Δήλωση της Ζώγια Αρεοβηματά, ανιψιάς του Τάσου Τσαλίκη
Σε δήλωση που απέστειλε η Ζώγια Αρεοβηματά, από τον Βόλο, ανιψιά του Τάσου Τσαλίκη που εκτελέστηκε με τους 200 κομμουνιστές στην Καισαριανή την 1η Μάη 1944 σημειώνει τα εξής:
«Νιώθω συγκλονισμένη με το που είδα αυτές τις φωτογραφίες, διότι μου έφεραν στο μυαλό όσα μου είχαν πει για τον θείο μου, Τάσο Τσαλίκη, μέλος του ΚΚΕ που εκτελέστηκε την Πρωτομαγιά του ΄44 στην Καισαριανή. Θέλω οι φωτογραφίες να επιστρέψουν στην Ελλάδα, να είναι προσβάσιμες σε όλο το λαό και ειδικά στη νεολαία ώστε να γνωρίσουν την πραγματική και αληθινή ιστορία».
Τα βιογραφικά στοιχεία του Τάσου Τσαλίκη
Ο Τάσος Τσαλίκης γεννήθηκε στην Αργαλαστή το 1911 και ήταν το πρώτο από τα πέντε παιδιά της οικογένειας του Γιάννη και Ζωής Τσαλίκη. Είχε άλλα 4 αδέρφια: την Χαϊδούλα, την Μαρία, την Κατίνα και τον Αποστόλη που πήρε μέρος στην Εθνική αντίσταση ως μαχητής του ΕΛΑΣ και στην συνέχεια ως μαχητής του ΔΣΕ και πέθανε στην Τασκένδη.
Τις διδασκαλικές του σπουδές έκανε στο Τριτάξιο Διδασκαλείο της Λαμίας όπου εγγράφηκε το 1928 και αποφοίτησε το 1931. Εκεί ήρθε σε επαφή με τις σοσιαλιστικές και μαρξιστικές ιδέες και με τις ιδεολογικές και παιδαγωγικές κληρονομιές και κατακτήσεις του «Παιδαγωγικού Ομίλου». Την ίδια εποχή (1929) εμφανίζεται και η «αριστερή Παράταξη» των δασκάλων που εξελίσσεται σε μια δυναμική παράταξη με μεγάλη επιρροή στους κόλπους της Διδασκαλικής Ομοσπονδίας (ΔΟΕ). Από τα χρόνια του Διδασκαλείου ο Τσαλίκης οργανώθηκε στην ΟΚΝΕ και ανέπτυξε δράση οργανώνοντας μαθητικά συσσίτια και άλλες εκδηλώσεις. Η δράση του και οι ιδεολογικές του απόψεις μάλιστα ανάγκασαν τον Σύλλογο των καθηγητών να ασχοληθεί ιδιαίτερα με την περίπτωσή του σε σχετικές συνεδριάσεις, αλλά και να μπει στο στόχαστρο των διωκτικών αρχών. Είναι η εποχή του «Ιδιώνυμου» και των διώξεων, ειδικά των δημοσίων υπαλλήλων. Μετά την αποφοίτησή του εργάστηκε πρώτα στα «Ηνωμένα Εκπαιδευτήρια» στο Βόλο, έπειτα στο χωριό Μπιρ (σημερινή Καλλιθέα λίγο έξω από το κεφαλοχώρι της Αργαλαστής) και έπειτα στο Δημοτικό σχολείο Αργαλαστής. Εκτός τη δράση του στο Διδασκαλείο, άρθρα του με εκπαιδευτικό-κοινωνικό περιεχόμενο δημοσίευε η βολιώτικη εφημερίδα «Λαϊκή Φωνή».
