Πέντε επεισόδια και συνολικά πάνω από 2 ώρες είναι η συνέντευξη του Γρηγόρη Δημητριάδη, πρώην «Chief of Staff» του πρωθυπουργού ή «αντ’ αυτού», όπως συμφώνησαν με τον Θ. Λάλα που του πήρε την συνέντευξη να αποκαλούν την «δουλειά».
Από το ρόλο του «δημόσιου σκύλου» μέχρι το ρόλο της «μαφίας» και τις σχέσεις της με το κράτος, όσα είπε ο κύριος Δημητριάδης ουσιαστικά περιγράφουν με γλαφυρότητα ρόλους και λειτουργίες ενός μηχανισμού που νομοτελειακά υπάρχει για να εξασφαλίζει την εξουσία των εκμεταλλευτών πάνω στους εκμεταλλευόμενους. Του αστικού κράτους, και ως μέρος του, της αστικής κυβέρνησης.
Για παράδειγμα ο Γρηγόρης Δημητριάδης με διάφορα παραδείγματα υπερθεματίζει για την ανάγκη ύπαρξης «συγκεντρωτικού κράτους». Θα μπορούσε κανείς να πει ότι είναι ο άμεσα «ωφελούμενος»… Ωστόσο το ενδιαφέρον είναι ότι επικαλείται αυτή την ανάγκη με τον τρόπο που το κάνουν όλοι, όποιο χρώμα και αν έχει το αστικό τους «τρίχωμα».
Αναφέρει τα «κολλήματα» στην πολεμική προπαρασκευή της Γερμανίας, τις αντιθέσεις στο εσωτερικό της ΕΕ και διάφορα άλλα για να πει πως μόνο αν η αστική δημοκρατία γίνει πιο «αποτελεσματική» θα μπορέσει να κάνει τα «δικτατορικά καθεστώτα» να μην είναι «θελκτικά» στον κόσμο, όπως ο ίδιος ισχυρίζεται ότι συμβαίνει.
Λέει με κυνισμό αυτό που άλλοι ντύνουν με διάφορα ιδεολογικά κουρέλια και βαρύγδουπες εκφράσεις. Η συζήτηση για την «λιγότερη γραφειοκρατεία», για την αποτελεσματικότητα που αφορά το «εθνικό συμφέρον», για την «στρατηγική αυτονομία» της ΕΕ και τόσα άλλα, δεν είναι «κενές λέξεις» ούτε κάποια αντιπαράθεση ανάμεσα σε «κουλτούρες διακυβέρνησης» μεταξύ «ανατολής – δύσης». Το αστικό κράτος όπου γης γίνεται πιο αντιδραστικό γιατί ο καπιταλισμός έχει βάλει τα «χακί» και θέλει να προετοιμάσει κάθε «πόρο» της κοινωνίας να δώσει τη μάχη υπερασπιζόμενος τα συμφέροντα των καταπιεστών.
Αφού λέει τα «μεγάλα», και πάντα με επίκεντρο αυτά, αναφέρεται και σε διάφορα καθήκοντα που κλήθηκε να φέρει σε πέρας.
Κάνοντας αναφορά για τα «όχι» και τα «ναι» που είπε στον γνωστό εφοπλιστή, που πλέον είναι σε σύγκρουση, μιλά «καθαρά» για το πως «δουλειά» του αστικού κράτους είναι να «μοιράζει την πίτα» της καπιταλιστικής κερδοφορίας έχοντας πάντα όμως ως κριτήριο τα γενικότερα συμφέροντα της εκμεταλλεύτριας τάξης, που βαφτίζονται «εθνικά».
