Η «Ασπίδα του Αχιλλέα» αποτελεί κεντρικό μέρος του νέου εξοπλιστικού σχεδιασμού της Ελλάδας, με κόστος 3 δισ. ευρώ. Εντάσσεται στην «Ατζέντα 2030» και στον ευρύτερο σχεδιασμό για την αναδιοργάνωση και τον εκσυγχρονισμό των Ενόπλων Δυνάμεων, την ώρα που η κυβέρνηση προωθεί ένα πρωτοφανές εξοπλιστικό πρόγραμμα συνολικού ύψους περίπου 25 δισ. ευρώ.
Παράλληλα, πολυδιαφημίζεται ένα ευρύτερο πλαίσιο «προστασίας» των κρίσιμων υποδομών της χώρας, από την Ενέργεια και τις Μεταφορές έως τις ψηφιακές υποδομές. Ολα αυτά προβάλλονται από την κυβέρνηση ως μέτρα για την «ασφάλεια» και την «ανθεκτικότητα» της χώρας.
Η ισραηλινή σφραγίδα της «Ασπίδας»
Η «Ασπίδα του Αχιλλέα» αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα της παραπέρα εμβάθυνσης της στρατηγικής, στρατιωτικής και πολιτικής συνεργασίας της Ελλάδας με το κράτος – δολοφόνο Ισραήλ.
Η επιλογή της ισραηλινής τεχνογνωσίας και η συμμετοχή ισραηλινών ομίλων στα ελληνικά εξοπλιστικά προγράμματα δεν αποτελούν μεμονωμένες κινήσεις. Εντάσσονται στην υλοποίηση στην πράξη μιας στρατηγικής σχέσης που περιλαμβάνει κοινές ασκήσεις, στρατιωτική συνεργασία, ανταλλαγή τεχνογνωσίας και όλο και στενότερη σύνδεση των δύο κρατών στους ευρύτερους επιχειρησιακούς και πολιτικούς σχεδιασμούς στην Ανατολική Μεσόγειο.
Ο υπουργός Αμυνας έχει δηλώσει χαρακτηριστικά ότι «η δέσμευσή μου είναι ξεκάθαρη: Να εμβαθύνω ακόμα περισσότερο τη στρατιωτική και περιφερειακή συνεργασία μεταξύ του κράτους του Ισραήλ και της Ελλάδας». Μίλησε μάλιστα για «μια αληθινή εταιρική σχέση» που βασίζεται σε «κοινές αξίες» και «βαθιά αμοιβαία εμπιστοσύνη», υπογραμμίζοντας την αποφασιστικότητα των δύο πλευρών να οδηγήσουν αυτήν τη στρατηγική συνεργασία «σε νέα ύψη».
Το ερώτημα είναι ποιες είναι αυτές οι «κοινές αξίες». Η κατοχή, ο ξεριζωμός, ο θάνατος και η προσφυγιά; Τα νεκρά παιδιά της Παλαιστίνης; Τα ερείπια και οι σωροί των νεκρών στη Γάζα; Οι πολεμικές επιχειρήσεις και οι επεμβάσεις του Ισραήλ στην ευρύτερη περιοχή της Μέσης Ανατολής;
Η πραγματικότητα είναι ότι πίσω από τα μεγάλα λόγια για «κοινές αξίες» με τους φονιάδες των λαών βρίσκονται οι μπίζνες, οι εξοπλιστικές συμφωνίες, τα συμφέροντα των επιχειρηματικών ομίλων και η επιδίωξη της ελληνικής αστικής τάξης για αναβάθμιση της θέσης της στους ανταγωνισμούς της περιοχής.
Και ακριβώς αυτές οι επιλογές της κυβέρνησης, με τη στήριξη των αστικών κομμάτων, δεν υπηρετούν σε καμία περίπτωση τα συμφέροντα του λαού. Αντίθετα, μας οδηγούν όλο και πιο κοντά «στο στόμα του λύκου», εμπλέκοντας βαθύτερα τη χώρα στους επικίνδυνους ιμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς, στους πολέμους και στους σχεδιασμούς τους.
