Ασυμβίβαστα, περήφανα, με αγωνιστική ορμή

Μέσα σε έναν κόσμο που φλέγεται από τους ιμπεριαλιστικούς πολέμους και σε μια καθημερινότητα που στενάζει κάτω από το βάρος της φτώχειας και της εκμετάλλευσης, η πορεία για την 53η επέτειο του ηρωικού ξεσηκωμού του Πολυτεχνείου είχε το πρόσημο του οργανωμένου λαού, που μπορεί και έχει καθήκον να βάλει τη δική του σφραγίδα στις εξελίξεις, με την πάλη του, ενάντια στο σάπιο σύστημα του κέρδους. Στον δρόμο του αγώνα, με μπροστάρη το τιμημένο ΚΚΕ, που χτες έκλεισε 108 χρόνια αλύγιστης πορείας και δράσης.

Στο κέντρο της Αθήνας, η συγκίνηση, η περηφάνια και η αγωνιστική ορμή για τις μάχες του παρόντος και του μέλλοντος κυριάρχησαν καθώς χιλιάδες άνθρωποι, κάθε ηλικίας, έγιναν ένα σώμα και μια φωνή στα μαχητικά μπλοκ του ΚΚΕ και της ΚΝΕ. Κάτω από τις κόκκινες σημαίες που ανέμιζαν περήφανα, βλέμματα γεμάτα φλόγα συναντούσαν υψωμένες γροθιές, στέλνοντας ηχηρό μήνυμα ανυπακοής: Οτι ο λαός μας δεν συμβιβάζεται με τη φτώχεια, δεν συνηθίζει στη βαρβαρότητα και δεν δέχεται να γίνει κρέας στα κανόνια των ΗΠΑ – ΝΑΤΟ και της ΕΕ.

«Για μένα το Πολυτεχνείο είναι το κουράγιο να σηκώνεις ανάστημα»

Τα συνθήματα δονούσαν τον αέρα από άκρη σε άκρη: «Ούτε γη ούτε νερό στους φονιάδες των λαών», «Δώστε λεφτά για Υγεία και Παιδεία και όχι για του ΝΑΤΟ τα σφαγεία», «Εξω το ΝΑΤΟ να φύγουνε οι βάσεις, καμία συμμετοχή στις επεμβάσεις». Απέναντι σε όσους προσπαθούν να ξεπλύνουν το νόημα του Νοέμβρη, ο οργανωμένος λαός έδωσε την πιο ζωντανή απάντηση. Μέσα στα μπλοκ των εργατικών σωματείων, οι κουβέντες των ανθρώπων του μόχθου έδιναν το πραγματικό νόημα της μέρας, ενώ από την ντουντούκα αντηχούσε το «Αγώνας, ρήξη, ανατροπή, η Ιστορία γράφεται με πάλη ταξική».

Ο Γιώργος, ιδιωτικός υπάλληλος, έφτασε τρέχοντας αμέσως μετά τη βάρδιά του για να προλάβει τη συγκέντρωση. Οταν τον ρωτάμε τι συμβολίζει για εκείνον η επέτειος του Πολυτεχνείου, απαντά: «Δεν πάει άλλο αυτή η κατάσταση, δουλεύουμε από το πρωί έως το βράδυ και στο τέλος του μήνα μετράμε τα ψιλά. Για μένα το Πολυτεχνείο είναι το κουράγιο να σηκώνεις ανάστημα. Μόνο αν είμαστε ενωμένοι στα σωματεία μας θα μπορέσουμε να πάρουμε πίσω όσα μας κλέβουν, τη ζωή που μας αξίζει».

Οι νέοι στρατευμένοι διαδήλωσαν μαζί με εργαζόμενους, μαθητές, φοιτητές

Εκεί για μια ακόμη χρονιά και οι νέοι στρατευμένοι, τώρα που ο κόσμος φλέγεται απ’ τους πολέμους των ιμπεριαλιστών.

«Την ώρα που ο ιμπεριαλιστικός πόλεμος φουντώνει, με περισσότερες εστίες πολέμου, τα μηνύματα του Πολυτεχνείου είναι πιο επίκαιρα από ποτέ. Την ώρα που δίνουν εκατομμύρια σε εξοπλισμούς, οι οικογένειές μας στενάζουν. Ετσι, κάνουμε το αυτονόητο, να συμμετέχουμε στην πορεία για την 53η επέτειο από τον ξεσηκωμό του Πολυτεχνείου, φωνάζοντας “έξω οι ΗΠΑ, έξω το ΝΑΤΟ”. Απαιτούμε να δοθούν λεφτά για τους φαντάρους, για τη διαβίωσή τους, για την Παιδεία και την Υγεία, για τους συμφοιτητές μας, τους συναδέλφους μας, για τις οικογένειές μας. Υπηρετούμε την πατρίδα για να προστατέψουμε τον λαό μας», λέει στον «Ριζοσπάστη» ο Γιώργος Κατσίκας, στρατιώτης ΠΖ, στη Λέσβο.