Κάνοντας αναφορά σε διάφορα μακιαβελικά περί «σκοπού που αγιάζει τα μέσα», με τις απαραίτητες φιοριτούρες περί «πραγματισμού» λέει ότι κατά τη διαχείριση της πανδημίας υπήρξε «σοσιαλιστής», εξηγώντας ότι στο τέλος της ημέρας η αστική διακυβέρνηση απαιτεί να «γίνει η δουλειά» και αυτό δεν χωρά σε ταμπέλες «κεντροδεξιού», «σοσιαλιστή». Φυσικά η «δουλειά που γίνεται» πάντα φέρνει κερδισμένο το κεφάλαιο και χαμένο τον λαό. Αυτό είναι νόμος.
Επιχειρώντας να αποτάξει τις κατηγορίες που του αποδίδονται από μερίδα του αστικού τύπου για «σχέσεις με τον υπόκοσμο», απέδωσε ωμά το πως λειτουργούν οι αστικοί μηχανισμοί και οι παραφυάδες τους. Ότι δηλαδή κράτος και «παρακράτος» είναι ένα και το αυτό. Στο τέλος της ημέρας το κράτος πρέπει να επιβάλλει την τάξη είπε χαρακτηριστικά, αφού αναπαρήγαγε την άποψη που θέλει την ιταλική «μαφία» να είχε ρόλο στις εκκαθαρίσεις που συσχετίστηκαν με τις «Ερυθρές Ταξιαρχίες»…
Ειδικά για τις υποκλοπές επικαλέστηκε το «δικαίωμα» της σιωπής και πως η στάση του ορίζεται από το «συμφέρον» της «πατρίδας» του κεφαλαίου, του κράτους και των μυστικών υπηρεσιών κ.λπ. που λειτουργούν με το δόγμα «ουδείς εξαιρείται των παρακολουθήσεων», που όλα τα κόμματα του συστήματος υπηρετούν.
Κατά τα άλλα, ορμώμενος από γνήσια ανησυχία για την «σταθερότητα» του συστήματος κλήθηκε να σχολιάσει – συμβουλέψει τον Τσίπρα και το ΠΑΣΟΚ και άλλους για τις «συναινέσεις» που μπορεί να χρειαστεί να κάνουν.
Τι μας λέει λοιπόν η συνέντευξη Δημητριάδη για το πολίτικο δίλημμα;
Μας λέει καθαρά ότι αυτοί οι μηχανισμοί και τα πρόσωπα του «κρατικού μηχανισμού», οι διασυνδέσεις με κρυφά και φανερά κέντρα και το αντιλαϊκό τους έργο υπάρχουν και θα υπάρχουν ανεξάρτητα των κυβερνητικών εναλλαγών. Το δίλημμα λοιπόν είναι αν θα ενισχυθούν οι δυνάμεις που διαχειρίζονται αυτό το σάπιο κράτος των καπιταλιστών με τους «Δημητριάδηδες» και τους μετά «Δημητριάδηδες» ή το ΚΚΕ που παλεύει για την ανατροπή του, το τσάκισμα του.
Τέλος, επειδή η συνέντευξη κλείνει με την «προτροπή» του κ. Δημητριάδη να διαβαστεί ένα βιβλίο με θέμα τους «αόρατους στρατούς» και τα «αντάρτικα κινήματα» στο πέρασμα των αιώνων επιλέγουμε ως κατακλείδα το εξής: Το αστικό κράτος έχει τους «ανθρώπους» του και πολλές φορές για τους δικούς τους λόγους επιλέγουν να μιλήσουν «πιο καθαρά».
Είναι αποφασισμένοι, μελετούν, είναι δραστήριοι και αγωνιούν για την υπεράσπιση της εξουσίας που στον πυρήνα της έχει το καπιταλιστικό κέρδος. Το ζήτημα είναι λοιπόν αν η «αγωνία» και η «δραστηριότητα» του λαού δεν θέτει στο επίκεντρο την εναλλαγή των «αντ’ αυτού» και των «εμού του ιδίου» αλλά την σύγκρουση για την ανατροπή της καπιταλιστικής εξουσίας.
Πηγή: 902.gr
