Μια ζεστή εκδήλωση αφιερωμένη στον Μανώλη Μαθιουδάκη, επί δεκαετίες μαχόμενο δημοσιογράφο, συνδικαλιστή, πρώην πρόεδρο της ΕΣΗΕΑ και σταθερό συνοδοιπόρο του ΚΚΕ, που έφυγε το 2024, οργάνωσε το Μορφωτικό Ίδρυμα της ΕΣΗΕΑ, ζωντανεύοντας μνήμες από τη ζωή και τη δράση του, που άφησε το στίγμα της στον κλάδο και αποτελεί μέχρι σήμερα σημείο αναφοράς.
Εκ μέρους του ΚΚΕ, στην εκδήλωση μίλησε ο ΓΓ της ΚΕ του Κόμματος, Δημήτρης Κουτσούμπας.
Μεγάλη ήταν η συγκίνηση για την οικογένεια του Μανώλη Μαθιουδάκη, που παρευρέθηκε και συνέβαλε καθοριστικά στην εκδήλωση. Παραβρέθηκαν ακόμη αντιπροσωπεία της ΚΕ του ΚΚΕ, το μέλος της Γραμματείας της ΚΕ του ΚΚΕ, Περικλής Κουρμούλης, αντιπροσωπεία της Συντακτικής Επιτροπής του «Ριζοσπάστη» και της Συντακτικής Ομάδας του 902.gr, ο Χάρης Μπόλκας, εκλεγμένος στο ΔΣ της ΕΣΗΕΑ με τη «Δημοσιογραφική Συνεργασία», μέλη του εν ενεργεία ΔΣ της ΕΣΗΕΑ και μέλη του ΔΣ από προηγούμενες θητείες, δημοσιογράφοι και άνθρωποι που συναντήθηκαν με τον Μανώλη Μαθιουδάκη μέσα από την δημοσιογραφική του δουλειά, την συνδικαλιστική του δράση και όχι μόνο.
Οι δημοσιογράφοι συνδικαλιστές και συντοπίτες του που πήραν το λόγο, φώτισαν ο καθένας άγνωστες πλευρές της προσωπικότητάς του.
Ο Νίκος Γερακάρης, μέλος του ΔΣ του Μορφωτικού Ιδρύματος – Διευθυντής της Βιβλιοθήκης της ΕΣΗΕΑ, στάθηκε σε ορισμένες ξεχωριστές στιγμές της γνωριμίας και της κοινής πορείας με το Μανώλη Μαθιουδάκη και ανέδειξε την δημοσιογραφική αρτιότητά του, που τον έκανε να ξεχωρίζει.
Η Νανά Νταουντάκη, πρώην Αντιπρόεδρος του ΔΣ και πρώην Γενική Γραμματέας του ΔΣ της ΕΣΗΕΑ στάθηκε στη συνδικαλιστική πορεία του Μανώλη, από την εκλογή του ως πρόεδρος, ξεχωρίζοντας τη συλλογικότητα που απέκτησαν στη θητεία του οι συνεδριάσεις όλων των οργάνων της Ενωσης, τη συγκρότηση του διασωματειακου που έγινε επί των ημερών του και βέβαια τους μαζικούς αγώνες για την ΣΣΕ των δημοσιογράφων.
Ο Νίκος Μεγγρέλης, δημοσιογράφος, πρώην Γεν. Γραμματέας του ΔΣ της ΕΣΗΕΑ αναφέρθηκε και αυτός στην κοινή συνδικαλιστική πορεία με τον Μανώλη Μαθιουδάκη που όπως είπε τον καθόρισε, μεταφέροντας μνήμες και στιγμιότυπα από τα πρώτα βήματα της συνεργασίας τους.
Ο Γιάννης Γεωργακάκης, δημοσιογράφος, με συγκίνηση αναφέρθηκε στην αγωνιστικότητα και στη μεγάλη αγάπη του Μανώλη Μαθιουδάκη για τον τόπο του.
Τέλος, ο Μανώλης Παττακός, πρόεδρος του Λαογραφικού Ομίλου Κουρήτες, γεμάτος συγκίνηση, μίλησε για τον Κρητικό και σύντεκνό του Μανώλη Μαθιουδάκη, φωτίζοντας την τεράστια αγάπη του για την Κρήτη και τον καθοριστικό ρόλο που έπαιξε στη ζωή του Μανώλη η γυναίκα του Μαριάννα, συνολικά η οικογένεια του. Δεν έλειψαν βέβαια και οι μαντινάδες.
