Η υπογραφή της συμφωνίας με το κράτος – δολοφόνο Ισραήλ για την αποκαλούμενη «Ασπίδα του Αχιλλέα», ύψους άνω των 3 δισ. ευρώ, παρουσιάζεται από την κυβέρνηση ως κίνηση «θωράκισης» της χώρας απέναντι στις τουρκικές αμφισβητήσεις που κλιμακώνονται.
Η επίκληση όμως της Τουρκίας ως βασικού λόγου για την προμήθεια του πανάκριβου αυτού συστήματος – και διάτρητου όπως έδειξε ο πόλεμος της Μέσης Ανατολής – επιχειρεί να κρύψει το ουσιαστικότερο στοιχείο, ότι εντάσσεται στις γενικότερες στοχεύσεις και στα σχέδια της αστικής τάξης για αναβάθμιση του ρόλου της στη νοτιοανατολική πτέρυγα του ΝΑΤΟ και στην πολεμική εμπλοκή, που βαθαίνει με τη συναίνεση όλων των κομμάτων.
Η «Ασπίδα του Αχιλλέα» εξάλλου δεν αποτελεί την αρχή, αλλά το επιστέγασμα μέχρι τώρα της στενής στρατιωτικής, πολιτικής στρατηγικής σχέσης Ελλάδας – Ισραήλ, που οικοδομείται τα 15 τελευταία χρόνια, με τη σφραγίδα των ΗΠΑ, ως μέρος ευρύτερων ευρωατλαντικών σχεδιασμών και με πυξίδα τα συμφέροντα της αστικής τάξης.
Με αφορμή τη συμφωνία, η ισραηλινή πλευρά έκανε λόγο για «κοινά συμφέροντα και επιδιώξεις» στην περιοχή, ενώ το ελληνικό υπουργείο Εξωτερικών αναγνωρίζει ότι οι σχέσεις των δύο κρατών έχουν πλέον «χαρακτηριστικά στρατηγικής συνεργασίας», με πεδία που εκτείνονται από την άμυνα και την οικονομία έως την Ενέργεια, τις επενδύσεις, την τεχνολογία, τη ναυτιλία και τον τουρισμό.Η «στρατηγική σχέση» που χτίζουν εδώ και χρόνια οι ελληνικές κυβερνήσεις με το κράτος του Ισραήλ, δεν είναι ένα αφηρημένο διπλωματικό σχήμα, αλλά ένα πυκνό δίκτυο κρατικών, στρατιωτικών, επιχειρηματικών σχέσεων. Κάθε κρίκος υπηρετεί την προσπάθεια της ελληνικής αστικής τάξης να αξιοποιήσει τη γεωγραφική θέση, τις υποδομές και τις δυνατότητες της χώρας για να διεκδικήσει μεγαλύτερο μερίδιο από τους ανταγωνισμούς που οξύνονται στην Ανατολική Μεσόγειο και ευρύτερα.
Ακριβώς γι’ αυτό, η «Ασπίδα του Αχιλλέα» είναι το στρατιωτικό επιστέγασμα μιας σχέσης που έχει ήδη απλωθεί πολύ βαθύτερα από τα διπλωματικά τραπέζια…
Οπως είπε και ο Νετανιάχου τη μέρα που υπογράφτηκε η συμφωνία, «το σύμφωνο ασφαλείας με την Ελλάδα, από τα μεγαλύτερα στην ιστορία της χώρας, αποτελεί άμεση συνέχεια της ανατολικομεσογειακής συμμαχίας που συναφθήκαμε πριν από μια δεκαετία με την Ελλάδα και την Κύπρο». Από αυτήν ακριβώς τη σκοπιά, μια αναδρομή στην πορεία των ελληνο-ισραηλινών σχέσεων τα τελευταία χρόνια είναι αποκαλυπτική…
Ο ρόλος των ΗΠΑ
Από την πρώτη στιγμή, ο ρόλος των ΗΠΑ υπήρξε καταλυτικός για την προσέγγιση Ελλάδας – Ισραήλ και τη «συμπλήρωση» της τριμερούς συνεργασίας με την Κύπρο. Είναι η εποχή που η λεγόμενη «Αραβική Ανοιξη», με ανοιχτή ανάμειξη των ΑμερικανοΝΑΤΟικών στο εσωτερικό κρατών της Β. Αφρικής (Λιβύη, Αίγυπτος) και της Μέσης Ανατολής (Συρία), διαμορφώνει ένα νέο σκηνικό στην περιοχή, στον ανταγωνισμό με τη Ρωσία και την Κίνα.Σε μια παράλληλη εξέλιξη, το 2011 επιβεβαιώθηκαν τα μεγάλα κοιτάσματα φυσικού αερίου στην Κύπρο και ενισχύθηκε ο αμερικάνικος σχεδιασμός για «απεξάρτηση» της ΕΕ από το ρωσικό αέριο, με αξιοποίηση της δεξαμενής της Ανατ. Μεσογείου. Την ίδια περίοδο η καπιταλιστική κρίση προκαλεί ρήξεις ανάμεσα στη Ρωσία και την Κυπριακή Δημοκρατία, ενώ γρήγορα τα γειτονικά κοιτάσματα φέρνουν σε επαφή Κύπρο και Ισραήλ για την αξιοποίησή τους, σε συνεργασία με αμερικάνικα μονοπώλια.
