Του Σοφικίτη Μιχάλη, Ταξίαρχου (ΠΖ) ε.α.
Ιστορικά πιστεύεται ότι η ονομασία της Παλαιστίνης προέρχεται από τους Φιλισταίους που θεωρούνται πρόγονοί τους, ενώ αρχαιολογικά υπάρχει σύνδεση με κάποια αρχαία φύλλα Κρητών που εγκαταστάθηκαν στην περιοχή, όπως αναφέρεται σε κείμενα της Γραμμικής Α΄ (17ος-13ος αιώνας π.Χ.). Η Παλαιστίνη κατοικήθηκε από τους προϊστορικούς χρόνους και βρέθηκε υπό την κατοχή των Κρητών, Αιγυπτίων, Ασσύρων, Βαβυλωνίων, Περσών, Ελλήνων, Ρωμαίων, Βυζαντινών, Σταυροφόρων, Μαμελούκων, Οθωμανών (Τούρκων) και Άγγλων. Μετά το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο η πολύπαθη χώρα συνεχίζει να αποτελεί πεδίον έντασης και πολεμικών επιθέσεων από το Ισραήλ.
Ορισμένοι ιστορικοί σταθμοί του Παλαιστινιακού δράματος είναι: Το1947 η Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ ενέκρινε τη δημιουργία ενός αραβικού και ενός εβραϊκού κράτους, οι Ισραηλινοί το δέχθηκαν, ενώ οι άραβες το απέρριψαν. Το 1949 ανακοινώθηκε η ίδρυση του Ισραήλ, το νέο κράτος, όμως, δείχνει αμέσως το αποκρουστικό του πρόσωπο, αφού διώχνει βιαίως τα 2/3 των Παλαιστινίων από τις εστίες τους. Σήμερα υπολογίζεται ότι από τα 11.000.000, τα 7.000.000 των Παλαιστινίων είναι πρόσφυγες, ενώ από το σύνολο των εδαφών που κατείχαν το 1948 κατέχουν τώρα μόνο το 12%. Το 1950 οι ΗΠΑ στηρίζουν το Ισραήλ, αν και κατέχει παράνομα τη Λωρίδα της Γάζας.
Το1956 γίνεται ο 2ος αραβο-ισραηλινός πόλεμος με την εισβολή του Ισραήλ στο Σινά (κρίση Σουέζ). Το 1967 γίνεται ο 3ος πόλεμος (των έξι ημερών) και το Ισραήλ αυξάνει την κατοχή της παλαιστινιακής γης. Το1973 γίνεται ο 4ος πόλεμος και οι ισραηλινοί νικούν Αίγυπτο και Συρία. Το 1980 το κράτος-δολοφόνος ανακηρύσσει την Ιερουσαλήμ πρωτεύουσά του, αγνοώντας τις αποφάσεις του ΟΗΕ. Το1981 κάνουν επίθεση στο Ιράκ και το 1982 στο Λίβανο.
Το 1987 οι Παλαιστίνιοι ξεκινούν την πρώτη Ιντιφάντα (ξεσηκωμός) ενάντια στην ισραηλινή κατοχή. Οι συμφωνίες Όλσο (1993), του Καμπ Ντέιβιντ (2000) και της Ανάπολης (2007) έφεραν τους Παλαιστίνιους σε δυσχερή θέση, καθώς απουσίαζε πλέον η υποστήριξη της Σοβιετικής Ένωσης. Περισσότερες από εφτά δεκαετίες το δράμα του παλαιστινιακού λαού συνεχίζεται. Το Δεκέμβρη του 2017 ο πρόεδρος των ΗΠΑ αναγνωρίζει την Ιερουσαλήμ ως πρωτεύουσα του Ισραήλ και ρίχνει λάδι στη φωτιά των περιφερειακών ιμπεριαλιστικών συμφερόντων. Η αναγνώριση αυτή αποσκοπεί στο να περιορίσουν οι ΗΠΑ το ρόλο των ανταγωνιστών τους, Ρώσων και Κινέζων, ενώ αρκετές άλλες χώρες βρίσκονται σε διαβουλεύσεις με το Ισραήλ για την αναγνώριση της Ιερουσαλήμ.
Η λεγόμενη «στρατηγική συνεργασία» Ελλάδας-Ισραήλ είναι μια επικίνδυνη πολιτική, η οποία δεν αναβαθμίζει τη χώρα μας, αλλά σηματοδοτεί την μεγαλύτερη ακόμη εμπλοκή της στους ενδοϊμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς και αντιθέσεις. Κερδισμένοι θα είναι μόνο το μεγάλο κεφάλαιο και οι αστικές τάξεις των δύο χωρών, αντίθετα δεν ωφελούνται καθόλου οι δύο λαοί και η ειρήνη γενικότερα στην εύφλεκτη αυτή περιοχή. Η συνεργασία είναι μέρος της ιμπεριαλιστικής στρατηγικής που δίνει διευρυμένο ρόλο για τη Μεσόγειο στο Ισραήλ και εξυπηρετεί τις σύγχρονες επιδιώξεις της λυκοσυμμαχίας για την παραπέρα διείσδυση της στη Μέση Ανατολή και την αναβάθμιση της ενεργειακής της ασφάλειας.
