Η ελληνική αστική τάξη, ή έστω τα δυναμικά της τμήματα, είναι τόσο αποφασισμένα ότι τα «ζωτικά» τους συμφέροντα μπορούν να εκπληρωθούν από την στρατηγική συνεργασία με το κράτος – τρομοκράτη Ισραήλ που δίνουν βήμα για παρεμβάσεις και σε …κανονικούς πράκτορες των IDF. Όλοι στην υπηρεσία του ψευδεπίγραφου «εθνικού συμφέροντος».
«Υπηρέτησε στη διαχείριση πρακτόρων, στο σχεδιασμό και την διεύθυνση ειδικών επιχειρήσεων, ενώ είχε καθοριστικό ρόλο στην ανάπτυξη του προγράμματος “good neighbor” για την παροχή βοήθειας σε Σύριους αμάχους στην διάρκεια του εμφυλίου». Με τέτοια εμέσματα προλογίζεται – ώστε να εξωραϊστεί και να «μυθοποιηθεί» – από βασικό προπαγανδιστικό «κυβερνητικό» site ένα κορυφαίο στέλεχος ειδικής μονάδας στρατιωτικών πληροφοριών των IDF. Ένα κτήνος δηλαδή, που συνειδητά είναι ταγμένος να υπερασπιστεί με κάθε μέσο τα θανάσιμα συμφέροντα του κράτους – τρομοκράτη.
Με μουσικό χαλί τον ήχο μίας απόλυτης καταχνιάς, «πυρήνας» του μηνύματος που θέλουν να εμπεδώσουν στον λαό και μέσω αυτής της παρέμβασης είναι το εξής: Οι αστικές τάξεις Ισραήλ και Ελλάδας έχουν βασικό ανταγωνιστή στην περιοχή την αστική τάξη της Τουρκίας. Οπότε ο λαός της Ελλάδας πρέπει να προετοιμαστεί για τον «χειμώνα που έρχεται», όπως λέει και ο πράκτορας. Ο «πυρήνας» της αλήθειας που αφορά τα δικά μας ταξικά συμφέροντα είναι ότι η εργατική τάξη δεν έχει κανένα κοινό συμφέρον με τους εκμεταλλευτές της. Για να νικήσει η εργατική τάξη, πρέπει να χάσει το κεφάλαιο σε μία σκληρή σύγκρουση. Είναι το απλό που είναι δύσκολο να γίνει… Αλλα είναι το μόνο ρεαλιστικό σχέδιο ανατροπής.
Συνεχίζουμε. Η «ρουτίνα» της καθημερινότητας των ανθρώπων πρέπει να αντικατασταθεί από νοοτροπία που θα καθορίζεται από την αντίληψη πως ο πόλεμος είναι κάτι αναπόφευκτο. Έτσι λέει το κτήνος… Μάλιστα σε ένα σημείο της συνέντευξης σημειώνει χαρακτηριστικά πως «ο ισραηλινός στρατός πρέπει να προετοιμαστεί για μια σύγκρουση με τον τουρκικό (…) Αυτή είναι η πραγματικότητα του αύριο (…) Τι διαφορά έχει αν ισραηλινά και τουρκικά αεροσκάφη συντριβούν πάνω από την Συρία ή πάνω από την Μεσόγειο Θάλασσα ή πάνω από την Ελλάδα; Πρόκειται για μια σύγκρουση (…) Δεν νομίζω ότι θα περιοριστεί σε μία περιοχή».
Ο κυνισμός του πράκτορος αποτυπώνει και μία πραγματικότητα. Το κουβάρι των ανταγωνισμών, την σφοδρή μάχη των αστικών τάξεων για κυριαρχία στην περιοχή, ειδικά μετά τη δίνη που έχει δημιουργήσει το στραπάτσο των ΗΠΑ – Ισραήλ να επιβάλλουν τους στόχους στο πεδίο της μάχης στη Μέση Ανατολή. Οι ανταγωνισμοί για το ποια χώρα θα γίνει ενεργειακός κόμβος, από που θα περάσει ποιος αγωγός, ποια αστική τάξη θα έχει πόση επιρροή και που, δεν μένουν «άλυτοι». Λύνονται στο πεδίο της μάχης ακόμα και μεταξύ αυτών που μέχρι πριν 15 χρόνια ήταν στρατηγικοί σύμμαχοι, όπως η Τουρκία και το Ισραήλ. Έτσι λέει ο πράκτωρ. Σε αυτό το κουβάρι μας μπλέκει η κυβέρνηση και τα κόμματα της πολεμικής εμπλοκής.