Τον συντονισμό της εκδήλωσης είχε ο Αλφόνσος Βιτάλης, μέλος του ΔΣ του Μορφωτικού Ιδρύματος, ενώ τους καλεσμένους καλωσόρισε η Μαρία Αντωνιάδου, πρόεδρος της ΕΣΗΕΑ και του Μορφωτικού Ιδρύματος.
Στο πλαίσιο της εκδήλωσης παρουσιάστηκε προσωπογραφία του Μ. Μαθιουδάκη που φιλοτέχνησε ο ζωγράφος Μπάμπης Αγγέλου. Η εκδήλωση ολοκληρώθηκε με τον Λαογραφικό Όμιλο Κουρήτες να παρουσιάζει κρητικούς χορούς.
Παραθέτουμε την ομιλία του Δ. Κουτσούμπα:
Η σημερινή εκδήλωση τιμής στον αγωνιστή δημοσιογράφο Μανώλη Μαθιουδάκη, μαζί με τον αναστοχασμό της παρουσίας και της δράσης του στο χώρο των ΜΜΕ, γεννά σκέψεις και για τον ρόλο της δημοσιογραφίας στους πολύ δύσκολους καιρούς που ζούμε.
Εχει σημασία να παρακολουθήσουμε την πορεία του Μανώλη ως δημοσιογράφου και ως συνδικαλιστή στην ΕΣΗΕΑ, στην οποία διετέλεσε πρόεδρος, όσο και στην ΠΟΕΣΥ, ιδιαίτερα μετά το 1989-1991 και τις ανατροπές στις πρώην σοσιαλιστικές χώρες.
Οι αγωνιστικές καταβολές της οικογένειας και του τόπου του, με τις οποίες ζυμώθηκε, ώθησαν τον Μανώλη στην γέννηση της συνειδητότητάς του:
Γεννημένος το 1933, καταγόταν από την Κοξαρέ Ρεθύμνου, όπου πέρασε τα παιδικά του χρόνια. Πατέρας του ήταν ο καθηγητής Γιάννης Μαθιουδάκης, Γραμματέας του ΕΑΜ Ρεθύμνου, που σκοτώθηκε σε ενέδρα των Γερμανών ναζί την περίοδο της Κατοχής. Σε ηλικία 9 χρόνων συνελήφθη και ο ίδιος από τους Γερμανούς και κρατήθηκε μαζί με τη μητέρα του στις φυλακές της Φορτέτζας, στο Ρέθυμνο.
Αυτές οι παραδόσεις στάθηκαν το πρώτο τεράστιο εφόδιο που διαμόρφωσε τη στάση του σε καιρούς πολύ δύσκολους, που δεν είναι βέβαια περασμένοι.
Παρακολουθώντας την πορεία του Μανώλη Μαθιουδάκη, διαπιστώνουμε ότι στα μεγάλα διλήμματα κάθε εποχής, στάθηκε συνειδητά στη σωστή πλευρά της Ιστορίας.
Ως συνδικαλιστής και μαχόμενος δημοσιογράφος, δεν περιορίστηκε στα στενά ζητήματα του κλάδου, αντιτάχθηκε στην λογική της «ανάθεσης», πρωτοστάτησε στην οργάνωση αγώνων.
Με τη στάση του απάντησε στην πράξη ποιος πρέπει να είναι ο ρόλος του δημοσιογράφου σε συνθήκες ιμπεριαλιστικού πολέμου και όξυνσης των ανταγωνισμών, φτωχοποίησης των εργαζόμενων και των λαϊκών στρωμάτων, σε συνθήκες προσφυγιάς. Δηλαδή, μέσα σε όλο αυτό το πλαίσιο, όπου γίνεται ακόμα πιο φανερή η διάσταση ανάμεσα στις δύο πατρίδες μέσα στην ίδια χώρα: την πατρίδα του λαού και την πατρίδα ων εκμεταλλευτών του.
