Νέα καύσιμη ύλη στις ελληνοτουρκικές αντιθέσεις προσθέτουν οι εξελίξεις στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο, την ώρα που οι αστικές τάξεις των δυο χωρών προσαρμόζουν τη στρατηγική τους στους ευρύτερους ευρωατλαντικούς σχεδιασμούς και στις μεγάλες ανακατατάξεις που προκαλεί η κλιμάκωση του πολέμου από την Ουκρανία έως τη Μέση Ανατολή. Οι εξελίξεις έρχονται να φωτίσουν και το πραγματικό περιεχόμενο της περιόδου των λεγόμενων «ήρεμων νερών». Μιας περιόδου που, όπως αποδεικνύεται, δεν εξάλειψε τις αντιθέσεις που υπάρχουν στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο, αλλά πρόσθεσε και νέα καύσιμη ύλη, αφού εξελίχθηκε πάνω στο έδαφος των ευρύτερων ευρωατλαντικών σχεδιασμών και της προσπάθειας διατήρησης της συνοχής της νοτιοανατολικής πτέρυγας του ΝΑΤΟ.
Στο πλαίσιο αυτό με αφορμή την ανακήρυξη από την Τουρκία των δύο λεγόμενων «θαλάσσιων πάρκων», σε περιοχές του Βόρειου Αιγαίου και της Ανατολικής Μεσογείου, και την επαναφορά στη συνέχεια των απαράδεκτων θεωριών περί «γκρίζων ζωνών», η κυβέρνηση συνέχισε τις προηγούμενες ημέρες τον επικίνδυνο εφησυχασμό και την προσπάθεια να παρουσιάσει ότι η μεγαλύτερη εμπλοκή στα ευρωατλαντικά σχέδια αποτελεί δήθεν «ασπίδα» για τα κυριαρχικά δικαιώματα της χώρας.
Στα πλαίσια αυτά χτες στο Υπουργικό Συμβούλιο ο πρωθυπουργός έλεγε σε ό,τι αφορά τα ελληνοτουρκικά, ότι «οι εξ ανατολών αντιδράσεις που ακολουθούν τις δικές μας δράσεις δεν επηρεάζουν τον σχεδιασμό μας. Οι περιοχές ελληνικής κυριαρχίας προκύπτουν από το Διεθνές Δίκαιο και είμαστε έτοιμοι να τις προασπίσουμε ανά πάσα στιγμή. Θέλουμε καλές σχέσεις με τους γείτονές μας. Δεν συζητούμε, όμως, τίποτα πέραν της οριοθέτησης υφαλοκρηπίδας και ΑΟΖ στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο», ενώ στην κυριακάτικη ανάρτησή του έλεγε ότι η Ελλάδα «ασκεί τα δικαιώματά της και δεν πρόκειται να αφήσει απειλές ή παράνομες διεκδικήσεις να καθορίσουν τις αποφάσεις της» και ότι «διάλογος δεν σημαίνει υποχώρηση».
Στο μεταξύ «βασιλικότερος του βασιλέως» της εμπλοκής εμφανιζόταν σε συνέντευξή του στο «Βήμα της Κυριακής» και ο υπουργός Εξωτερικών, Γ. Γεραπετρίτης, ο οποίος πίσω από τη ρητορική περί «αυτοπεποίθησης», «ισχύος» και «ενεργητικής εξωτερικής πολιτικής», περιέγραψε τη στρατηγική της ακόμα στενότερης πρόσδεσης της χώρας στους σχεδιασμούς ΗΠΑ – ΝΑΤΟ – ΕΕ, διαβεβαιώνοντας το κεφάλαιο για τις «μάχες» που δίνει για τα συμφέροντά του και την αναβάθμιση της θέσης του στην περιοχή, βάζοντας το κεφάλι του λαού στον τορβά.
«Τα τελευταία χρόνια η χώρα μας όχι μόνο δεν στηρίζεται σε αλλότριες πλάτες, αλλά μάλλον βάζει πλάτη σε άλλη κράτη. Φάνηκε στην Κύπρο, τα Βαλκάνια, τη Μέση Ανατολή, τις χώρες του Κόλπου», «εμείς δεν χρειαζόμαστε δανεικό θάρρος από τρίτους, το έχουμε στο γονιδίωμά μας», «η Ελλάδα της παθητικής διπλωματικής αδράνειας πέρασε ανεπιστρεπτί» και άλλες τέτοιες μεγαλόστομες διακηρύξεις ήταν μερικά απ’ όσα είπε, με την «πολυδιάστατη ισχύ» την οποία επικαλείται η κυβέρνηση να μεταφράζεται σε βαθύτερη συμμετοχή στους πολέμους και στους ανταγωνισμούς, από τη Σούδα και την Αλεξανδρούπολη μέχρι την Κύπρο, την Ερυθρά Θάλασσα και τη Σαουδική Αραβία.
