«Ατυπη ηγετική σύσκεψη της ΕΕ» έγινε χθες στο Βέλγιο, με βασικό θέμα την ενίσχυση της «ενιαίας αγοράς» και τη «στρατηγική αυτονομία» από ΗΠΑ και Κίνα, καθώς οι ευρωενωσιακοί επιχειρηματικοί όμιλοι πρέπει να διαχειριστούν την «υποχώρηση» της ευρωπαϊκής καπιταλιστικής οικονομίας, η οποία δέχεται πιέσεις από τις φτηνές κινεζικές εισαγωγές, τους αμερικανικούς δασμούς και τις υψηλές τιμές Ενέργειας.
Στο επίκεντρο της χτεσινής σύσκεψης (βλέπε αναλυτικότερα σελ. 23) βρέθηκε η συζήτηση για την παραπέρα «ολοκλήρωση της ενιαίας αγοράς» με άρση εσωτερικών εμποδίων – που σηματοδοτεί νέα «μνημόνια διαρκείας» για τους λαούς, την «αναβάθμιση» την εταιρειών της ΕΕ με εξαγορές και δανεισμό στις μικρότερες και μέτρα συγκέντρωσης για «να αναβαθμίσουμε τις μεγάλες εταιρείες μας, επειδή χρειαζόμαστε ισχυρές εταιρείες για να ανταγωνιστούν στην παγκόσμια αγορά», όπως έλεγε ο Α. Κόστα, «προληπτική» εμπορική πολιτική με κυρώσεις απέναντι στα άλλα ιμπεριαλιστικά κέντρα, επιδοτήσεις και «θέσπιση κανόνων που θα επιτρέπουν την προτιμησιακή μεταχείριση των ευρωπαϊκών εταιρειών σε συγκεκριμένους στρατηγικούς τομείς», όπως και «κινητοποίηση των αποταμιεύσεων» για «δημόσιες επενδύσεις», βάζοντας χέρι στη λαϊκή αποταμίευση για να τραφεί η καπιταλιστική οικονομία και η πολεμική προετοιμασία. Βρέθηκε ακόμη το ζήτημα του «ευνοϊκότερου κανονιστικού περιβάλλοντος στις επιχειρήσεις της ΕΕ», μεταξύ άλλων και με τη δημιουργία του περιβόητου «28ου καθεστώτος», που θα επιτρέπει στις εταιρείες να λειτουργούν σε ολόκληρη την ΕΕ βάσει ενός ενιαίου συνόλου κανόνων, βασικά δίνοντάς τους τη δυνατότητα να φτάσουν την εκμετάλλευση της εργατικής τάξης σε νέα επίπεδα.
Σε αυτό το φόντο κινήθηκε και η παρουσία Μητσοτάκη, ο οποίος προσερχόμενος στη σύσκεψη παρουσίασε το φαρμάκι για φάρμακο, λέγοντας ότι η ΕΕ «πρέπει να βελτιώσει την ανταγωνιστικότητά της εάν θέλει να υποστηρίξει το κοινωνικό της μοντέλο, να επενδύσει στην άμυνα και να θωρακιστεί απέναντι στην κλιματική κρίση», ενώ ακριβώς αυτό το μοντέλο πετσοκόβει, προκειμένου να θρέψει τους επιχειρηματικούς της ομίλους και να επιταχύνει την προπαρασκευή της για πόλεμο.
Αλλωστε, μπρος στην ογκούμενη λαϊκή δυσαρέσκεια για αυτά τα μέτρα, κάλεσε σε κινήσεις ενσωμάτωσης των λαών στους στόχους του κεφαλαίου, τονίζοντας ότι «η ανταγωνιστικότητα από μόνη της είναι μία αρκετά αφηρημένη έννοια αν δεν συνδυαστεί με περισσότερες και καλύτερα πληρωμένες δουλειές και κυρίως με καλύτερες και χαμηλότερες τιμές στην ευρωπαϊκή αγορά, για να αντιμετωπίσουμε την κρίση ακρίβειας. Αν δεν συμβούν, λοιπόν, αυτά, θα είναι δύσκολο να έχουμε και την κοινωνική στήριξη η οποία είναι απαραίτητη για τις κρίσιμες αποφάσεις, οι οποίες πρέπει να ληφθούν από εδώ και στο εξής», είπε, επαναλαμβάνοντας τις αστειότητες που χρεοκοπούν ξανά και ξανά περί «καπιταλιστικής ανάπτυξης για όλους».
Στο ίδιο φόντο, και έχοντας κατά νου τις γκρίνιες που του εκφράζουν ντόπιοι μεγαλοεπιχειρηματίες, εστίασε ειδικά στα «ζητήματα της αγοράς Ενέργειας», επιμένοντας ότι «η αγορά Ενέργειας στην ΕΕ δεν λειτουργεί ικανοποιητικά» και ότι «χρειαζόμαστε μεγαλύτερη ενοποίηση στην αγορά Ενέργειας, έτσι ώστε τελικά να έχουμε χαμηλότερες τιμές Ενέργειας ευρωπαϊκά, και για τους Ευρωπαίους καταναλωτές αλλά και για τις ευρωπαϊκές επιχειρήσεις».
