό του Μαρκ Βιβιάν Φοέ. Ο μέσος της Μάντσεστερ Σίτυ, σε αγώνα του Κυπέλλου Συνομοσπονδιών μεταξύ Καμερούν και Κολομβίας, απεβίωσε. Πάλι ένα τέτοιο περιστατικό λοιπόν, 18 χρόνια πριν, σε επίσημο διεθνή αγώνα, που συγκλόνισε το Καμερούν και ολόκληρο τον κόσμο.
Εντός των συνόρων, δύο ποδοσφαιριστές χάθηκαν κατά τη διάρκεια αγώνων. Το 1938 (Πρωτομαγιά μάλιστα), ο Λύσανδρος Δικαιόπουλος του Παναθηναϊκού έπεσε άτσαλα στο έδαφος, μετά από σύγκρουση με ποδοσφαιριστή της ΑΕΚ. Αφού έχασε τις αισθήσεις του, διακομίστηκε σε νοσοκομείο και έχασε τη ζωή του μετά από 2 μέρες.
Στη 2η περίπτωση, ο Μουγκαντί Τσιμάγκα του Ατρομήτου έχασε τη ζωή του κατά τη διάρκεια ενός αγώνα με τον Πανελευσινιακό. Συγκεκριμένα, 57 χρόνια παρά 1 μέρα μετά τον Δικαιόπουλο.
Το χθεσινό περιστατικό και η σάπια κατάσταση
Ο Έρικσεν ήταν αρκετά δυνατός για να μην χωρέσει σε αυτή τη λίστα. Ευτυχώς ο σκηνοθέτης αποφάσισε να μην κάνει τηλεοπτικό προϊόν αυτή τη στιγμή και επέλεξε να δείξει άλλα, διαφορετικά πλάνα. Το μόνο που έλειπε ήταν να κάνει το αντίθετο.
Ένας 29χρονος επαγγελματίας αθλητής κόντεψε να πεθάνει και να τον χάσουν τα 2 του παιδιά. Τυχερός μέσα στην ατυχία του θα μπορούσε κάποιος να πει. Φαίνεται τελικά ότι οι πιο γυμνασμένοι άνθρωποι, που λόγω δουλειάς κάνουν υγιεινή ζωή, καταλήγουν να τους εγκαταλείπει η καρδιά τους.
Αυτό δυστυχώς είναι το επόμενο, εξαιτίας του τρόπου που οι ομάδες – εταιρείες συμπεριφέρονται στους ποδοσφαιριστές. Το κυνήγι του κέρδους, από την πλευρά των ιδιοκτητών, οδηγεί στην εξουθένωση των αθλητών. Όπως όλοι οι υπόλοιποι εργαζόμενοι, έτσι και αυτοί, αναγκάζονται να κουράζονται υπερβολικά και να δυσκολεύονται να ανταπεξέλθουν στις συνθήκες εργασίας τους. Η αύξηση του προγράμματος των αγώνων, αλλά και καινούριες διοργανώσεις, κάνουν τη ζωή των ποδοσφαιριστών πολύ πιο δύσκολη.
Εκτός αυτού όμως, φυσικά και όλες οι ουσίες που δηλητηριάζουν τον αθλητισμό, μαζί με τους παίκτες, οδηγούν σε αυτή την κατάσταση. Και πάλι προωθούνται με σκοπό τις βέλτιστες και υπεράνθρωπες αποδόσεις, για περισσότερο κέρδος. Καλύτερα να υπάρχουν ζωντανοί οι ποδοσφαιριστές με μέτριες αποδόσεις, παρά να ρισκάρουμε θανάτους, για να γίνουν κάποιοι υπεράνθρωποι. Πρόκειται για το αποτέλεσμα της υπερεκμετάλλευσης του ανθρώπινου σώματος, που οι αθλητές το βιώνουν πιο πολύ από όλους.
Συμπερασματικά, η εικόνα του Έρικσεν πρέπει να χαραχθεί στο μυαλό των οπαδών. Το σύστημα είτε χανόταν ο Δανός είτε όχι, θα λειτουργούσε με τον ίδιο τρόπο. Οι οπαδοί όμως πρέπει να καταλάβουν πως αυτό είναι ένα αποτέλεσμα του τρόπου που λειτουργεί το σύστημα. Που δεν νοιάζεται για το άθλημα, ούτε καν για τη ζωή, αλλά μόνο για το κέρδος.
Ας γίνει αντιληπτό, αλλά και ο τρόπος που θα πρέπει να λειτουργεί η οικονομία και η κοινωνία, αυτό που είχε πει ο Τσε: Η ζωή ενός ανθρώπινου πλάσματος αξίζει ένα εκατομμύριο φορές περισσότερο απ’ την περιουσία του πλουσιότερου ανθρώπου στη Γη.
Ευθύμης Κώτσης