Συνελήφθη από την δικτατορία του Μεταξά και εξορίσθηκε. Ο Τσαλίκης εξορίστηκε αρχικά στον Αη Στράτη και στη συνέχεια μεταφέρθηκε στις φυλακές της Ακροναυπλίας. Εκεί, θα μείνει στον 2ο θάλαμο των «διανοουμένων» και θα γνωριστεί με τον Δημήτρη Γληνό, που μεταφέρθηκε στην Ακροναυπλία από την Ανάφη στις 7/5/37. Ο Γληνός, για όσο χρόνο έμεινε εκεί (ως τον Μάιο του 1938) ανέλαβε την οργάνωση και καθοδήγηση μορφωτικών δραστηριοτήτων δίνοντας με την παρουσία του την ανάλογη αίγλη και κίνητρο για συμμετοχή σε όλους τους εγκλείστους. Ο Τσαλίκης είχε αναλάβει τα μαθήματα των Ελληνικών. Στην Ακροναυπλία ο Τσαλίκης έμεινε μέχρι τον Σεπτέμβρη του 1942. Τότε, οι Ιταλικές αρχές, έχοντας σχεδιάσει το κλείσιμο των φυλακών άρχισαν τις μεταγωγές των κρατουμένων. Η πρώτη μεταγωγή 50 κρατουμένων έγινε στις 14/9/42. Απ’ αυτούς, οι 25, μεταξύ αυτών και ο Τσαλίκης, οδηγήθηκαν στο στρατόπεδο Τρικάλων και οι υπόλοιποι στο Στρατόπεδο συγκέντρωσης Λάρισας. Στο στρατόπεδο των Τρικάλων έμειναν μέχρι τον Μάιο του ’43 επειδή οι Ιταλοί, λόγω της αυξανόμενης απειλής των ανταρτών και της γειτνίασης της πόλης με τον Κόζιακα, έκλεισαν το στρατόπεδο και μετέφεραν τους κρατούμενους στη Λάρισα.
Στο στρατόπεδο της Λάρισας ο Τσαλίκης έμεινε από τις 18 Μαΐου ’43 έως τον Αύγουστο ’43, οπότε και μεταφέρθηκε για το Χαϊδάρι, όπως μας πληροφορεί ο ερευνητής Γιάννης Κονιόρδος από την Αργαλαστή.
Λίγες μέρες αφότου πήγε στη Λάρισα στις 5 Ιουνίου ’43 είδε να παίρνουν τους 106 συγκρατούμενούς του που εκτέλεσαν οι Ιταλοί στο Κούρνοβο, ως αντίποινα για την ανατίναξη αμαξοστοιχίας από τον ΕΛΑΣ. Σύμφωνα με προφορική μαρτυρία, όσο καιρό ήταν έγκλειστος στη Λάρισα έγιναν κάποιες ενέργειες αποφυλάκισής του, αλλά ο ίδιος αρνήθηκε σε προνομιακή μεταχείριση απαντώντας «ή όλοι ή κανένας». Από κει κι έπειτα η ιστορία τού επιφύλαξε να ακολουθήσει και τους υπόλοιπους συγκρατούμενούς του στον τοίχο του Σκοπευτηρίου την Πρωτομαγιά του 1944.
Επιστολή των συγγενών του Γεώργιου Πίττακα
Επιστολή που έστειλαν στο ΚΚΕ συγγενείς του Γεώργιου Πίττακα που εκτελέστηκε με τους 200 κομμουνιστές στην Καισαριανή την 1η Μάη 1944:
«Πλήθος συναισθημάτων μας έχουν πλημμυρίσει από την στιγμή που βγήκαν στη δημοσιότητα οι φωτογραφίες των 200 Κομμουνιστών που εκτελέστηκαν από τους Ναζί και τους ντόπιους συνεργάτες τους την Πρωτομαγιά του 1944 στο σκοπευτήριο της Καισαριανής.
200 Κομμουνίστες, ατσαλωμένοι με την πολιτική του Κόμματος τους, του ΚΚΕ, πεισμένοι και αποφασισμένοι ότι θα ξημερώσουν οι μέρες που ο λαός θα είναι αφέντης στον τόπο του, δοσμένοι στον αγώνα της εργατικής τάξης, πανέτοιμοι να δώσουν και τη ζωή τους για αυτό το σκοπό.
200 Κομμουνιστές που ”τραβήξανε ψηλά” γιατί μεγάλο …ήταν τ’ όνειρό τους! Αγέρωχοι, με ψηλά το κεφάλι, χαμογελαστοί και σίγουροι ότι τα όνειρα τους δεν θα μείνουν ανεκπλήρωτα! Φάρος και παράδειγμα για τις νέες τις γενιές.
Μεταξύ αυτών και ο Γεώργιος Πίττακας, ξάδερφος και θείος μας.
Γεννήθηκε στο Φραντάτο Ικαρίας το 1905, παιδί επταμελούς οικογένειας. Επάγγελμα μπογιατζής. Στέλεχος του ΚΚΕ και της εργατικής βοήθειας.