Στη συνέχεια, στην εποχή που οι «βεβαιότητες παύουν να ισχύουν». Στην εποχή που βαθαίνουν τα ρήγματα μεταξύ των ευρωατλαντικών, όχι γιατί «παρεκκλίνουν» κάποιοι από τις σάπιες αξίες τους, αλλά γιατί η καπιταλιστική ανισομετρία, ο ανταγωνισμός και η αλλαγή του συσχετισμού δύναμης είναι σιδερένιοι νόμοι του καπιταλισμού. Στην εποχή που όλο και περισσότερο αστικές «φωνές» ομολογούν ότι θα συγκρουστούν και «μόνο με τις δικές τους δυνάμεις» ώστε να υπερασπιστούν τα συμφέροντα τους. Σε αυτή την εποχή ο πράκτωρ των IDF ισχυρίζεται πως «δεν είμαι σίγουρος ότι το ΝΑΤΟ αποτελεί μία τόσο ισχυρή συμμαχία (…) Προστατέψτε τον εαυτό σας».
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον σχετικά με ότι ένα κράτος – τρομοκράτης βλέπει την Ελλάδα ως το στρατηγικό του «βάθος» έχει το σημείο που ο …«βοηθός αμάχων» της Συρίας ανερυθρίαστα, απαντώντας σε ερώτηση για το γιατί η Ελλάδα είναι σημαντική για το Ισραήλ λέει πως «θα προσπαθήσω να μην δώσω μια καλή απάντηση, γιατί δεν θέλω να βάλω την Ελλάδα σε μπελάδες (…) Νομίζω ότι το Ισραήλ θα καταβάλει κάθε δυνατή προσπάθεια, σε περίπτωση σύγκρουσης με την Τουρκία, ώστε να μην εμπλακεί η Ελλάδα». Η φαιδρή προσπάθεια εφησυχασμού. Οι διατυπώσεις που μπορεί να αντανακλούν στρατηγικές που ήδη εφαρμόζονται, για το που θα μετεγκατασταθεί τμήμα μηχανισμών του κράτους – κατακτητή σε περίπτωση κλιμάκωσης της αντιπαράθεσης, δεν μπορούν να κρύψουν την πραγματικότητα.
Οι αστικές τάξεις δεν μπαίνουν στον πόλεμο από «επιλογή». Μπαίνουν γιατί ξέρουν ότι μόνο έτσι μπορούν να υπάρξουν. Ξέρουν όμως επίσης ότι …δεν ξέρουν πως θα βγουν από τον πόλεμο, για αυτό κλιμακώνουν τις προσπάθειες να στρατεύσουν τους λαούς σε ξένα από τα δικά τους συμφέροντα. «Τι πρέπει να κάνουμε για να είμαστε ασφαλείς» ρωτά ο «δημοσιογράφος» τον πράκτωρ. «Ο χειμώνας πλησιάζει» απαντά αυτός και λέει ότι πρέπει να αποκτηθεί «νοοτροπία πολέμου». Εν μέρει θα συμφωνήσουμε. Ο πόλεμος δεν είναι κάτι που μπορεί να εμποδίσει ο λαός. Είναι αυτό που φέρνει η «ειρήνη» του καπιταλισμού. Αυτό που μπορεί να κάνει είναι, προετοιμαζόμενος να υπερασπιστεί τη ζωή και την πατρίδα του, να μάθει να πολεμάει την αστική του τάξη και τις συμμαχίες της, τον βασικό του εχθρό.
Πηγή: 902.gr
