Ο λαός και η νεολαία έχουν κάθε λόγο να είναι ανήσυχοι από τις εξελίξεις σχετικά με την υπογραφή από την κυβέρνηση συμφωνίας με την Αίγυπτο για τη μερική οριοθέτηση ΑΟΖ μεταξύ της Ελλάδας και της Αιγύπτου.
Η κυβέρνηση, με τη στήριξη και όλων των υπόλοιπων αστικών πολιτικών δυνάμεων, τρέχει με «σπασμένα φρένα» την υπόθεση των επικίνδυνων διευθετήσεων και των σχεδίων συνεκμετάλλευσης σε Αιγαίο και Ανατολική Μεσόγειο, με την ολοφάνερη «υψηλή εποπτεία» των ΗΠΑ – ΝΑΤΟ – ΕΕ.
Πρόσφατος «κρίκος» στα σχέδια αυτά είναι η συμφωνία που υπογράφτηκε την Πέμπτη με την Αίγυπτο για τη μερική οριοθέτηση της ΑΟΖ.
Τα κυβερνητικά πανηγύρια περί «ιστορικής συμφωνίας» και «κίνησης ματ» δεν μπορούν να κρύψουν πως πίσω από τα μεγάλα λόγια καιροφυλακτεί ο κίνδυνος ενός οδυνηρού συμβιβασμού σε βάρος κυριαρχικών δικαιωμάτων της χώρας, κι ενώ η κυβέρνηση πρέπει να ενημερώσει τον λαό για το περιεχόμενο της συμφωνίας, να απαντήσει μια σειρά ερωτήματα που αφορούν τη μερική οριοθέτηση, που αφήνει ολοφάνερα απ’ έξω το Καστελόριζο, αλλά και για την επήρεια που έχει συμφωνηθεί σε ό,τι αφορά τα Δωδεκάνησα, την Κρήτη κ.λπ.
Τα κυβερνητικά «κακαρίσματα» πως τάχα η συμφωνία ακυρώνει το απαράδεκτο τουρκο-λιβυκό σύμφωνο, όχι μόνο υπεραπλουστεύουν μια πολύ σύνθετη κατάσταση, που χαρακτηρίζεται από διασταυρούμενους ανταγωνισμούς, αλλά επιχειρούν να κρύψουν πως «αλλού γεννάν οι κότες», αφού η συμφωνία είναι ενταγμένη στις γενικότερες επιδιώξεις των ΗΠΑ – ΝΑΤΟ – ΕΕ και ανοίγει το δρόμο της συνεκμετάλλευσης του Αιγαίου και θαλάσσιων ζωνών ανατολικά του 28ου Μεσημβρινού, με την Τουρκία, με ή χωρίς το Δικαστήριο της Χάγης.
Τους προβληματισμούς αυτούς αντικειμενικά δυναμώνουν οι – τουλάχιστον αμφιλεγόμενες – τοποθετήσεις του πρωθυπουργού και των κυβερνητικών στελεχών, ξανά μέσα στη βδομάδα, που μιλάνε για ετοιμότητα να κάτσουν «πάραυτα» στο στρωμένο από τους Ευρωατλαντικούς τραπέζι των επικίνδυνων «διευθετήσεων» με την τουρκική αστική τάξη, για συμφωνία ή παραπομπή των «ανοιχτών ζητημάτων» στη Χάγη.
Οι διατυπώσεις για εκκρεμότητες σε ό,τι αφορά – γενικά κι αόριστα – τις «θαλάσσιες ζώνες», έννοια που περιλαμβάνει τα πάντα, από την ΑΟΖ έως τη υφαλοκρηπίδα και τα χωρικά ύδατα, η προσπάθεια να κρυφτεί πως η παραπομπή στη Χάγη σημαίνει και συνυποσχετικό που θα περιλαμβάνει όλες τις απαράδεκτες διεκδικήσεις της τουρκικής αστικής τάξης, επί της ουσίας δίνοντάς τους υπόσταση και οδηγώντας στο παραπέρα γκριζάρισμα κυριαρχικών δικαιωμάτων, και πολύ περισσότερο οι δεσμεύσεις ότι «κορόνα στο κεφάλι τους» έχουν τη ΝΑΤΟική συνοχή, κάνουν τα πράγματα ακόμη πιο επικίνδυνα.
Οι κινήσεις αυτές, άλλωστε, υπό την επίβλεψη ΝΑΤΟ και ΕΕ και με «πολύτιμους συμπαραστάτες» όλα τα αστικά πολιτικά κόμματα, με πρώτο τον ΣΥΡΙΖΑ, καμιά σχέση δεν έχουν με την ασφάλεια και την ειρηνική επίλυση των διαφορών. Πρόκειται για ιμπεριαλιστικές διευθετήσεις και συμβιβασμούς, που έχουν μέσα τους το «σπέρμα» νέας όξυνσης, αντιπαραθέσεων και πολεμικών αναμετρήσεων.