Ολα αυτά αποτέλεσαν το υπόβαθρο για την αστική τάξη της Ελλάδας να αναζητήσει νέα ερείσματα στην κατάσταση που διαμορφωνόταν στην Ανατολική Μεσόγειο και να προωθήσει το στρατηγικό της σχέδιο για ανάδειξη σε ενεργειακό κόμβο, ανταγωνιστικά και προς την Τουρκία, που διαθέτει ανάλογες υποδομές και γεωπολιτικό εκτόπισμα.
Τα σχέδια αυτά της αστικής τάξης «κουμπώνουν» με την ευρωατλαντική στρατηγική στην περιοχή και έτσι προέκυψε η εμβάθυνση των σχέσεων με το κράτος του Ισραήλ, τον σταθερότερο σύμμαχο των ΗΠΑ στη Μέση Ανατολή. Οπως έλεγαν από τότε οι Αμερικανοί, στόχος της περιφερειακής συνεργασίας είναι «η ενεργειακή ασφάλεια στην Ανατολική Μεσόγειο, η γεωπολιτική σταθερότητα και η συνεργασία δημοκρατικών κρατών».
Σε δηλώσεις τους εκείνη την εποχή (και πιο έντονα μετά το 2014), στελέχη του Στέιτ Ντιπάρτμεντ τόνιζαν ότι τα νέα κοιτάσματα φυσικού αερίου στη Λεκάνη του Λεβάντε αποτελούν μια «μοναδική ευκαιρία» για την ενεργειακή διαφοροποίηση της Ευρώπης και ότι η συνεργασία των τριών χωρών θα συμβάλει στη μείωση της ενεργειακής εξάρτησης της Ευρωπαϊκής Ενωσης από τη Ρωσία.
Δημοσιεύματα σε «New York Times», «Reuters», «Wall Street Journal» κ.ά. ανέφεραν πως η ανακάλυψη των κοιτασμάτων «Tamar» και «Leviathan» στο Ισραήλ και «Αφροδίτη» στην Κύπρο «λειτουργεί ως καταλύτης για νέες γεωπολιτικές συμμαχίες», σπρώχνοντας τις σχέσεις Ελλάδας – Κύπρου – Ισραήλ. Σημείωναν μάλιστα ότι «η ενεργειακή αναγκαιότητα έφερε κοντά χώρες που στο παρελθόν διατηρούσαν ψυχρές ή απόμακρες σχέσεις (όπως η Ελλάδα και το Ισραήλ), δημιουργώντας έναν νέο ενεργειακό διάδρομο».
Αναλυτές στον αμερικανικό Τύπο και σε δεξαμενές σκέψης (think tanks) επεσήμαναν ότι η τριμερής συνεργασία προσφέρει «στρατηγικό βάθος» και «ενισχύει τη θέση των δυτικών συμμάχων στο ανατολικό άκρο της Μεσογείου, δημιουργώντας μια σταθερή ζώνη ασφάλειας εν μέσω των περιφερειακών αναταραχών». Το ενδιαφέρον δηλαδή των Αμερικανών να «τρέξει» για τα δικά τους ζωτικά συμφέροντα η συνεργασία με το κράτος – τρομοκράτη Ισραήλ επαναλαμβανόταν με κάθε αφορμή σε όλη την πορεία προσέγγισης μεταξύ των δύο κρατών…
Ο ένας έκοβε, ο άλλος έραβε
Σε ό,τι αφορά την Ελλάδα, η στρατηγική σχέση με το Ισραήλ εγκαινιάστηκε από το ΠΑΣΟΚ, θεμελιώθηκε από τη συγκυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ με τους ΑΝΕΛ, η οποία αναγόρευσε το κράτος – δολοφόνο σε «στρατηγικό εταίρο» και απογειώθηκε από την κυβέρνηση της ΝΔ τα τελευταία χρόνια.