Διώκονταν από το 1931 για εξέγερση στον κάμπο Ικαρίας. Το 1932 είχε αναλάβει την ανασυγκρότηση της εργατικής βοήθειας που είχε σχεδόν διαλυθεί από τα συνεχή χτυπήματα.
Πέρασε στην παρανομία από το 1932 ως και το 1940. Βγήκε από την παρανομία και ζήτησε να σταλεί στο μέτωπο να πολεμήσει τον Ιταλό επιδρομέα. Αμέσως οι ντόπιοι φασίστες τον συνέλαβαν και τον έστειλαν στη φυλακή της Ακροναυπλίας.
Τον Σεπτέμβρη του 1943 οι Ακροναυπλιώτες μεταφέρονται στο στρατόπεδο Χαϊδαρίου, μέσα σε αυτούς και ο Γεώργιος Πίττακας. Από κει επιλέγεται στους 200 Κομμουνιστές που εκτελέστηκαν το 1944 από τους Γερμανούς και τους ντόπιους φασίστες.
Κλείνοντας θέλουμε να τονίσουμε τα εξής, επειδή πιστεύουμε ότι οι ήρωες γεννιούνται από τον λαό και ανήκουν στον λαό απαιτούμε εδώ και τώρα τα φωτογραφικά ντοκουμέντα από την εκτέλεση των 200 Κομμουνιστών στην Καισαριανή να γυρίσουν σπίτι τους. Στο Κόμμα αυτών που εκτελέστηκαν, στο ΚΚΕ, τον ελληνικό λαό και τη νεολαία του τόπου μας!!
Χριστόδουλος Πίττακας
Λαμπρινή Πίττακα
Νατάσσα Πίττακα
Χριστίνα Πίττακα».
Επιστολή των συγγενών του Μιχάλη Τσερμέγκα
Επιστολή των συγγενών του Μιχάλη Τσερμέγκα, που εκτελέστηκε με τους 200 κομμουνιστές στην Καισαριανή την 1η Μάη 1944:
«Εμείς οι συγγενείς και απόγονοι των 200 αγωνιστών, κομμουνιστών την Πρωτομαγιά του 1944, με συγκίνηση είδαμε τις τελευταίες φωτογραφίες από τον τόπο της εκτέλεσης στο σκοπευτήριο της Καισαριανής. Οι φωτογραφίες αυτές που αποτελούν το μοναδικό ιστορικό ντοκουμέντο, της θυσίας και του ηρωικού αγώνα του λαού μας και κομμάτι της ιστορίας του ΚΚΕ, ζητάμε να αποδοθούν στο Μουσείο Εθνικής Αντίστασης του Δήμου Καισαριανής, στο Δήμο Χαϊδαρίου και το ΚΚΕ. Προσιτά στο λαό και τη νεολαία γιατί αποτελούν πηγή ιστορικής γνώσης και έμπνευσης για το σήμερα και το αύριο.
Ένας από τους 200 ήταν και ο δικός μας Μιχάλης Τσερμέγκας του Δημήτρη και της Αργυρώς.
Γεννήθηκε στο χωριό Μαυράτο της Ικαρίας το 1912 και ήταν το πέμπτο παιδί οικογένειας αγωνιστών. Στα 1929 είναι οργανωμένο μέλος της ΟΚΝΕ μαθητής ακόμα. Υπήρξε διαφωτιστής των οργανώσεων της νεολαίας και τελείωσε το Γυμνάσιο Αγίου Κηρύκου το 1930.
Άριστος μαθητής, δραστήριος, ανήσυχος, αγαπούσε πολύ το διάβασμα. Το 1934 οργανώνεται στο ΚΚΕ.
Το 1935 γυρίζοντας από το στρατό, δούλευε μαζί με άλλους εργάτες, σε συνεργείο που έφτιαχνε τον παραλιακό δρόμο προς το χωριό Ξυλοσύρτη και προς Θέρμα.
Οι εργάτες δούλευαν 12ωρο με χαμηλό μεροκάματο. Ο εργολάβος του έργου τους άφηνε απλήρωτους μέρες και μήνες. Ο Μιχάλης με το Γιώργο Πασβάνη, από το χωριό Οξέ, οργάνωσαν σε σωματείο τους εργάτες του έργου και έκαναν την πρώτη μεγάλη απεργία διεκδικώντας: Καλύτερες συνθήκες δουλειάς, οχτάωρη εργασία, πληρωμή των μεροκάματων που τους χρωστούσαν.