Ενταγμένη στους ΝΑΤΟικούς και ευρωενωσιακούς σχεδιασμούς
Η «Ασπίδα» δεν αποτελεί έναν αυτόνομο εξοπλιστικό σχεδιασμό, αποκομμένο από τις ευρύτερες επιδιώξεις της ελληνικής αστικής τάξης. Εντάσσεται στην προσπάθεια αναβάθμισης του ρόλου της Ελλάδας στους ΝΑΤΟικούς και ευρωενωσιακούς σχεδιασμούς, γενικότερα στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου και της Μέσης Ανατολής.
Δεν είναι τυχαίο ότι η κυβέρνηση παρουσιάζει την «Ασπίδα του Αχιλλέα» ως ένα ολοκληρωμένο σύστημα που συνδέει διαφορετικά οπλικά και τεχνολογικά μέσα. Ο ίδιος ο υπουργός Αμυνας έχει περιγράψει την «Ασπίδα» ως μια πολυεπίπεδη αρχιτεκτονική που περιλαμβάνει την ξηρά, τη θάλασσα, τον αέρα, τον κυβερνοχώρο και το Διάστημα, με ενιαία δικτυοκεντρική λειτουργία και σύστημα διοίκησης και ελέγχου.
Την ίδια ώρα ο Ν. Δένδιας έχει μιλήσει ανοιχτά για την εμβάθυνση των στρατηγικών σχέσεων της Ελλάδας με τις ΗΠΑ, τη Γαλλία, το Ισραήλ και την Ινδία. Οπως δήλωσε, «η “Ατζέντα 2030” και η “Ασπίδα του Αχιλλέα” είναι η πρώτη ευρωπαϊκή ολιστική προσπάθεια αντιμετώπισης όλων αυτών των απειλών. Επίσης θα ήθελα να πω ότι μετά την υπογραφή της σύμβασης για τον αντιαεροπορικό, anti-drone, αντιβαλλιστικό θόλο, η Ελλάδα δημιουργεί σε ευρωπαϊκό έδαφος παραγωγική βάση και δυνατότητα ακριβώς για να αντιμετωπιστούν αυτές οι νέες απειλές».
Επιβεβαίωσε την υποταγή των εξοπλισμών στις επιταγές του ΝΑΤΟ και της ΕΕ, καθώς οι εξοπλισμοί επιβάλλονται γιατί η χώρα μας πρέπει να παίξει ρόλο και να παρεμβαίνει στην ευρύτερη περιοχή από τα Βαλκάνια μέχρι τη Μέση Ανατολή. Η συμφωνία που προχώρησε για την «Ασπίδα» είναι κομμάτι του σχεδιασμού που έχουν οι ΗΠΑ και η ΕΕ, ακριβώς για να χρησιμοποιηθεί για την υπεράσπιση των συμφερόντων τους. Η «Ασπίδα του Αχιλλέα» που συμφωνήθηκε δεν είναι «αυτόβουλη» κίνηση, αλλά μια καλά σχεδιασμένη από την αστική τάξη το πώς μπορούν να χρησιμοποιηθούν για να εξασφαλίσουν το μοίρασμα της περιοχής, καθώς ο ιμπεριαλιστικός ανταγωνισμός για τον έλεγχο του ορυκτού πλούτου, των ενεργειακών πηγών και των δρόμων μεταφοράς Ενέργειας και εμπορευμάτων, της διασφάλισης γεωπολιτικών στηριγμάτων, των μεριδίων των αγορών, έχει προκαλέσει τους ιμπεριαλιστικούς πολέμους, στην Ουκρανία και στη Μέση Ανατολή, στους οποίους με τον έναν ή τον άλλο τρόπο εμπλέκεται μεγάλος αριθμός καπιταλιστικών κρατών του πλανήτη.