Υπόδειγμα αγωνιστή εργαζόμενου δημοσιογράφου
Ας δούμε ορισμένες εμβληματικές στιγμές της πορείας του Μανώλη, τις οποίες έζησα – επιτρέψτε μου τον προσωπικό τόνο – ως στέλεχος του ΚΚΕ και με την ευθύνη του Γραφείου Τύπου, του ραδιοφώνου και τηλεόρασης του 902 από το 1991 έως το 1994 και ως διευθυντής του Ριζοσπάστη, από το 1996 έως το 2005, αλλά και στην συνέχεια…
Το 1997, ο Μανώλης Μαθιουδάκης ως οργανωτικός γραμματέας της ΠΟΕΣΥ, κατήγγειλε την αποστολή εξώδικου στον «Ριζοσπάστη» από τον υπουργό Δικαιοσύνης Ευάγγελο Γιαννόπουλο, ο οποίος τότε απειλούσε την εφημερίδα με δίωξη σε περίπτωση που δεν αποκηρύξει ανακοίνωση της Πανθεσσαλικής Επιτροπής Αγώνα των αγροτών, καθώς και σχολιασμούς της εφημερίδας.
Ο Μανώλης κατήγγειλε την ποινικοποίηση των αγώνων των αγροτών.
Ας αναλογιστούμε τις σημερινές διώξεις και τα αγροτοδικεία που στήνει η κυβέρνηση σε βάρος των αγροτών που παλεύουν να μην ξεκληριστούν από τη γη τους. Πάνω από 1.000 αγρότες σέρνονται σήμερα στα δικαστήρια με αστείες και κατασκευασμένες κατηγορίες.
Πολύ σημαντική ήταν η συνυπογραφή του το 1997 και η συμμετοχή του σε διαμαρτυρία, μαζί με εκατοντάδες στελέχη του μαζικού κινήματος και άλλους τίμιους ανθρώπους, σε υπόμνημα με το οποίο δινόταν μια πρώτη απάντηση στην ενορχηστρωμένη, επιχείρηση συκοφάντησης των λαϊκών αγώνων, αντικομμουνισμού, παραχάραξης της ιστορικής αλήθειας, που καθοδηγούνταν από την τότε κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ και κλιμακωνόταν από την κρατική Τηλεόραση.
Το 1998 αντιτάχθηκε εκ μέρους της ΠΟΕΣΥ στην αγωγή του υπουργού Εξωτερικών Θ. Πάγκαλου κατά του «Ριζοσπάστη», με αφορμή κείμενο σε σατιρική στήλη της εφημερίδας, το οποίο ασκούσε κριτική στην κυβερνητική εξωτερική πολιτική και σε απόψεις που εξέφρασε ο τότε υπουργός.
Τον Γενάρη του 1999 χαιρέτισε τις μαθητικές κινητοποιήσεις «σαν το πιο ελπιδοφόρο γεγονός των τελευταίων χρόνων». Επίσης το 1999 ως γενικός γραμματέας της ΕΣΗΕΑ, συμμετείχε σε αντιΝΑΤΟϊκή συγκέντρωση-διαδήλωση διαμαρτυρίας ενάντια στους βομβαρδισμούς και την εγκληματική επίθεση των ΝΑΤΟ – ΕΕ στη Γιουγκοσλαβία.
Το 2000 υπέγραψε κείμενο διαμαρτυρίας, τονίζοντας πως η πληροφόρηση δεν είναι εμπόρευμα αλλά αναφαίρετο δικαίωμα του λαού, ενώ επέστρεψε από τη θέση του γενικού γραμματέα του ΔΣ της ΕΣΗΕΑ ως απαράδεκτο δελτίο Τύπου της Γαλλικής Πρεσβείας με υποδείξεις και προσπάθειες χειραγώγησης του συνδικαλιστικού οργάνου των δημοσιογράφων, με αφορμή τα ΝΑΤΟϊκά και Ευρωενωσιακά εγκλήματα στην Γιουγκοσλαβία.
Το 2003 συνυπέγραψε κείμενο-διακήρυξη εναντίον του επερχόμενου πολέμου των ΗΠΑ κατά του Ιράκ, αναδεικνύοντας ότι ο πόλεμος γίνεται «για την αναδιανομή των παγκόσμιων ενεργειακών πηγών» και καλώντας να μην υπάρξει καμία ελληνική εμπλοκή ή διευκόλυνση. Το κείμενο καλούσε επίσης σε στάσεις εργασίας και συγκεντρώσεις στους χώρους δουλειάς σε όλα τα Μέσα Ενημέρωσης κατά του πολέμου.