Συγκεκριμένα, η αποφασιστική στροφή στις ελληνοϊσραηλινές σχέσεις συνδέεται με την κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ με επικεφαλής τον Γ. Παπανδρέου. Το 2010 ο Ισραηλινός πρωθυπουργός Μπ. Νετανιάχου επισκέφθηκε την Ελλάδα, ενώ τον ίδιο χρόνο ο Παπανδρέου επισκέφθηκε το Ισραήλ. Στο επίκεντρο βρέθηκε η διεύρυνση της στρατιωτικής συνεργασίας. Οι δύο πλευρές συμφώνησαν στην ενίσχυση των κοινών ασκήσεων και της συνεργασίας των Ενόπλων Δυνάμεων.
Το ελληνικό υπουργείο Αμυνας κατέγραφε ήδη από τότε ότι η στρατιωτική συνεργασία στηριζόταν σε διμερή «αμυντική» συμφωνία και σε ετήσιο Πρόγραμμα Στρατιωτικής Συνεργασίας. Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ έβαλε παράλληλα τις βάσεις για στενότερη οικονομική και ενεργειακή συνεργασία.
Η συνέχεια ήρθε επί κυβέρνησης ΝΔ – ΠΑΣΟΚ – ΔΗΜΑΡ και πρωθυπουργό τον Α. Σαμαρά. Το 2013 πραγματοποιήθηκε η πρώτη Διακυβερνητική Διάσκεψη Ελλάδας – Ισραήλ, με τη συμμετοχή διευρυμένων κυβερνητικών κλιμακίων και υπογράφηκαν συμφωνίες και πρωτόκολλα συνεργασίας.
Το επόμενο μεγάλο βήμα έγινε επί κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ με πρωθυπουργό τον Αλέξη Τσίπρα. Τον Γενάρη του 2016 ο τότε υπουργός Αμυνας, Π. Καμμένος, μετά τη συνάντησή του με τον Ισραηλινό ομόλογό του Μοσέ Γιααλόν, μιλούσε ανοιχτά για «νέα περίοδο στρατηγικής αμυντικής συνεργασίας». Σε αυτήν περιλαμβάνονταν η στρατιωτική εκπαίδευση, οι κοινές ασκήσεις, η ανταλλαγή πληροφοριών και η συνεργασία των «αμυντικών» βιομηχανιών.
Λίγους μήνες αργότερα, η Βουλή κύρωσε με τον νόμο 4398/2016 τη συμφωνία Ελλάδας – Ισραήλ, ανοίγοντας τον δρόμο για περαιτέρω ανάπτυξη της διμερούς στρατιωτικής συνεργασίας. Την ίδια περίοδο διαμορφώνεται και το σχήμα «3+1» Ελλάδας – Κύπρου – Ισραήλ + ΗΠΑ, που προσδίδει στην περιφερειακή συνεργασία σαφέστερη αμερικανική «ομπρέλα».
Η κυβέρνηση της ΝΔ, από το 2019 και μετά, επέκτεινε και εμβάθυνε αυτή τη σχέση. Τον Μάη του 2020 υπογράφηκε νέα «αμυντική» συμφωνία Ελλάδας – Ισραήλ, την οποία η ελληνική πλευρά παρουσίασε ως πλαίσιο για μια σειρά εξειδικευμένων συμφωνιών στον «αμυντικό» τομέα. Την ίδια περίοδο προχώρησε η λειτουργία του Διεθνούς Κέντρου Εκπαίδευσης Πιλότων στην Καλαμάτα, σε συνεργασία με την ισραηλινή «Elbit», ενώ η στρατιωτική συνεργασία πολλαπλασιάστηκε με κοινές ασκήσεις, συνεκπαιδεύσεις και ανταλλαγή τεχνογνωσίας.