Σημειωτέον, πριν από την έναρξη της άτυπης Συνόδου ο Μητσοτάκης συμμετείχε σε συνάντηση ηγετών που οργάνωσαν η Γερμανία, η Ιταλία και το Βέλγιο με ζητούμενο την «επίτευξη προόδου στην ολοκλήρωση της Ενιαίας Αγοράς», την «ενίσχυση διασυνοριακών ενεργειακών υποδομών», την «ανθεκτικότητα εφοδιαστικών αλυσίδων στις κρίσιμες πρώτες ύλες» και την «ένωση κεφαλαιαγορών».
Μυρίστηκαν αίμα οι καρχαρίες
Εξάλλου, καθώς η όλη υπόθεση μυρίζει «ψητό» για το κεφάλαιο καταγράφεται σωρεία παρεμβάσεων, όπως αυτή της Ενωσης Ελληνικών Ναυπηγείων, η οποία σε ανακοίνωσή της «με αφορμή τον ευρωπαϊκό διάλογο για την ανταγωνιστικότητα της βιομηχανίας, την ανθεκτικότητα της εφοδιαστικής αλυσίδας και τη στρατηγική αυτονομία της ΕΕ» «επισημαίνει τον κομβικό ρόλο του ναυπηγικού, ναυπηγοεπισκευαστικού και παραναυτιλιακού οικοσυστήματος για την οικονομική ασφάλεια και τη βιομηχανική επάρκεια της Ευρώπης», τονίζει ότι «η διατήρηση και η ενίσχυση αυτού του οικοσυστήματος συνδέονται άμεσα με τη δυνατότητα της Ευρώπης να διασφαλίσει στρατηγική αυτονομία σε κρίσιμες υποδομές, τεχνολογίες και υπηρεσίες που σχετίζονται με τη θάλασσα», για να βάλει θέμα ότι «παρά τη σημασία του, ο κλάδος αντιμετωπίζει έντονες προκλήσεις, ισχυρό διεθνή ανταγωνισμό και ασύμμετρες κρατικές ενισχύσεις εκτός ΕΕ, υψηλό ενεργειακό κόστος, σύνθετο και συχνά κατακερματισμένο κανονιστικό πλαίσιο, περιορισμένη πρόσβαση σε χρηματοδότηση και αυξημένες απαιτήσεις που απορρέουν από την πράσινη και ψηφιακή μετάβαση», ζητώντας στο τέλος «αποτελεσματική αντιμετώπιση των προκλήσεων» με «συνεκτικές ευρωπαϊκές και εθνικές πολιτικές που θα ενισχύουν την παραγωγική βάση, θα διασφαλίζουν σταθερό ρυθμιστικό περιβάλλον και θα κινητοποιούν επενδύσεις σε υποδομές, έρευνα, καινοτομία και ανθρώπινο δυναμικό».
Σε αντίστοιχο ύφος τοποθέτηση του προέδρου του Συνδέσμου Ελλήνων Κατασκευαστών Αμυντικού Υλικού (ΣΕΚΠΥ), ο οποίος ζήτησε σύσταση Γενικής Γραμματείας ή υφυπουργείου Αμυντικής Βιομηχανίας, καθώς όπως σχολίασε «δεν μπορούμε να διαχειριστούμε τα δισεκατομμύρια των ελληνικών προγραμμάτων με την κοσμογονία στα ευρωπαϊκά έτσι όπως είμαστε σήμερα. Θέλουμε θεσμική μνήμη, θέλουμε οργάνωση». Τόνισε ταυτόχρονα ότι «η άμυνα δεν αποτελεί πλέον μια περιφερειακή πολιτική επιλογή, αλλά έναν κεντρικό πυλώνα στρατηγικής, οικονομικής και βιομηχανικής ισχύος».
Σε αυτό το μοτίβο ολοκληρώθηκε και η διήμερη παρουσία του υπουργού Αμυνας Ν. Δένδια στις Βρυξέλλες, όπου προχθές μετείχε στην υπουργική σύνοδο της ΕΕ και χθες του ΝΑΤΟ. Χαρακτηριστικά, βάζοντας ως βάση της συζήτησης «την ανάπτυξη των δυνατοτήτων μας στο ΝΑΤΟ, όπως και χθες (σ.σ. προχθές) στην ΕΕ, για την ανάπτυξη της αμυντικής μας παραγωγής, για τη δημιουργία νέων δυνατοτήτων», ενημέρωσε τους ομολόγους του για τον περιλάλητο εκσυγχρονισμό των ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων, μέσω της υλοποίησης της «Ατζέντας 2030», το ΕΛΚΑΚ και την «Ασπίδα του Αχιλλέα», που συνεπάγονται πανάκριβα εξοπλιστικά προγράμματα, τροφή στα μονοπώλια.