Δεν υπάρχει, λοιπόν, αμφιβολία ότι η πένα του και η φωνή του, η συνολική στάση του ως δημοσιογράφος, θα ήταν πολύ χρήσιμη αυτές τις μέρες, που ο λαός μας γίνεται δέκτης μιας κανονικής πλύσης εγκεφάλου για τα «οφέλη» που δήθεν θα έχει για τη χώρα η επίσκεψη του Αμερικανού ΥΠΕΞ και η ανατριχιαστική αναγόρευσή της σε «απαραίτητο σύμμαχο» του αμερικανικού στρατού, που σκοτώνει λαούς παντού.
Την ίδια ώρα, βέβαια, «θάφτηκαν» προκλητικά οι μεγάλες λαϊκές κινητοποιήσεις εναντίον του.
Γίνεται συστηματικά μια πλύση εγκεφάλου στην οποία πρωτοστατεί η κυβέρνηση της ΝΔ, που για τους επιθετικούς στόχους της άρχουσας τάξης μπλέκει τον λαό μας ακόμα πιο βαθιά στους θανάσιμους σχεδιασμούς των ΗΠΑ, και την οποία σιγοντάρουν τα άλλα κόμματα, που βγήκαν να στηρίξουν τον κάθετο διάδρομο για το πανάκριβο αμερικάνικο LNG, τονοποίο ήδη πληρώνει ο λαός πανάκριβα με την ενεργειακή φτώχεια.
Χώρια που έχει τεράστια ευθύνη η κυβέρνηση που δίνει τον ιερό χώρο της Πνύκας ως ντεκόρ για τέτοιους μακελάρηδες των λαών, σαν τον Ρούμπιο. Κλείνω την παρένθεση…
Ο Μανώλης Μαθιουδάκης το 2004 συνυπέγραψε κατά των καμερών παρακολούθησης της κοινωνικής δραστηριότητας, τη χρήση των οποίων «μονιμοποιούσε» η κυβέρνηση.
Το 2005 συνυπέγραψε κείμενο διαμαρτυρίας για τις μεθοδεύσεις των ΗΠΑ σε βάρος της Κουβανέζικης Επανάστασης και του κουβανικού λαού.
Το 2008, μαζί με εκατοντάδες προσωπικότητες της κοινωνικής ζωής, ζήτησε δημοψήφισμα για να εκφράσει ο λαός τη θέλησή του απέναντι στην ΕΕ και τη νέα Ευρωσυνθήκη, την Συνθήκη της Λισσαβόνας. Μια συνθήκη που ήταν η συνέχεια του Μάαστριχτ του 1992, που αποτέλεσε και την μήτρα όλων των πολιτικών της ΕΕ, με αρνητικές συνέπειες σε βάρος των λαών μαζί και του ελληνικού λαού.
Το 2020 η υπογραφή του συμπεριλαμβάνεται στις εκατοντάδες άλλες που εκφράζουν αλληλεγγύη στους μαχόμενους υγειονομικούς, εν μέσω πανδημίας, και διεκδίκησης μέτρων προστασίας της υγείας και των δικαιωμάτων όλων των εργαζομένων.
Τη ίδια χρονιά στήριξε αποφασιστικά το ΚΚΕ όταν η κυβέρνηση, με βάση τον αντιδραστικό νόμο για τα οικονομικά των κομμάτων, επέβαλε πρόστιμο στο Κόμμα επειδή δεν δίνει τα στοιχεία των ανθρώπων του μόχθου που το ενισχύουν.
Σπουδαία παρακαταθήκη για τους νεότερους συναδέλφους του και για όλο τον λαό
Σε κρίσιμες στιγμές, ο Μανώλης δεν ταλαντεύτηκε, δεν πήγε με το ρεύμα, αλλά κόντρα σ’ αυτό. Κι αυτό τον κάνει να ξεχωρίζει και ως δημοσιογράφο και ως αγωνιστή.