Παράλληλα, η τριμερής συνεργασία Ελλάδας – Κύπρου – Ισραήλ συνέχισε να ενισχύεται, με την αμερικανική συμμετοχή στο «3+1» να λειτουργεί ως κρίσιμος πολλαπλασιαστής. Στο ενεργειακό πεδίο, το 2020 υπογράφηκε η διακυβερνητική συμφωνία Ελλάδας – Κύπρου – Ισραήλ για τον «EastMed».
Κορωνίδα τα Ενεργειακά
Πλέον, η στρατηγική σχέση Ελλάδας – Ισραήλ έχει απλωθεί σε ένα πλέγμα στρατιωτικών, οικονομικών, επιχειρηματικών, ερευνητικών και τεχνολογικών συνεργασιών, δημιουργώντας πολλαπλά «νήματα» που συνδέουν το ελληνικό και το ισραηλινό κεφάλαιο.
Ελληνικές επιχειρήσεις, πανεπιστήμια, ερευνητικοί φορείς και κρατικές υπηρεσίες συμμετέχουν σε κοινά προγράμματα με ισραηλινές εταιρείες και οργανισμούς, ενώ ισραηλινά κεφάλαια έχουν ή σχεδιάζουν δραστηριότητα σε ελληνικές υποδομές και κλάδους, όπως ο Τουρισμός, η Ενέργεια, τα ακίνητα και η ασφάλεια.
Χαρακτηριστικό είναι το πεδίο της Ενέργειας, όπου η συνεργασία συνδέεται άμεσα με τις επιδιώξεις για τη διαμόρφωση νέων ενεργειακών διαδρομών στην Ανατολική Μεσόγειο. Η Ελλάδα επιχειρεί να κατοχυρώσει ρόλο κόμβου για τη μεταφορά Ενέργειας προς την Ευρώπη, ενώ το Ισραήλ διεκδικεί αναβαθμισμένες θέσεις ως παραγωγός και εξαγωγέας φυσικού αερίου.
Σ’ αυτό το πλαίσιο εντάσσονται οι σχεδιασμοί για αγωγούς και ηλεκτρικές διασυνδέσεις, όπως ο αγωγός «EastMed» που έμεινε στα χαρτιά, αλλά και ο «Great Sea Interconnector», για την ηλεκτρική διασύνδεση Ελλάδας – Κύπρου – Ισραήλ.
Το 2025, πραγματοποιήθηκε συνάντηση του υπουργού Περιφερειακής Συνεργασίας του Ισραήλ, David Amsalem, με τον υπουργό Περιβάλλοντος και Ενέργειας, Στ. Παπασταύρου, στην Αθήνα, όπου επιβεβαιώθηκε το έντονο ισραηλινό ενδιαφέρον για την ενίσχυση της ενεργειακής συνεργασίας με την Ελλάδα. Στο επίκεντρο βρέθηκαν η ηλεκτρική διασύνδεση Ελλάδας – Κύπρου – Ισραήλ, η δυνατότητα μεταφοράς φυσικού αερίου προς την Ελλάδα μέσω LNG και η αξιοποίηση των ελληνικών ενεργειακών υποδομών.
Οι ισραηλινές εταιρείες πραγματοποίησαν παράλληλα επαφές με το ΤΑΙΠΕΔ και το Υπερταμείο για τη διερεύνηση πιθανών συνεργασιών σε έργα υποδομών, ενώ επισκέφθηκαν και τις εγκαταστάσεις του τερματικού σταθμού LNG στη Ρεβυθούσα.
Εξετάστηκε επίσης η προοπτική ευρύτερης συνεργασίας σε αγωγούς, ενεργειακά δίκτυα, ασφάλεια κρίσιμων υποδομών και δίκτυα οπτικών ινών. Ο Amsalem χαρακτήρισε «στρατηγικής σημασίας» τη δημιουργία ενός διαδρόμου διασύνδεσης Ισραήλ – Κύπρου – Ελλάδας – Ευρώπης, με την προώθηση κοινών έργων στον τομέα της Ενέργειας.
Από την αντίστροφη πλευρά, χαρακτηριστική περίπτωση αποτελεί η «Energean», ελληνικών συμφερόντων ενεργειακός όμιλος, που έχει εξελιχθεί σε σημαντικό παραγωγό φυσικού αερίου στο Ισραήλ. Η εταιρεία απέκτησε το 2016 τα κοιτάσματα Karish και Tanin και σήμερα παράγει φυσικό αέριο από τα Karish και Karish North, έχοντας αποκτήσει κομβική θέση στην ισραηλινή αγορά. Το 2025 η παραγωγή της από το Ισραήλ έφτασε περίπου τις 113.000 βαρέλια ισοδύναμου πετρελαίου την ημέρα.