«Οι φαντάροι δεν θα μπορούσαμε να λείπουμε από την αντιιμπεριαλιστική διαδήλωση για τα 53 χρόνια από τον ξεσηκωμό του Πολυτεχνείου. Η θέση μας είναι εδώ, δίπλα στους εργαζόμενους, τους φοιτητές και μαθητές. Δεν χωράει κανένας εφησυχασμός. Σήμερα οι αιτίες που γεννούν τους πολέμους και τη φτώχεια είναι εδώ. Δεν έχουμε καμία εμπιστοσύνη στην κυβέρνηση που παζαρεύει τα κυριαρχικά μας δικαιώματα. Η μόνη μας επιλογή είναι η οργάνωση του αγώνα», λέει ο Δρακούλης Ορφέας, στρ. ΠΖ, Σάμος.

Νιώθεις ότι το μέλλον μας ανήκει, αρκεί να το παλέψουμε

Η Δήμητρα, νεαρή σπουδάστρια, εξηγεί τι την έφερε στον δρόμο: «Δεν γίνεται να διαβάζεις για τα παιδιά που μπήκαν μπροστά στα τανκς στα είκοσί τους και εσύ να κάθεσαι στον καναπέ σου, την ώρα που διαλύουν τις σπουδές και το μέλλον σου. Είμαστε εδώ για να δείξουμε ότι η νεολαία δεν τρώει κουτόχορτο, ούτε θα δεχτεί να θυσιαστεί για τα συμφέροντά τους».

Η Ευαγγελία, μαθήτρια λυκείου, κρατώντας τον «Οδηγητή», μιλά με ενθουσιασμό: «Είναι η δεύτερη χρονιά που κατεβαίνω. Στο σχολείο προσπαθούν να μας το περάσουν σαν μια απλή γιορτή, αλλά εμείς ξέρουμε. Οταν βλέπεις τόσες χιλιάδες κόσμου να φωνάζουν, ανατριχιάζεις. Νιώθεις ότι το μέλλον μας ανήκει, αρκεί να το παλέψουμε».

Με τη σκυτάλη του αγώνα να περνά από γενιά σε γενιά

Μια μαμά με ένα μικρό παιδάκι αγκαλιά βρίσκεται στη συγκέντρωση πίσω από το πανό της Κομματικής Οργάνωσης του χώρου δουλειάς της. Ενας συνάδελφός της την ρωτάει: «Πώς και τον έφερες;». «Ηθελε ο ίδιος να κατέβει στην πορεία του Πολυτεχνείου». Από μικρό να λέει την αλήθεια…

Ξεχωριστή συγκίνηση προκαλεί η παρουσία και των μεγαλύτερων σε ηλικία, που δίνουν τη σκυτάλη στους νεότερους, με το «Ενας αιώνας αγώνας και θυσία, το ΚΚΕ στην πρωτοπορία» να σκεπάζει τα πάντα.

Ενας άντρας που ξαποσταίνει σε μια στάση λεωφορείου για λίγο, καθώς κοιτάζει τα μπλοκ της νεολαίας, λέει στη γυναίκα που κάθεται δίπλα του: «Ημουν είκοσι χρονών το ’73, θυμάμαι τον τρόμο της χούντας αλλά και τη φωτιά του κόσμου. Δεν έχω χάσει πορεία από τότε. Τώρα που βλέπω αυτά τα παιδιά να κρατάνε ψηλά τις κόκκινες σημαίες, λέω “χαλάλι”. Η θυσία εκείνων των παιδιών δεν πήγε χαμένη, συνεχίζεται».

Και από τη φετινή πορεία, με αποφασιστικότητα, ο λαός έδωσε ραντεβού στους αυριανούς αγώνες, αποδεικνύοντας πως ο δρόμος της ανατροπής είναι ο μόνος δρόμος για τον λαό και τα παιδιά του.

Δυναμικό «παρών» έδωσαν και τα μέλη των Κομμουνιστικών Νεολαίων από χώρες της Ευρώπης που συμμετείχαν στην 20ή Συνάντηση Ευρωπαϊκών Κομμουνιστικών Νεολαίων, με το σύνθημα «Νέοι της Ευρώπης, ξεσηκωθείτε απέναντι στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο και στην καπιταλιστική εκμετάλλευση», όπως αναγραφόταν στα Αγγλικά, στο πανό που κρατούσαν.

Αναδημοσίευση από τον «Ριζοσπάστη» – 18/11/2026

Δείτε ακόμα...