Το έργο σταμάτησε πολύ καιρό γιατί οι εργάτες ήταν αποφασισμένοι.
Στα πανηγύρια του νησιού υπήρχε κουτί που συγκεντρώνονταν χρήματα για να ενισχύσουν τους απεργούς. Υπήρχε η «εργατική βοήθεια» είχε όμως διαλυθεί με δικαστική απόφαση το 1930, αλλά συνέχιζε να υπάρχει με άλλα ονόματα όπως «εργατική κοινωνική αλληλεγγύη» που ιδρύθηκε το 1933.
Αρχές του καλοκαιριού του 1936 με την επανέναρξη των εργασιών του έργου κι αφού δεν έχουν ικανοποιηθεί τα αιτήματα των εργατών, έχουμε νέες κινητοποιήσεις.
Προκηρύσσεται νέα απεργία που κράτησε πολλές μέρες και ανάγκασε την εργοδοσία να ικανοποιήσει τα αιτήματα τους. Τότε οπλισμένοι χωροφύλακες συλλαμβάνουν το διοικητικό συμβούλιο του σωματείου. Είχε μεσολαβήσει η δικτατορία του Μεταξά. Ο Μιχάλης Τσερμέγκας και ο Γιώργος Πασβάνης εξορίζονται στον Αι Στράτη. Από εκεί στην Ακροναυπλία. Τον Μ. Τσερμέγκα τον μετέφεραν στο Χαϊδάρι. Εκτελούσε χρέη νοσοκόμου στο στρατόπεδο. Μπήκε στην Επιτροπή του στρατοπέδου και παρά την καθημερινή του απασχόληση κατάφερε να μάθει 4 ξένες γλώσσες. Το 1940 αρνήθηκαν όπως και σε άλλους έγκλειστους να αποφυλακιστούν, ώστε να στρατευθούν εναντίον των κατακτητών στον πόλεμο που ακολούθησε.
Την Πρωτομαγιά του 1944 μαζί με τους άλλους 199 ανάμεσά τους και 2 ακόμα παιδιά από την Ικαρία, τον Γιώργο Κρόκο από το Στελί και τον Γιώργο Πίτακκα από το Φραντάτο, οδηγούνται στο θυσιαστήριο της λευτεριάς. Έδωσαν τη ζωή τους για ανώτερα ιδανικά, για το δίκιο του λαού».
Την επιστολή υπογράφουν οι συγγενείς του: Μιχάλης Πετσάκος, Αργυρώ Τσερμέγκα, Ηλιάνα Γεράκη – Πετσάκου, Μανώλης Πετσάκος, Μαρία Φράγκου, Καλλιόπη Πετσάκου, Βασιλική Πετσάκου, Χαράλαμπος Στεργιώτης, Καλλιόπη Παπαγεωργάκη.
Επιστολή μαχητή του ΔΣΕ, συγγενή του Κωνσταντίνου Κλαμπατσέα
Δέος, συγκίνηση, θαυμασμό, περηφάνια και πόσα ακόμα μπορεί να αισθανθεί κανείς, βλέποντας αυτές τις φωτογραφίες με τους συντρόφους μας. Να βαδίζουν περήφανα, στητοί κι αγέρωχοι, στρατευμένοι στον αγώνα για το δίκιο του λαού. Χαμογελώντας, γιατί ήταν ήδη νικητές.
Τι κι αν θυμάμαι σαν παιδί τον ξάδερφό μου, τον Ντίνο, τι κι αν βλέπω την όψη του σε 1-2 φωτογραφίες. Τον αναζήτησα, μπας και ήταν κάποιος από αυτούς που με υψωμένο το χέρι χαιρετάει, σαν να δίνει τη σκυτάλη…
Κι ας μην τον είδα, ήταν εκεί! Με όλους εκείνους που νίκησαν το φόβο και περιφρόνησαν το εκτελεστικό απόσπασμα και τον ίδιο το θάνατο.