Ο Γ. Γεραπετρίτης παρουσίασε εξάλλου ως τεκμήριο της «ισχύος» της χώρας τις στρατηγικές συμμαχίες με τις ΗΠΑ, τη Γαλλία, το Ισραήλ, την Αίγυπτο, την Ινδία και τις χώρες του Κόλπου. Πρόκειται όμως ακριβώς για τις σχέσεις μέσα από τις οποίες η Ελλάδα μετατρέπεται σε ολοένα πιο ενεργό κρίκο στους ευρωατλαντικούς σχεδιασμούς, με στρατιωτικές υποδομές, δυνάμεις και μέσα να διατίθενται για την υλοποίησή τους.
Χαρακτηριστική είναι και η αναφορά του στη στρατηγική σχέση με το Ισραήλ, την οποία χαρακτήρισε «πολλαπλασιαστή ισχύος» της Ελλάδας. Μια σχέση που η κυβέρνηση αναπτύσσει σε όλα τα επίπεδα, στρατιωτικά, ενεργειακά και πολιτικά, την ώρα που το Ισραήλ συνεχίζει την εγκληματική πολεμική δράση του στην περιοχή.
Την ίδια στιγμή, οι ίδιες οι εξελίξεις διαψεύδουν τον επικίνδυνο μύθο ότι οι λεγόμενες «στρατηγικές συμμαχίες» μπορούν να αποτελέσουν εγγύηση απέναντι στις τουρκικές αμφισβητήσεις, με τις ΗΠΑ, την ΕΕ και άλλες ευρωατλαντικές δυνάμεις να επιδιώκουν την ενίσχυση των σχέσεων μαζί της. Αυτό άλλωστε παραδέχθηκε και ο ίδιος ο Γ. Γεραπετρίτης, περιγράφοντας την Τουρκία ως χώρα που επιχειρεί να οικοδομήσει προφίλ «περιφερειακής δύναμης», με ισχυρή αμυντική βιομηχανία και παρουσία σε μια σειρά χώρες.
Επιβεβαίωση των κινδύνων η μετακίνηση Patriot για Σούδα και Βουλγαρία
Και ενώ η κυβέρνηση παρουσιάζει αυτήν ακριβώς την πολιτική ως «πολλαπλασιαστή ισχύος», τους κινδύνους που πολλαπλασιάζονται για τον λαό αναδεικνύει η μεταφορά της πυροβολαρχίας Patriot από την Κάρπαθο στη Σούδα. Το σύστημα, που είχε αναπτυχθεί στο νησί τον περασμένο Μάρτη, μετακινείται στην Κρήτη για την ενίσχυση της αντιαεροπορικής και αντιβαλλιστικής προστασίας του αμερικανοΝΑΤΟικού ορμητηρίου της Σούδας, το οποίο αποτελεί κρίσιμο κόμβο για τις στρατιωτικές επιχειρήσεις των ΗΠΑ και των συμμάχων τους στην Ανατολική Μεσόγειο και τη Μέση Ανατολή.
Την ίδια ώρα η κυβέρνηση δηλώνει έτοιμη να αναπτύξει άλλη πυροβολαρχία για να προστατεύσει τη Βουλγαρία, μετά και τις ευθείες προειδοποιήσεις του Ιράν στη γείτονα χώρα να σταματήσει να δίνει την αεροπορική βάση Μπέζμερ για τη στάθμευση αμερικανικών αεροσκαφών.
Την ίδια ώρα στο επόμενο ΚΥΣΕΑ αναμένεται να τεθεί το ζήτημα της ελληνικής συστοιχίας Patriot που βρίσκεται στη Σαουδική Αραβία από το 2021. Σύμφωνα με τα όσα έχουν γίνει γνωστά, ο υπουργός Εθνικής Αμυνας, Ν. Δένδιας, αναμένεται να εισηγηθεί ως βασική επιλογή την επιστροφή της στην Ελλάδα, ενώ θα εξεταστεί και το ενδεχόμενο μιας περιορισμένης χρονικά παράτασης της παραμονής της στο Βασίλειο.
Αυτά ως αντίδραση και στις ανακοινώσεις για τη Συμφωνία της Μέκκας, μεταξύ Τουρκίας, Σ. Αραβίας και Πακιστάν – επιβεβαιώνοντας και το πόση αξία έχουν οι λυκοφιλίες της αστικής τάξης – αλλά και στα πλαίσια των ανησυχιών για παραπέρα επέκταση της σύγκρουσης και ανησυχία για επιθέσεις εναντίον αμερικανικών, ΝΑΤΟικών και άλλων κρίσιμων υποδομών που επαναφέρουν στο προσκήνιο το ζήτημα της αεράμυνας μέσα στην ίδια την ελληνική επικράτεια.
Πηγή: Ριζοσπάστης