Στην όξυνση της αντιπαράθεσης των δύο δυνάμεων, μάχη για την πρωτοκαθεδρία στο ιμπεριαλιστικό σύστημα ανάμεσα σε ΗΠΑ και Κίνα, που λαμβάνει παγκόσμιο χαρακτήρα, μιας και εκδηλώνεται ταυτόχρονα σε πολλές περιοχές του πλανήτη, εμπλέκονται όλο και περισσότερο διεθνείς πολυμερείς οργανώσεις και συμφωνίες, γεγονός που δείχνει ότι η αλληλεξάρτηση των καπιταλιστικών οικονομιών σχετίζεται με την όξυνση των ενδοϊμπεριαλιστικών αντιθέσεων.
Αγοράζουν πανάκριβα όπλα και μιλούν για «άμυνα»
Αλλά για ποια «άμυνα» μιλούν;
Οταν η Ελλάδα μετατρέπεται σε ένα απέραντο αμερικανοΝΑΤΟικό ορμητήριο. Οταν βάσεις και στρατιωτικές υποδομές αξιοποιούνται για τις ανάγκες των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ. Οταν ελληνικές Ενοπλες Δυνάμεις συμμετέχουν σε αποστολές και επιχειρήσεις εκτός συνόρων. Οταν η χώρα γίνεται μέρος των σχεδιασμών των ισχυρότερων καπιταλιστικών κρατών και των ιμπεριαλιστικών οργανισμών.
Η κυβέρνηση επικαλείται την «άμυνα» και την «αποτροπή». Ομως ο ίδιος ο υπουργός Αμυνας έχει περιγράψει πώς η «Ασπίδα» θα επιτρέψει σε μεγάλα οπλικά συστήματα, όπως οι νέες φρεγάτες και τα σύγχρονα μαχητικά αεροσκάφη, να «απελευθερωθούν» από τη στενή χωρική άμυνα και να αναλάβουν ευρύτερο ρόλο αποτροπής.
Αυτό ακριβώς αποκαλύπτει τον πραγματικό χαρακτήρα του σχεδιασμού των ΗΠΑ, ΝΑΤΟ, Ισραήλ. Αποτελεί πρόκληση αυτή η συμφωνία των ΗΠΑ, Ελλάδας, Ισραήλ και Κύπρου. Κανένας τίμιος άνθρωπος δεν δέχεται τέτοιες συμμαχίες.
Το ΚΚΕ έχει προειδοποιήσει ότι αυτή η πολιτική δεν θωρακίζει τον λαό, αλλά τον εκθέτει σε μεγαλύτερους κινδύνους, μετατρέποντας τη χώρα και τις στρατιωτικές υποδομές της σε πιθανούς στόχους αντιποίνων.
Η στενή στρατιωτική συνεργασία με το Ισραήλ δεν μπορεί να αποσυνδεθεί από αυτήν την πραγματικότητα. Συνδέει ακόμα περισσότερο την Ελλάδα με τους σχεδιασμούς των αστικών τάξεων του Ισραήλ, των ΗΠΑ και των ευρωπαϊκών κρατών στην Ανατολική Μεσόγειο και ευρύτερα.
Οσο και αν η ελληνική κυβέρνηση προσπαθεί να το διαψεύσει ο ισραηλινός εκπρόσωπος του Υπουργείου Αμυνας δήλωσε ότι η Ελλάδα δεν θα έχει πρόσβαση στον “ΠΗΓΑΙΟ ΚΩΔΙΚΑ” της “Ασπίδας του Αχχιλέα” που σχετίζεται με τις δυνατότητες διοίκησης και ελέγχου.
Πίσω από αυτούς τους ανταγωνισμούς βρίσκονται τεράστια οικονομικά συμφέροντα: Ο έλεγχος του ορυκτού πλούτου, των ενεργειακών πηγών και των δρόμων μεταφοράς Ενέργειας και εμπορευμάτων, των αγορών και των γεωπολιτικών στηριγμάτων.
