«Ο
δολοφόνος ήταν Έλληνας, όχι Γεωργιανός» είναι ο τίτλος
σε εκτενές
δημοσίευμα της ελβετικής Neue
Zürcher Zeitung
(NZZ) του Σαββάτου, που αναφέρεται στη στυγερή δολοφονία της
Καρολάιν. Η
εφημερίδα κάνει λόγο για
«αποτυχία των
ΜΜΕ» στην κάλυψη της δολοφονίας στα Γλυκά Νερά και σημειώνει
ότι
μόλις έγινε γνωστή η δολοφονία «τα ελληνικά μέσα ενημέρωσης, όπως
κάνουν πολύ
συχνά, άρχισαν να διατυπώνουν εικασίες για εμπλοκή αλλοδαπών,
χωρίς να
διαθέτουν καμία σχετική ένδειξη.
Σε πολλά ρεπορτάζ η κεντρική ιδέα ήταν ότι μόνο Αλβανοί ή
Γεωργιανοί μπορεί
να είναι τόσο κτηνώδεις, ώστε να διαπράξουν ένα τέτοιο
έγκλημα».
Αυτή δεν είναι η μοναδική ιδιαιτερότητα στη δημοσιογραφική κάλυψη, επισημαίνει η εφημερίδα της Ζυρίχης:«Στα ελληνικά μέσα ενημέρωσης τα βαριά εγκλήματα δεν αναφέρονται απλώς ως είδηση, αλλά αποτελούν το κύριο μενού της ειδησεογραφίας στην καλύτερη ζώνη τηλεθέασης. Τόσο οι δημόσιοι, όσο και οι ιδιωτικοί τηλεοπτικοί σταθμοί υιοθετούν μία δημοσιογραφία ταμπλόιντ με δημοσιογράφους, αστυνομικούς, ψυχολόγους και γείτονες να διαδίδουν σενάρια και αδιακρισίες. Το κάθε βήμα της δικαστικής έρευνας ανακοινώνεται σε πραγματικό χρόνο, η δημοσιότητα ‘ενημερώνεται’ για οποιαδήποτε υποψία ή υπόθεση, ακόμη και για την πλέον ανώριμη».
(…)
«Τα ελληνικά ΜΜΕ-
τηλεοπτικοί σταθμοί,
εφημερίδες ή ενημερωτικές ιστοσελίδες- ανήκουν σε
μεγαλοβιομήχανους, οι οποίοι
ελάχιστα ενδιαφέρονται για την ποιοτική δημοσιογραφία, ενώ
συχνά
εξαρτώνται από το διαφημιστικό χρήμα του κράτους ή των τραπεζών,
το οποίο
διασφαλίζουν με τις καλές σχέσεις που διατηρούν σε πολιτικό
επίπεδο. Έρευνες υποδεικνύουν
ότι οι σχέσεις της πολιτικής ελίτ και των ΜΜΕ έγιναν ακόμη πιο
στενές στη
διάρκεια της οικονομικής κρίσης και των σκληρών μέτρων λιτότητας
που
ακολούθησαν …
Όποιος διάκειται φιλικά προς την κυβέρνηση ή τουλάχιστον δεν την επικρίνει, μπορεί να προσδοκά περισσότερα χρήματα. Είναι και αυτός ένας λόγος, για τον οποίο μία χαμηλού κόστους δημοσιογραφία της κλειδαρότρυπας γεμίζει τα δελτία ειδήσεων»
Σύμφωνα με έρευνες –κλείνει το ρεπορτάζ, μειώνεται σταθερά η εμπιστοσύνη του κόσμου στα ΜΜΕ και αντ’ αυτού όλο και περισσότεροι ενημερώνονται από ιστοσελίδες και μέσα κοινωνικής δικτύωσης, «τα οποία ωστόσο διαθέτουν ακόμη λιγότερους πόρους για τη διασταύρωση ειδήσεων».
Το τι ισχύει για τα αστικά ΜΜΕ, που τα ελληνικά
αποτελούν
τον τελευταίο τροχό της αμάξης το ξέρουμε καλά και δεν περιμένουμε
την όποια NZZ
να μας το αποκαλύψει.
Εξάλλου η (240 χρόνων –από το 1780, ηλεκτρονική
σήμερα) εφημερίδα, που «κόμισε γλαύκα», ανήκει στον μεγάλο όμιλο
ΜΜΕ «NZZ
Mediengruppe», με ευρεία γκάμα δραστηριοτήτων (και δεν θα μπορούσε
να είναι
διαφορετικά).
Εκδοτικά συγκροτήματα τηλεοπτικά κανάλια
-ιδιωτικά και δημόσια
καθώς και ραδιοσταθμοί το παίζουν καθημερινά πρωταγωνιστές της
αντικειμενικότητας
της εκστρατείας κατά της σήψης, της κατάχρησης δημοσίου χρήματος,
των σκανδάλων
κλπ. αυτοαναγορευόμενοι όλοι σε μαχητές της διαφάνειας,
αποφασισμένοι να
πατάξουν κλέφτες, απατεώνες και …. κυκλώματα, σε έναν υποτιθέμενο
πόλεμο, όπου
υπηρετούν –ο καθένας με τον τρόπο του τις δομές του καπιταλιστικού
συστήματος,
αφού τα ΜΜΕ τα κατέχουν αυτοί που έχουν τα κλειδιά της οικονομίας
δηλαδή το
μεγάλο κεφάλαιο
Παράλληλα, με καταιγισμό ασήμαντων «πληροφοριών» ρίχνουν στάχτη
στα μάτια του
απλού κόσμου υποστηρίζοντας ξεδιάντροπα ότι «διεξάγουν μόνιμα και
σταθερά» -από
θέσεις αρχής (sic!!)
αγώνα
κατά της διαπλοκής των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης (ΜΜΕ) με την
πολιτική εξουσία και
με τις συμμαχίες εκδοτών και ομίλων, κατά των «ευνοούμενων της
εξουσίας», «των
διαπλεκομένων», «λαμόγιων» κλπ.
Δίνουμε τρόπο στην οργή!
Δε μασάμε! Η οργή να γίνει απειθαρχία στο σύστημα που θέλει να κάνει κουμάντο στις ζωές μας.
Σε μια ζωή που μας την παρουσιάζουν ως μοναδική επιλογή αλλά, δεν μας «κάνει».
Αυτός ο κόσμος μπορεί να αλλάξει, εμείς θα τον αλλάξουμε! Θα το καταφέρουμε με τους αγώνες μας.
Επιμέλεια: Γιάννης Παπαγιάννης
