Οι εκτενείς επαφές Ελλάδας και Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων έφεραν νέα συμφωνία στο τραπέζι των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών. Οι συζητήσεις και οι συμφωνίες, μεταξύ των δύο πλευρών, αφορούν διάφορους τομείς συνεργασίας, πολιτιστικούς, οικονομικούς και στρατιωτικούς. Μεταξύ αυτών, σοβαρή σημασία έχει η συμφωνία αμοιβαίας αμυντικής συνδρομής, όπως αυτή υπογράφηκε από τον Έλληνα Υπουργό Εξωτερικών, Ν. Δένδια, και τον ομόλογό του, Αμπντουλάχ Μπιν Ζαγιέτ Αλ Ναγιάν, στις 18 Νοεμβρίου, στο Άμπου Ντάμπι.
Η ρήτρα αμοιβαίας αμυντικής συνδρομής, αφορά την δέσμευση δύο κρατών να συμβάλλουν από κοινού στην άμυνα, την εξασφάλιση της ανεξαρτησίας, της εθνικής κυριαρχίας και της εδαφικής ακεραιότητας των συμβαλλόμενων μερών.
Στην εν λόγω συμφωνία προβλέπεται η σύσταση Ανώτατης Κοινής Επιτροπής, των δύο χωρών και θεσμοθετούνται διαβουλεύσεις, από κοινού, μεταξύ των Υπουργών Εξωτερικών των δύο κρατών.
Οι ελληνικές κυβερνήσεις, συστηματικά τα τελευταία χρόνια, επιδιώκουν να εκπληρώνουν τους στρατηγικούς στόχους του ελληνικού κεφαλαίου, ειδικά αυτόν της γεωπολιτικής αναβάθμισης. Σε αυτήν την πορεία συναντώνται και συμπλέουν οι γεωστρατηγικές στοχεύσεις του ΝΑΤΟ, των ΗΠΑ, της ΕΕ, του Ισραήλ και άλλων χωρών που εμπλέκονται στις αντιθέσεις και τις ανάγκες της καπιταλιστικής ανάπτυξης, με τις ελληνικές κεφαλαιοκρατικές επιταγές.
Τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα και γενικά τα αραβικά κράτη του κόλπου, βρίσκονται σε οξυμένη αντιπαράθεση με το Ιράν και σε μεγάλο βαθμό και με την Τουρκία τα τελευταία χρόνια, η οποία διεκδικεί και αυτή από μέρους της τον αναβαθμισμένο ρόλο μιας περιφερειακής δύναμης.
Ο καταλυτικός παράγοντας που διαμορφώνει όμως τα νέα γεωπολιτικά δεδομένα, όπως αυτά έχουν προκύψει με τις ανακατατάξεις στην περιοχή, είναι η στροφή του Ισραήλ από παραδοσιακός εχθρός των αραβικών κρατών σε εν δυνάμει συμπορευόμενο με κάποια από αυτά, μπροστά στην απειλή του Ιράν και της Τουρκίας. Χωρίς να αναιρείται προφανώς ο ανταγωνισμός μεταξύ του Ισραήλ και των άλλων κρατών στην περιοχή- είναι σύμφυτος με τον καπιταλιστικό δρόμο ανάπτυξης και ενισχύεται και από τις ιστορικές, γεωπολιτικές, και πολιτιστικές αντιπαραθέσεις μεταξύ τους, η Αίγυπτος, η Ιορδανία και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα προσεγγίζονται σταθερά τα τελευταία χρόνια με το Ισραήλ, χωρίς βέβαια να είναι τίποτα δεδομένο.