Η ισραηλινή παρουσία στην ελληνική αγορά ακινήτων έχει πάρει τα τελευταία χρόνια μεγάλες διαστάσεις. Σύμφωνα με στοιχεία της Τράπεζας της Ελλάδος, τα κεφάλαια από το Ισραήλ που κατευθύνθηκαν στην ελληνική αγορά ακινήτων αυξήθηκαν το 2024 κατά 46,5%, φτάνοντας τα 129 εκατ. ευρώ.
Σύμφωνα με έρευνα ελληνικής εταιρείας ακινήτων, οι Ισραηλινοί βρέθηκαν το 2025 στην πρώτη θέση μεταξύ των ξένων αγοραστών ακινήτων στην Αττική και τη Θεσσαλονίκη. Οι εκτιμήσεις της αγοράς μιλούν μάλιστα για ισραηλινή επενδυτική δραστηριότητα που ξεπερνά τα 500 εκατ. ευρώ ετησίως και μπορεί να προσεγγίσει το 1 δισ. ευρώ.
Ισραηλινοί επενδυτές επιχειρούν επίσης να δημιουργήσουν στην Επανομή Θεσσαλονίκης έναν οργανωμένο οικισμό, ο οποίος παρουσιάζεται ως το πρώτο στην Ελλάδα εγχείρημα τύπου «κιμπούτς». Το project ονομάζεται «Neorama Village» και προωθείται από εταιρεία που ανήκει στην ισραηλινή «Liron Orlev».
Από την «ασφάλεια» στην αγορά της κυβερνοασφάλειας
Τον Γενάρη του 2026 πραγματοποιήθηκε η ετήσια συνάντηση του Security, Safety, Policing and Cyber Forum του Ελληνοϊσραηλινού Επιμελητηρίου, με τη συμμετοχή περίπου 60 εκπροσώπων εταιρειών, επιχειρηματιών, ειδικών και επαγγελματιών από τους χώρους της ασφάλειας, της τεχνολογίας και του δημόσιου τομέα.
Στην ατζέντα βρέθηκαν η εσωτερική ασφάλεια, η κυβερνοασφάλεια, η αστυνόμευση και οι προηγμένες τεχνολογίες, με ιδιαίτερη έμφαση στις επιχειρηματικές ευκαιρίες για ισραηλινές εταιρείες στην Ελλάδα. Ο ίδιος ο διευθύνων σύμβουλος του Επιμελητηρίου υπογράμμισε τον «σημαντικό χώρο επιχειρηματικών ευκαιριών» που ανοίγεται για ισραηλινές εταιρείες στους τομείς της ασφάλειας, του κυβερνοχώρου και των προηγμένων τεχνολογιών.
Τον Γενάρη του 2026 Ελλάδα και Ισραήλ ανακοίνωσαν συνεργασία για την ανάπτυξη συστημάτων αντιμετώπισης drones και την ενίσχυση της κυβερνοασφάλειας. Τον Φλεβάρη του ίδιου χρόνου, Ελλάδα, Κύπρος και Ισραήλ αποφάσισαν την ίδρυση Κέντρου Αριστείας Κυβερνοασφάλειας Ναυτιλίας στη Λευκωσία, με τη συμμετοχή των εθνικών αρχών κυβερνοασφάλειας των τριών χωρών.
Ο τομέας της κυβερνοασφάλειας έχει μετατραπεί σε μεγάλη αγορά που αγγίζει την άμυνα, τις τηλεπικοινωνίες, τα λιμάνια, τη ναυτιλία, την Ενέργεια, τις μεταφορές και συνολικά τις κρίσιμες υποδομές. Το ισραηλινό «οικοσύστημα» διαθέτει ισχυρή θέση σε αυτή την αγορά και οι ισραηλινές εταιρείες αναζητούν στην Ελλάδα νέες ευκαιρίες.
Δεν είναι τυχαίο ότι η ετήσια συνάντηση του Ελληνοϊσραηλινού Επιμελητηρίου δεν περιορίστηκε σε κυβερνητικές ή διπλωματικές συζητήσεις, αλλά είχε ως κεντρικό θέμα τις επιχειρηματικές ευκαιρίες. Ουσιαστικά, διαμορφώνεται ένας μηχανισμός όπου οι κρατικές συμφωνίες, οι υπηρεσίες ασφαλείας, οι επιχειρηματικοί φορείς και οι εταιρείες τεχνολογίας συναντώνται γύρω από μια ολοένα μεγαλύτερη αγορά που αφορά την προστασία των δικτύων, των δεδομένων και των υποδομών.