Ο Κωνσταντίνος (Ντίνος) Κλαμπατσέας του Παναγιώτη και της Τριαντάφυλλης, γεννήθηκε το 1916 στη Σαϊδόνα της Μεσσηνιακής Μάνης. Ήταν τελειόφοιτος της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών. Έχοντας επιρροή κι από τον αδερφό της μάνας του, Ηλία Νοέα, οργανώθηκε αρχικά στην ΟΚΝΕ. Στην πορεία, ως στέλεχος του ΚΚΕ, ανέλαβε τα καθήκοντα που τον χρέωσε το Κόμμα την περίοδο της μεταξικής δικτατορίας. Ήταν ιδιαίτερα οξυδερκής, ικανός προπαγανδιστής και διαφωτιστής, τόσο που ο Μανιαδάκης είχε ασφαλίτη αποκλειστικά για τον «πνευματοδιαρρήκτη Κλαμπατσέα», όπως τον αποκαλούσε ο Μεταξάς.
Στις φυλακές της Αίγινας, όπου ήταν κρατούμενος, την ώρα του επισκεπτηρίου και μπροστά στα μάτια της μάνας του, ο φύλακας τον χτύπησε στο κεφάλι «χωρίς λόγο». Με το αίμα να τρέχει και εντελώς ατάραχος γύρισε και του είπε «Πρόσεξε, μη λερώσεις τα ρούχα σου!»
Την Πρωτοχρονιά του 1939, αφού γιορτάσαμε οικογενειακά τον καινούργιο χρόνο στο σπίτι μας στη Σαϊδόνα, την ώρα που έφευγε, μας είπε «Δύσκολα τα πράγματα. Νομίζω ότι δεν θα καταφέρουμε να ξαναβρεθούμε όλοι μαζί».
Μαζί με άλλους κομμουνιστές φυλακίστηκε στην Ακροναυπλία από τη μεταξική δικτατορία, που στη συνέχεια τους παρέδωσε στα ναζιστικά κατοχικά στρατεύματα. Κι από εκεί στο Στρατόπεδο Χαϊδαρίου και στο Μπλοκ 15, πριν βαδίσουν όλοι μαζί στο δρόμο προς την αιωνιότητα, την Πρωτομαγιά του 1944.
Αυτές οι φωτογραφίες ανήκουν στον ελληνικό λαό και πρέπει να αποδοθούν στο Μουσείο ΕΑΜικής Εθνικής Αντίστασης του Δήμου Καισαριανής, στο Δήμο Χαϊδαρίου και στο ΚΚΕ, του οποίου οι μέλη και στελέχη ήταν οι 200 της Καισαριανής.
Σύντροφος Αριστοτέλης Καστριτσέας, μαχητής του ΔΣΕ, πρώτος ξάδερφος του Ντίνου Κλαμπατσέα.
Δέος, συγκίνηση, θαυμασμό, περηφάνια και πόσα ακόμα μπορεί να αισθανθεί κανείς, βλέποντας αυτές τις φωτογραφίες με τους συντρόφους μας. Να βαδίζουν περήφανα, στητοί κι αγέρωχοι, στρατευμένοι στον αγώνα για το δίκιο του λαού. Χαμογελώντας, γιατί ήταν ήδη νικητές.
Τι κι αν θυμάμαι σαν παιδί τον ξάδερφό μου, τον Ντίνο, τι κι αν βλέπω την όψη του σε 1-2 φωτογραφίες. Τον αναζήτησα, μπας και ήταν κάποιος από αυτούς που με υψωμένο το χέρι χαιρετάει, σαν να δίνει τη σκυτάλη…
Κι ας μην τον είδα, ήταν εκεί! Με όλους εκείνους που νίκησαν το φόβο και περιφρόνησαν το εκτελεστικό απόσπασμα και τον ίδιο το θάνατο.
Ο Κωνσταντίνος (Ντίνος) Κλαμπατσέας του Παναγιώτη και της Τριαντάφυλλης, γεννήθηκε το 1916 στη Σαϊδόνα της Μεσσηνιακής Μάνης. Ήταν τελειόφοιτος της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών. Έχοντας επιρροή κι από τον αδερφό της μάνας του, Ηλία Νοέα, οργανώθηκε αρχικά στην ΟΚΝΕ. Στην πορεία, ως στέλεχος του ΚΚΕ, ανέλαβε τα καθήκοντα που τον χρέωσε το Κόμμα την περίοδο της μεταξικής δικτατορίας. Ήταν ιδιαίτερα οξυδερκής, ικανός προπαγανδιστής και διαφωτιστής, τόσο που ο Μανιαδάκης είχε ασφαλίτη αποκλειστικά για τον «πνευματοδιαρρήκτη Κλαμπατσέα», όπως τον αποκαλούσε ο Μεταξάς.
