Δεκατέσσερα χρόνια συμπληρώνονται σήμερα από την εν ψυχρώ δολοφονία του 15χρονου μαθητή Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου που συντάραξε τη χώρα. Έπεσε νεκρός στις 6 Δεκέμβρη του 2008, στις 9 το βράδυ, στη συμβολή των οδών Τζαβέλλα και Μεσολογγίου στα Εξάρχεια, με μια σφαίρα στην καρδιά. Δολοφονήθηκε από τον ειδικό φρουρό της Ελληνικής Αστυνομίας Επαμεινώνδα Κορκονέα και τον συνάδελφό του Βασίλη Σαραλιώτη.
Τον Ιούνιο του 2022 αποφυλακίστηκε με απόφαση του Μεικτού Ορκωτού Εφετείου Λαμίας, ο Επ. Κορκονέας, Το δικαστήριο με ψήφους 4 υπέρ και 3 κατά, όπου μειοψήφησαν οι τακτικοί δικαστές, αναγνώρισε στον Κορκονέα το ελαφρυντικό του πρότερου σύννομου βίου. Ετσι η ποινή του από ισόβια πρωτοδίκως έμεινε στα 13 χρόνια κάθειρξη.
Η δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου ήταν ένα προαναγγελθέν έγκλημα από την κρατική βία και καταστολή, από μια πολιτική που διαχρονικά βλέπει ως εχθρό το λαό και τη νεολαία που διεκδικούν, που αγωνίζονται, που αμφισβητούν. Οι ευθύνες της τότε κυβέρνησης ΝΔ και της ηγεσίας της αστυνομίας είναι τεράστιες.
Η εν ψυχρώ δολοφονία του 15χρονου μαθητή ξεσήκωσε μαζικές διαμαρτυρίες σε όλη την Ελλάδα, ενάντια στην κρατική καταστολή. Χιλιάδες μαθητές, φοιτητές και σπουδαστές διαδήλωναν, προτάσσοντας τις ανάγκες τους για τα σχολεία, τις σπουδές και τη ζωή, κόντρα στην κρατική βία που, όπως και σήμερα, πάει χέρι χέρι με την ένταση της αντιλαϊκής πολιτικής.
Το ΚΚΕ και η ΚΝΕ, από την πρώτη μέρα, κάλεσαν σε συγκέντρωση στην Ομόνοια και πορεία στο Σύνταγμα, καταδικάζοντας τη δολοφονία και την κρατική καταστολή. Πρωτοστάτησαν στις κινητοποιήσεις, καλώντας η νεανική οργή να γίνει οργανωμένος, μαζικός και περιφρουρημένος αγώνας.
Στην πρώτη γραμμή των λαϊκών αγώνων βρέθηκαν το ΠΑΜΕ και τα ταξικά συνδικάτα που συσπειρώνονται σε αυτό, καλώντας την εργατική τάξη να κάνει δική της υπόθεση την καταδίκη της καταστολής και να τη συνδέσει με την πάλη για την ανατροπή της αντιλαϊκής πολιτικής που τη γεννάει.
Το ΚΚΕ και η ΚΝΕ, από την πρώτη μέρα, κάλεσαν σε συγκέντρωση στην Ομόνοια και πορεία στο Σύνταγμα, καταδικάζοντας τη δολοφονία και την κρατική καταστολή. Πρωτοστάτησαν στις κινητοποιήσεις, καλώντας η νεανική οργή να γίνει οργανωμένος, μαζικός και περιφρουρημένος αγώνας.
Στην πρώτη γραμμή των λαϊκών αγώνων βρέθηκαν το ΠΑΜΕ και τα ταξικά συνδικάτα που συσπειρώνονται σε αυτό, καλώντας την εργατική τάξη να κάνει δική της υπόθεση την καταδίκη της καταστολής και να τη συνδέσει με την πάλη για την ανατροπή της αντιλαϊκής πολιτικής που τη γεννάει.