Οι ελληνοαραβικές σχέσεις, έχουν μία παράδοση σχετικής σταθερότητας και αυτό αποτελεί σημαντικό γεωπολιτικό κεφάλαιο για τις ευρωατλαντικές επιδιώξεις στην περιοχή. Εκμεταλλευόμενη αυτήν τη θέση, η ελληνική κυβέρνηση δρα ως εμπροσθοφυλακή επιδιώξεων, ελληνικών και συμμαχικών. Τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα από την άλλη, στις ανάγκες των δικών τους καπιταλιστών και των εταίρων τους, επιδιώκουν στενότερες σχέσεις και με τις ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ. Οι συζητήσεις και οι συμφωνίες με την ελληνική κυβέρνηση και οι κοινές στρατιωτικές ασκήσεις, όπως αυτές του Οκτώβρη μεταξύ της πολεμικής αεροπορίας των ΗΑΕ και των ελληνικών ενόπλων δυνάμεων, εντάσσονται σε αυτό το πλαίσιο.
Η περιφερειακή δύναμη του Ιράν, είναι η συγκολλητική ουσία, ως εχθρός, για την σύμπλευση αραβικών μοναρχιών και των ΗΠΑ. Πλέον, η τουρκική προκλητικότητα και επεκτατισμός, ο οποίος δεν περιορίζεται μόνο στην Ανατολική Μεσόγειο αλλά και στη Μέση Ανατολή ειδικότερα, προσφέρει στα ΗΑΕ έναν επιπλέον λόγο για διεύρυνση της συνεργασίας με την Ελλάδα.
Από τη σκοπιά των συμφερόντων των λαών των δύο χωρών και όχι μόνο, το μήνυμα είναι σαφές: Μεγαλύτερη εμπλοκή της Ελλάδας στους ανταγωνισμούς ολόκληρης της περιοχής, ακόμα μεγαλύτερη περιπλοκή στην κατανομή της Ισχύος και στους ανταγωνισμούς στο γεωγραφικό χώρο της Ανατολικής Μεσογείου, Μέσης και Εγγύς Ανατολής. Πολλαπλασιασμός του κίνδυνου σύρραξης με γενικευμένο χαρακτήρα, μέχρι και σε περιφερειακό επίπεδο. Αυτές οι εξελίξεις, είναι μόλις ένα μέρος από την μεγάλη εικόνα που ονομάζουμε παγκόσμιος γεωπολιτικός ανταγωνισμός στην Ευρασία, και η πάλη για οικονομική, στρατιωτική και διπλωματική ηγεμονία των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων των ΗΠΑ της Ρωσίας και της Κίνας.
Αμυντική συνεργασία στο έδαφος της καπιταλιστικής εξουσίας συνεπάγεται επιθετική εμπλοκή σε ανταγωνισμούς για ξένα, προς τις λαϊκές ανάγκες, συμφέροντα και προβολή Ισχύος, έστω και έμμεσα, με έναν τρόπο που δεν επιτυγχάνεται αποτροπή αλλά αντίθετα τροφοδοτείται η επιθετικότητα. Το πώς αντιλαμβάνεται την άμυνα η άρχουσα τάξη της χώρας μας φαίνεται καθημερινά με τη θυσία των κυριαρχικών δικαιωμάτων του λαού μας στο βωμό του καπιταλιστικού κέρδους, των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών. Φαίνεται στις νατοϊκές αποστολές, τα πανάκριβα εξοπλιστικά προγράμματα, στους επιθετικούς σχεδιασμούς της συμμαχίας. Όλα αυτά έγιναν και γίνονται στο όνομα της άμυνας και της ασφάλειας, μόνο που ακόμα δεν την βλέπουμε.
Το πραγματικό στοίχημα είναι να ενισχυθεί η λαϊκή διεκδίκηση και η φωνή που θα επιβάλλει την απεμπλοκή από συμμαχίες των λύκων και από την εναπόθεση της ασφάλειας και άμυνας σε αυτούς που την υπονομεύουν και πλουτίζουν σε βάρος τους.
Πανούσης Αλέξης
Απόφοιτος του μεταπτυχιακού Γεωπολιτικής Ανάλυσης,
Γεωστρατηγικής Σύνθεσης και Σπουδών Άμυνας και Διεθνούς Ασφάλειας