Στις φυλακές της Αίγινας, όπου ήταν κρατούμενος, την ώρα του επισκεπτηρίου και μπροστά στα μάτια της μάνας του, ο φύλακας τον χτύπησε στο κεφάλι «χωρίς λόγο». Με το αίμα να τρέχει και εντελώς ατάραχος γύρισε και του είπε «Πρόσεξε, μη λερώσεις τα ρούχα σου!»
Την Πρωτοχρονιά του 1939, αφού γιορτάσαμε οικογενειακά τον καινούργιο χρόνο στο σπίτι μας στη Σαϊδόνα, την ώρα που έφευγε, μας είπε «Δύσκολα τα πράγματα. Νομίζω ότι δεν θα καταφέρουμε να ξαναβρεθούμε όλοι μαζί».
Μαζί με άλλους κομμουνιστές φυλακίστηκε στην Ακροναυπλία από τη μεταξική δικτατορία, που στη συνέχεια τους παρέδωσε στα ναζιστικά κατοχικά στρατεύματα. Κι από εκεί στο Στρατόπεδο Χαϊδαρίου και στο Μπλοκ 15, πριν βαδίσουν όλοι μαζί στο δρόμο προς την αιωνιότητα, την Πρωτομαγιά του 1944.
Αυτές οι φωτογραφίες ανήκουν στον ελληνικό λαό και πρέπει να αποδοθούν στο Μουσείο ΕΑΜικής Εθνικής Αντίστασης του Δήμου Καισαριανής, στο Δήμο Χαϊδαρίου και στο ΚΚΕ, του οποίου οι μέλη και στελέχη ήταν οι 200 της Καισαριανής.
Σύντροφος Αριστοτέλης Καστριτσέας, μαχητής του ΔΣΕ, πρώτος ξάδερφος του Ντίνου Κλαμπατσέα.
Επιστολή του Αν. Θερμού, συγγενή του Γεώργιου Αϊβατζίδη
Αισθάνομαι συγκλονισμένος ύστερα από τη δημοσίευση των φωτογραφιών που αφορούν τα μέλη και τα στελέχη του ΚΚΕ που εκτελέστηκαν από τους Ναζί στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής την Πρωτομαγιά του 1944. Μεταξύ αυτών και ο αδελφός του παππού μου, Γεώργιος Αϊβατζίδης, ο θείος ο Γιώργος, όπως άκουγα από μικρός.
Πραγματικός συγκλονισμός οι φωτογραφίες. Είναι άλλο πράγμα να ακούς περιγραφές και μαρτυρίες, να συμμετέχεις σε εκδηλώσεις, να διαβάζεις βιβλία, δημοσιεύματα κλπ., αλλά πραγματικά οι φωτογραφίες αυτές είναι σαν να σε χτυπά «ηλεκτρικό ρεύμα».
Αυτά τα πρόσωπα, αυτές οι ματιές, αυτά τα βήματα, αυτά τα κορμιά στις φωτογραφίες ντοκουμέντο. Δεν συσπώνται, δεν τρέμουν, δεν σέρνονται, δεν γέρνουν, δεν λυγίζουν. Κοιτούν τον εχθρό στα μάτια. Τραγουδάνε, χαμογελάνε. Οι πάνοπλοι δήμιοι φοβούνται τους άοπλους, τρομάζουν, προβληματίζονται, ανησυχούν. Τι γίνεται; Γιατί κανένας από αυτούς δεν φοβάται; Δεν «σπάει», δεν παρακαλά, δεν εκλιπαρεί για την ζωή του; Πως είναι δυνατόν; Καλά οι πρώτοι, αλλά και οι επόμενοι και οι επόμενοι και οι επόμενοι που ακολουθούν γιατί δεν φοβούνται; Αφού ξέρουν ότι σε λίγο θα εκτελεστούν. Δεν βλέπουν και δεν ακούνε τα όπλα που κροταλίζουν ασταμάτητα; Δεν βλέπουν τα αίματα; Τις σφαίρες που ξέσκισαν τα κορμιά των συντρόφων τους; Δεν μυρίζουν τον θάνατο; Είναι δυνατόν; Και όμως αυτοί οι άοπλοι, σηκώνουν τα χέρια ψηλά, σφίγγουν τις γροθιές, τραγουδάνε, αποχαιρετιούνται με χαμόγελο, με αισιοδοξία, με αποφασιστικότητα. Η απαράμιλλη στάση τους φεύγει από τα όρια της μάντρας των εκτελέσεων στο Σκοπευτήριο. Ξέρουν. Είναι σίγουροι. Η σπορά που έριξαν θα βγάλει καρπούς. Όπως και έγινε, γίνεται και θα γίνεται μέχρι την εκπλήρωση της ιστορικής αποστολής της εργατικής τάξης.