Γι’ αυτό και η όξυνση των ενδοϊμπεριαλιστικών ανταγωνισμών δεν είναι κάτι μακρινό και αφηρημένο. Εκφράζεται με πολέμους, εξοπλισμούς, στρατιωτικές βάσεις, συμμαχίες και αλλαγές συνόρων, με τους λαούς να πληρώνουν το τίμημα.
Ποιος πληρώνει και ποιος κερδίζει;
Τα δισεκατομμύρια των εξοπλιστικών προγραμμάτων δεν πέφτουν από τον ουρανό. Τα πληρώνει ο λαός. Τα χρήματα για τη συμμετοχή στον πόλεμο προέρχονται από τη φοροληστεία του λαού, από νέα βάρη και από περικοπές στην Υγεία, στην Παιδεία και στην προστασία της ανθρώπινης ζωής.
Την ίδια στιγμή, οι μεγάλοι επιχειρηματικοί όμιλοι διεκδικούν τη μερίδα του λέοντος από την πολεμική βιομηχανία, τις νέες τεχνολογίες, τις υποδομές και τα εξοπλιστικά προγράμματα.
Ετσι, η λεγόμενη «ασφάλεια» μετατρέπεται σε πεδίο κερδοφορίας και η πολεμική προετοιμασία σε μοχλό διοχέτευσης κρατικών πόρων προς επιχειρηματικά συμφέροντα.
Απέναντι σε αυτήν την πολιτική, η εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα δεν έχουν τίποτα να κερδίσουν από το ποιος θα διαχειριστεί πιο αποτελεσματικά τους ίδιους πολεμικούς σχεδιασμούς.
Η ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ, το κόμμα του Τσίπρα και οι υπόλοιπες δυνάμεις του αστικού πολιτικού συστήματος, διαγκωνίζονται για το ποιος θα κυβερνήσει. Ο λαός μας πρέπει να καταδικάσει όλους αυτούς που συμφωνούν και δέχονται τη συμμετοχή της Ελλάδας στο ΝΑΤΟ, στην ΕΕ, τις ΗΠΑ, καθώς και τη συμμαχία με το κράτος δολοφόνο του Ισραήλ.
Είναι αναγκαίο ο λαός να βάλει στο στόχαστρο αυτήν την πολιτική και να διεκδικήσει την απεμπλοκή της Ελλάδας από τους ιμπεριαλιστικούς πολέμους και σχεδιασμούς, για το κλείσιμο των αμερικανοΝΑΤΟικών βάσεων, για την επιστροφή των ελληνικών στρατιωτικών δυνάμεων από αποστολές εκτός συνόρων και για τη διακοπή κάθε στρατιωτικής και άλλης συνεργασίας και της σημερινής συμφωνίας με το κράτος – δολοφόνο Ισραήλ.
Ποιος κρατά την «Ασπίδα»;
Ανατριχιάζουμε όταν ακούμε στελέχη της κυβέρνησης του κράτους – δολοφόνου Ισραήλ να μιλάνε για την ελληνική μυθολογία. Συνετό είναι να σωπάσουν.
Στα χέρια της αστικής τάξης και των κυβερνήσεών της οι τεράστιες παραγωγικές, επιστημονικές και τεχνολογικές δυνατότητες της εποχής κατευθύνονται στην πολεμική προετοιμασία, στους ανταγωνισμούς και στην εξασφάλιση των συμφερόντων του κεφαλαίου.
Η ασπίδα που μπορεί πραγματικά να προστατεύσει τη ζωή και τα δικαιώματα της εργατικής τάξης και των λαϊκών στρωμάτων είναι η πάλη ενάντια στους ιμπεριαλιστικούς πολέμους και στην εκμετάλλευση, η πάλη για την ανατροπή του συστήματος που γεννά φτώχεια, πολέμους και προσφυγιά.
Αξιωματικοί ε.ε. και ε.α., φαντάροι, μαζί με τον λαό στη μάχη.
Ο Μαρκόνης
