Πλήθος κόσμου, μέλη των εργατικών σωματείων και των μαζικών φορέων, κάτοικοι της περιοχής έδωσαν το «παρών» στη συναυλία που έγινε την Κυριακή στην παραλία της Ελευσίνας, στην πρώην αμερικανική βάση, διαμηνύοντας ότι θέλουν το Θριάσιο «λιμάνι των λαών και όχι ορμητήριο των ιμπεριαλιστών».
Χαιρετισμό απηύθυνε η Γεωργία Γκέκα από το Σωματείο των Συνταξιούχων ΙΚΑ Ελευσίνας, θυμίζοντας τον μεγάλο αγώνα που έδωσε η περιοχή και κατάφερε να διώξει τον 6ο στόλο το 1974. Τόνισε ότι και τότε κάποιοι μιλούσαν για τη δήθεν ανάπτυξη που θα έφερνε η παρουσία των Αμερικανών και τελικά έφερε επιδείνωση της ζωής των κατοίκων και των εργαζομένων, ενώ κλείνοντας τόνισε ότι με αυτές τις αξίες μεγάλωσαν γενιές και γενιές στην περιοχή και συνεχίζουν σήμερα τους αγώνες για ένα καλύτερο αύριο.
Την κεντρική ομιλία εκ μέρους των σωματείων πραγματοποίησε ο Λάμπρος Χατζάρας, γραμματέας του Συνδικάτου Μετάλλου Αττικής και μέλος της διοίκησης του ΕΚ Εργατικού Κέντρου Ελευσίνας – Δυτικής Αττικής, ο οποίος σημείωσε ότι «εδώ στην εργατούπολη της Ελευσίνας, από τον χώρο της λαομίσητης πρώην αμερικάνικης βάσης, ενώνουμε τη φωνή μας με τους εκατοντάδες χιλιάδες εργαζόμενους της χώρας μας που μέσα στον Μάη και όλες αυτές τις μέρες διαδηλώνουν απέναντι στην εμπλοκή της χώρας μας στον πόλεμο. Με τα εκατοντάδες εργατικά σωματεία και τα κινήματα ειρήνης της Μέσης Ανατολής που αυτές τις μέρες συναντιούνται στα Χανιά, λίγα χιλιόμετρα μακριά από τη βάση της Σούδας. Ενώνουμε τη φωνή μας με τους εργαζόμενους και τους λαούς από κάθε γωνιά της Γης, που βρίσκονται στους δρόμους απέναντι στα εγκλήματα των ιμπεριαλιστών!».
Συνέχισε αναφέροντας ότι «πίσω από τον ορυμαγδό δημοσιευμάτων για το λιμάνι της Ελευσίνας δεν κρύβεται κάποιος λαϊκός πόθος, αλλά ο διακηρυγμένος στόχος των ΗΠΑ οι λιμενικές υποδομές να αποτελέσουν αντίβαρο στον ανταγωνισμό με το λιμάνι του Πειραιά, με την κινεζική COSCO. Πίσω από την καμουφλαρισμένη εναντίωση με αιχμή την επιβάρυνση της περιοχής κρύβουν ότι είναι διατεθειμένοι να στηρίξουν άλλες προτεραιότητες, διαφορετικών επιχειρηματικών ομίλων.
Μάλιστα ορισμένοι κατ’ εντολή των αφεντικών που τους ταΐζουν θεώρησαν έξυπνο να προτάξουν ότι τα σωματεία που διοργανώνουν τη συναυλία δεν ενδιαφέρονται για το περιβάλλον. Τα λένε αυτά όσοι:
- Κρύβουν ότι τα σχέδια στην περιοχή συνδέονται με τα πολεμικά μέτωπα – τον κυρίαρχο παράγοντα στην καταστροφή, τη ρύπανση του περιβάλλοντος.
- Όσοι δεν έχουν ανοίξει μια φορά το στόμα τους απέναντι στην ασυδοσία κυβερνήσεων και ομίλων που σπέρνουν διυλιστήρια και βιομηχανίες δίπλα στις αυλές των σπιτιών και το πράσινο.
Το κρίσιμο ερώτημα που πρέπει να απαντηθεί είναι για ποιον θα δουλεύουν αυτές οι υποδομές; Για ποιον σκοπό; Δεν μπορούν όσο οργανώνονται και λειτουργούν για το κέρδος να συναντηθούν με τις δικές μας ανάγκες. Δεν μπορούν όσο γίνονται κρίκοι του ιμπεριαλιστικού πολέμου να υπηρετούν το συμφέρον του λαού – θα γίνονται κάτεργα της εκμετάλλευσης και μαγνήτης αντιποίνων.
Δεν μασάμε στα μεγάλα λόγια. Ποτέ και πουθενά δεν βρέθηκε κοινός στόχος για τους εργαζόμενους και τους εκμεταλλευτές τους. Καμιά κοινή πατρίδα δεν έχουμε ούτε στην ειρήνη ούτε στον πόλεμο με τους ενεργειακούς ομίλους, που τους εξασφαλίζεται ασυλία από τις κυβερνήσεις για να μετράνε σε δισ. τα κέρδη από τη δική μας εκμετάλλευση και από την άνοδο της τιμής του πετρελαίου».
Ενώ, κλείνοντας, ευχαρίστησε θερμά τους «Υπεραστικούς» για τη συμμετοχή τους, αναφέροντας πως «ξέρουμε ότι τη λύση θα τη δώσουν οι αγώνες, θα τη δώσει η εργατική τάξη με το κίνημά της, πλάι σε όσους ζουν και υποφέρουν το ίδιο. Γιατί οι στίχοι των τραγουδιών αυτή την κοινωνική νομοτέλεια εκφράζουν. Εμείς. Θα γίνουμε φωτιά μέσα στον πάγο. … (Λαός, θα γίνουμε το φως μέσα στη νύχτα.) Εμείς. Θα σπάσουμε του ανήφορου το αδράχτι που γνέθει κάματο, υποταγή και ήττα. Εμείς. Κρατώντας πάλι κόκκινες σημαίες, λαός που τον δικό του δρόμο θα ανοίξει. Εμείς. Με ανάσα των νεκρών μας τους αγώνες, στις φλέβες το αίμα κι η οργή τους να κυλήσει».