Παράδειγμα αυτής της επιχειρηματικής διείσδυσης είναι η Israel Aerospace Industries (IAI). Το 2023, ο ισραηλινός κρατικός αεροδιαστημικός και αμυντικός όμιλος εξαγόρασε το 90,91% της ελληνικής Intracom Defense (IDE). Η ίδια η IDE αναφέρει πλέον ότι επιδιώκει να επεκτείνει σημαντικά τη διεθνή της δραστηριότητα, με προσανατολισμό στα προγράμματα της ΕΕ και του ΝΑΤΟ.
Ακόμη πιο χαρακτηριστική είναι η δημιουργία της THYREOS CYBER, της κοινής εταιρείας που ίδρυσαν τον Μάρτιο του 2026 η ισραηλινή «Threat Scene» και ο ελληνικός όμιλος EFA GROUP. Η νέα εταιρεία προσανατολίζεται αποκλειστικά στην κυβερνοασφάλεια για την άμυνα και τις κρίσιμες υποδομές.
Το 2021, η Ελληνική Βιομηχανία Οχημάτων (ΕΛΒΟ) πέρασε στον έλεγχο κοινοπραξίας των ισραηλινών SK Group και Plasan, ενώ το 2025 η SK Group απέκτησε την πλήρη ιδιοκτησία της εταιρείας.
Μέρος της «Ατζέντας 2030»
Με την υπογραφή της συμφωνίας για την «Ασπίδα του Αχιλλέα» στις αρχές της περασμένης εβδομάδας, ένας «πατριωτικός» παροξυσμός διέτρεξε την κυβέρνηση και όλα τα αστικά κόμματα, από τη σοσιαλδημοκρατία έως την ακροδεξιά: Ο «θόλος» που στήνεται σε συνεργασία με το Ισραήλ και συνολικότερα η ελληνο-ισραηλινή στρατηγική συνεργασία είναι το αντίδοτο στις αμφισβητήσεις της τουρκικής κυβέρνησης που κλιμακώνονται σε Αιγαίο και Ανατ. Μεσόγειο, με τα Θαλάσσια Πάρκα, τις NAVTEX και οσονούπω με το νομοσχέδιο για τη «Γαλάζια Πατρίδα».
Υπουργοί και κυβερνητικά παπαγαλάκια έφτασαν να επιτίθενται με θράσος κυρίως στο ΚΚΕ ότι «στηρίζει την Τουρκία» (!) επειδή αποκαλύπτει τα βρώμικα ευρωατλαντικά σχέδια στην περιοχή και τον ρόλο της ελληνικής αστικής τάξης, ενώ εμφάνιζαν ξεδιάντροπα ως «πατριωτικό καθήκον» τη συνεργασία με το Ισραήλ και τη στήριξη των πολεμικών προϋπολογισμών. Σκόπιμα κρύβουν τη μεγάλη εικόνα από τον λαό για να του ρίχνουν στάχτη στα μάτια…
Οι διαπραγματεύσεις για την «Ασπίδα του Αχιλλέα» ξεκίνησαν το 2023 μαζί με τον ΝΑΤΟικό «οδικό χάρτη» για τις ελληνοτουρκικές σχέσεις, που η κυβέρνηση διαφήμιζε ως πορεία σε «ήρεμα νερά». Στο όνομα της ευρωατλαντικής συνοχής, σε όλη την πορεία αναβάθμισης των σχέσεων με το Ισραήλ διαβεβαίωναν τη ΝΑΤΟική «σύμμαχο» Τουρκία ότι η τριμερής συνεργασία δεν στρέφεται εναντίον κανενός άλλου κράτους στην περιοχή.
Τώρα που οι ανταγωνισμοί στην περιοχή οξύνουν το μέτωπο και στα Ελληνοτουρκικά, ισχυρίζονται πως ο «θόλος» είναι «μήνυμα αποτροπής» προς την τουρκική κυβέρνηση, που κλιμακώνει τις αμφισβητήσεις στο Αιγαίο και την Ανατ. Μεσόγειο!