Μέσα σε αυτό το πλαίσιο των επιβεβαιωμένων μεγάλων κοιτασμάτων στη θαλάσσια περιοχή μεταξύ Ισραήλ, Κύπρου, Αιγύπτου, Συρίας και Λιβάνου εντείνονται οι ανταγωνισμοί και ανοίγει η όρεξη των μεγάλων πολυεθνικών της ενέργειας που ανατροφοδοτούν το δόγμα των νέων πολέμων για τις νέες πηγές και τις νέες αγορές. Η συνεργασία Ελλάδας-Ισραήλ ανοίγει την πόρτα του κράτους-δολοφόνου στις ευρωατλαντικές δομές (ΝΑΤΟ-ΕΕ) και τους βάζει στο παιχνίδι της Μεσογείου. Η κατασκευή του αγωγού Ισραήλ-Κύπρου-Ελλάδας θα τους φέρει στις ενεργειακές αγορές της Ευρώπης και θα φέρει παράλληλα στην επιφάνεια τα υπάρχοντα προβλήματα στους περιφερειακούς ανταγωνιστές, ιδίως της Τουρκίας που διεκδικεί τον αγωγό. Οι κίνδυνοι για μια ανάφλεξη στην ευαίσθητη περιοχή είναι μεγάλοι και οι λαοί δεν έχουν να κερδίσουν τίποτα.
Τελευταία βλέπουμε μια προσέγγιση Ισραήλ-Τουρκίας μετά από μια δεκαετία αντιπαραθέσεων και διακοπής των διπλωματικών-εμπορικών σχέσεων. Η κυβερνητική αλλαγή στο Ισραήλ ανέδειξε την αναγκαιότητα πολιτικού διαλόγου με την Τουρκία και περιμένει ανταπόκριση. Ο κατάλογος κοινών συμφερόντων είναι μεγάλος και περιλαμβάνει εμπόριο, τουρισμό, ενέργεια, επενδύσεις, ελλιμενισμούς κ.α. Οι ΗΠΑ που βρίσκονται πίσω από αυτή την προσέγγιση θέλουν να προωθήσουν, ακόμη περισσότερο, τα συμφέροντα του μεγάλου κεφαλαίου και να παραμείνει η Τουρκία στην αμερικανο-ΝΑΤΟϊκή «συμμαχία».
Η αστική τάξη της Ελλάδας με τις κυβερνήσεις της εμπλέκουν πιο βαθιά τη χώρα μας σε αυτούς τους ανταγωνισμούς, σε αγαστή συνεργασία με το κράτος-δολοφόνο, επειδή θα έχουν εξαιρετικές προοπτικές τα κεφάλαια τους, ενώ οι λαοί των δύο χωρών θα διακινδυνεύουν χωρίς κανένα όφελος.
Στις συναντήσεις Ελλάδας-Αιγύπτου εξετάζονται οι δυνατότητες για διεύρυνση στις κερδοφόρες μπίζνες των κεφαλαιοκρατών τους σε θέματα ενέργειας, διαλιμενικής συνεργασίας, μεταφορών, συγκοινωνιών, κατασκευών-υποδομών (Σουέζ) κ.α. Γίνονται, επίσης, συγκρατημένες αναφορές για την οριοθέτηση της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης (ΑΟΖ), όπου εκφράζονται αντίθετες απόψεις. Οι διαφορές έχουν να κάνουν με το σύμπλεγμα του Καστελόριζου, γιατί η Αίγυπτος δεν θέλει να πατήσει τον «κάλο» των Τούρκων και περιμένει να γίνει τριμερής συμφωνία Ελλάδας-Τουρκίας-Κύπρου ή μερική αναγνώριση χωρίς το Καστελόριζο. Συζητούν, επίσης, για τις επιδιώξεις των αστικών τους τάξεων, προκειμένου να αξιοποιήσουν τα ενεργειακά τους κοιτάσματα και τους δρόμους μεταφοράς τους. Ξεχνούν βέβαια να πουν στους λαούς τους ότι αυτό είναι το πλαίσιο των εντεινόμενων ενδοϊμπεριαλιστικών ανταγωνισμών και ότι οι δρόμοι της ενέργειας βάφονται όλο και περισσότερο με το αίμα των λαών.
Μόνο η αγωνιστική δύναμη των λαών μπορεί να σαρώσει τους κατακτητές-εκμεταλλευτές όσο ισχυροί και αν φαίνονται σήμερα.
Να σταματήσουν οι εγκληματικές επιθέσεις του Ισραήλ κατά των Παλαιστινίων, να εφαρμοστούν οι αποφάσεις του ΟΗΕ και να αποχωρήσουν όλοι οι έποικοι που έχουν εγκατασταθεί πέρα από τα σύνορα του 1967.
Να σταματήσει η πολιτική-οικονομική-στρατιωτική συνεργασία με το Ισραήλ, που είναι ένας ακόμη μοχλός της εγκληματικής επιθετικότητας του κράτους-δολοφόνου απέναντι στο λαό της Παλαιστίνης.
Να σταματήσει η πορεία συνεκμετάλλευσης ενεργειακών πόρων που γίνεται από την κυβέρνηση της ΝΔ σύμφωνα με τις υποδείξεις ΗΠΑ-ΝΑΤΟ-ΕΕ.
Να κλείσουν τώρα οι βάσεις του θανάτου στη χώρα μας και άμεση αποχώρησή μας από τις αμαρτωλές «συμμαχίες» ΝΑΤΟ-ΕΕ.
Σοφικίτης Μιχάλης
Ταξίαρχος (ΠΖ) ε.α.