Ηξερε καλά πως ο λόγος του, το γραπτό του ως δημοσιογράφος, αλλά και η στάση του ως μαχόμενος συνδικαλιστής, είχε βάρος, ασκούσε επιρροή, ακουμπούσε συνειδήσεις.
Και συνειδητά επέλεξε αυτά τα χαρίσματα και τις ιδιότητές του να τα θέσει στην υπηρεσία των εργαζόμενων και του λαού, οραματιζόμενος και παλεύοντας με πολλούς άλλους για μια κοινωνία δίκαιη, χωρίς εκμετάλλευση, πολέμους, προσφυγιά.
Αυτό τον έκανε να συναντηθεί και με το Κόμμα μας, το ΚΚΕ και να υπάρξει σταθερός συνοδοιπόρος όλα τα προηγούμενα χρόνια, μέχρι το θάνατό του.
Η στάση του αυτή έχει ακόμα μεγαλύτερη αξία, αν αναλογιστούμε την τεράστια προπαγάνδα περί «τέλους της Ιστορίας», ειδικά την δεκαετία του ’90, που υποστήριζε ότι το σύστημα της βαρβαρότητας στο οποίο ζούμε είναι αιώνιο ή ότι είναι δυνατόν, στα πλαίσια αυτού του εκμεταλλευτικού συστήματος να εξαλειφθούν οι πόλεμοι, να ευημερήσουν οι λαοί.
Η παταγώδης διάψευση τέτοιων ιδεολογημάτων, που έγινε πολύ γρήγορα, είναι ταυτόχρονα επιβεβαίωση ότι ο δρόμος για την ευημερία του λαού, προϋποθέτει να γίνει ο ίδιος πρωταγωνιστής στο δρόμο της ανατροπής αυτού του βάρβαρου συστήματος.
Στην ανάδειξη αυτής της αδιαμφισβήτητης πλέον αλήθειας, με λόγια και έργα συνέβαλε ο Μανώλης Μαθιουδάκης, ωριμάζοντας και ο ίδιος πολιτικά, από τη σχέση του και τη συμπόρευση με το ΚΚΕ.
Η στάση του Μανώλη αποτελεί υπόδειγμα αγωνιστή εργαζόμενου δημοσιογράφου και σπουδαία παρακαταθήκη για τους νεότερους συναδέλφους του, αλλά και για όλο τον λαό.
Νιώθουμε περήφανοι που συμπορεύτηκε με το ΚΚΕ, που περπατήσαμε μαζί σε δύσκολους δρόμους. Τον τιμούμε και τον αναπολούμε.
Νοιώθουμε περήφανοι όσοι και όσες τον γνωρίσαμε και βαδίσαμε μαζί στο μετερίζι της ΕΣΗΕΑ, στις εκδηλώσεις του ΚΚΕ και της ΚΝΕ αλλά και σε προσωπικές στιγμές, στις ξέγνοιαστες οικογενειακές και φιλικές στιγμές, συζητώντας, τραγουδώντας, πίνοντας ένα κρασάκι στο φιλόξενο σπίτι του, σε κάποιο ταβερνάκι ή στο εξοχικό στα Πολιτικά Εύβοιας.
Θα ήθελα, όμως, να κλείσω την αναφορά μου αυτή, με την δήλωσή του στον “Ριζοσπάστη” για τα 100χρονα του Κόμματος, το 2018: «Τιμή και περηφάνια σε όσους συμπορευόμαστε μαζί με το ΚΚΕ παλεύοντας για τις ίδιες αξίες, τα ιδανικά και τα οράματα του τιμημένου ΚΚΕ. Στον δεύτερο αιώνα ζωής του, κρατάμε το ΚΚΕ φυλαχτό στον κόρφο μας. Γιορτάζουμε την κόκκινη αυγή που προσδοκούμε. Τιμή και δόξα στο ΚΚΕ».
Στην αγαπημένη συντρόφισσα της ζωής του Μαριάννα, στις κόρες του Ελένη και Δήμητρα, στα εγγόνια του Δανάη και Δημήτρη, σε όλους τους αγαπημένους του φίλους και συναδέλφους, θέλω να ευχηθώ καλή δύναμη, υγεία, ευτυχία, δημιουργικότητα.
Θα τον θυμόμαστε και θα τον τιμούμε πάντα.
Σας ευχαριστώ.