Αν οι φρεγάτες, οι Patriot και τα άλλα όπλα είναι η εμπροσθοφυλακή της αστικής τάξης στη διεκδίκηση μεγαλύτερου κομματιού από την ιμπεριαλιστική λεία, έχοντας στραμμένες τις κάννες τους όπου διακυβεύονται τα ευρωατλαντικά συμφέροντα, η «Ασπίδα του Αχιλλέα» είναι τα μετόπισθεν αυτής της επικίνδυνης για τον λαό στρατηγικής και ταυτόχρονα ασπίδα για τις ΝΑΤΟικές υποδομές, που ο ρόλος τους γίνεται πιο κομβικός όσο τα μέτωπα της Ουκρανίας και της Μέσης Ανατολής τείνουν να ενωθούν.
Και μόνο η υπεράσπισή της από όλα τα αστικά κόμματα κάνει θρύψαλα τα παραμύθια ότι η εμπλοκή της Ελλάδας στον πόλεμο σημαίνει «ασφάλεια» και «σταθερότητα»… Επιβεβαιώνεται ότι η χώρα είναι στόχος αντιποίνων στο θέατρο του ιμπεριαλιστικού πολέμου που διαρκώς επεκτείνεται.
Η «Ασπίδα» άλλωστε αποτελεί μέρος της «Ατζέντας 2030» για αναβάθμιση των στρατιωτικών δυνατοτήτων της Ελλάδας, μέσα από ένα πλέγμα αλλαγών στη διάταξη των στρατιωτικών δυνάμεων και εκτόξευσης των εξοπλισμών, που τις καθιστούν πιο μάχιμο τμήμα του ΝΑΤΟ στην ευρύτερη περιοχή και τις προετοιμάζουν για αναβαθμισμένες αποστολές, όσο κλιμακώνεται και γενικεύεται ο ιμπεριαλιστικός πόλεμος.
Μπλέκει περισσότερο το κουβάρι των ανταγωνισμών
Αυτό ακριβώς είναι το υπόβαθρο για να μπλέκει ακόμα πιο επικίνδυνα το κουβάρι των ανταγωνισμών ανάμεσα σε αντίπαλους και «συμμάχους». Οι σχέσεις Ελλάδας – Ισραήλ επιδρούν στα Ελληνοτουρκικά ως παράγοντας που οξύνει τις εντάσεις και τον κίνδυνο να πάρει πιο γενικευμένες διαστάσεις η ιμπεριαλιστική σύγκρουση στην περιοχή. Το πρόσφατο περιστατικό με την παρ’ ολίγον σύρραξη στη Βόρεια Συρία και όσα ακολούθησαν είναι αποκαλυπτικά.
Η κυβέρνηση και τα άλλα κόμματα αναλαμβάνουν τεράστιες ευθύνες με την πολιτική της εμπλοκής στον πόλεμο. Το πραγματικό συμφέρον δεν βρίσκεται στη στοίχιση με τα ευρωατλαντικά σχέδια και την αναβάθμιση της χώρας σ’ αυτά, ούτε με τους τυχοδιωκτισμούς της αστικής τάξης ότι «ο εχθρός του εχθρού μου είναι φίλος μου». Στο παρασκήνιο άλλωστε οι εντάσεις συνυπάρχουν με παζάρια που εντείνονται για διευθετήσεις με ΝΑΤΟική σφραγίδα σε Αιγαίο και Ανατ. Μεσόγειο, στο όνομα της «ατλαντικής συνοχής».
Ο δρόμος που συμφέρει τον λαό περνάει μέσα από το δυνάμωμα του αγώνα ενάντια στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο, στα σχέδια και τις συμμαχίες της αστικής τάξης, την αλληλεγγύη με τον τουρκικό και τους άλλους λαούς. Είναι ο δρόμος της σύγκρουσης με στρατηγικές επιλογές του κεφαλαίου, των κομμάτων του και των ΗΠΑ – NATO – EE για ανάδειξη της χώρας σε ενεργειακό και διαμετακομιστικό κόμβο, που σημαίνει και κόμβος στα πολεμικά τους σχέδια.
Είναι ο δρόμος της ανατροπής, για να απαλλαγεί ο λαός από το σύστημα της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης και του πολέμου, να οικοδομήσει σχέσεις αμοιβαίου συμφέροντος και πραγματικής φιλίας με όλους τους γύρω λαούς.
Πηγή: Ριζοσπάστης