Οι συγγενείς του Γ. Αϊβατζίδη δεν τον ξέχασαν ποτέ, ήταν και είναι ιδιαίτερα υπερήφανοι γι’ αυτόν και την θυσία του. Όσο ήταν εν ζωή, οι οικογένειες των παιδιών του αδελφού του, των ανιψιών του δηλαδή, (ο ίδιος εκτελέστηκε σε νεαρή ηλικία και δεν πρόλαβε λόγω των φυλακίσεων και της εκτέλεσης να κάνει οικογένεια), συμμετείχαν στις εκδηλώσεις που διοργάνωνε το ΚΚΕ, κρατώντας με υπερηφάνεια την φωτογραφία του, καταθέτοντας λουλούδια και στο στρατόπεδο του Χαϊδαρίου αλλά και στην Καισαριανή στον χώρο της θυσίας των 200 εκτελεσμένων κομμουνιστών. Η στάση, η δράση και η θυσία, τόσο του ίδιου όσο και των υπολοίπων εκτελεσμένων συντρόφων του, αποτέλεσε και αποτελεί για εμάς τους νεότερους βαριά κληρονομιά. Αποτελεί θεμέλιο λίθο, σημάδι ανεξίτηλο στην στράτευση, στην περπατησιά του ταξικού αγώνα, βαθιά παρακαταθήκη και φάρο φωτεινό στον δύσκολο, αλλά ωραίο δρόμο για τον σοσιαλισμό – κομμουνισμό.
Στέκομαι με πραγματικό δέος, στο, όπως έχει γραφτεί χαρακτηριστικά: «Μόλις ακούγεται το όνομα Αϊβατζίδης Γεώργιος πετιέται ένας άνδρας – Γεια σας αδέρφια, φωνάζει και σηκώνει τη γροθιά του ψηλά».
Θεωρώ ότι τα Ντοκουμέντα αυτά, που βρίσκονται σε ηλεκτρονική δημοπρασία θα πρέπει με ευθύνη του κράτους να αποκτηθούν και να αποδοθούν εκεί που ανήκουν, στο μουσείο ΕΑΜικής Εθνικής Αντίστασης του Δήμου Καισαριανής, στο Δήμο Χαϊδαρίου και στο ΚΚΕ για είναι προσιτά στον λαό και στη νεολαία μας, και να αποτελούν παράδειγμα για τους αγώνες του σήμερα και του αύριο. Κάτι που είμαι βέβαιος ότι θα επιθυμούσε και ο Γεώργιος Αϊβατζίδης».
Βιογραφικά στοιχεία του Γεώργιου Αϊβατζίδη
Ο Γεώργιος Αϊβατζίδης, από τα Σέρβια Κοζάνης, ήταν ζαχαροπλάστης και μέλος του Σωματείου Ζαχαροπλαστών. Είχε εξοριστεί στην Ακροναυπλία. Όπως έχει γραφτεί χαρακτηριστικά: «Μόλις ακούγεται το όνομα Αϊβατζίδης Γεώργιος πετιέται ένας άνδρας – Γεια σας αδέρφια, φωνάζει και σηκώνει τη γροθιά του ψηλά».
Γεννήθηκε σε χωριό της περιοχής Κάρς στην Μαύρη Θάλασσα. Ο πατέρας του Βασίλης, ήταν μάγειρας σε έναν τούρκο γαιοκτήμονα της περιοχής.
Μαζί με τα αδέλφια του ήρθαν στην Ελλάδα με πλοίο, ωστόσο στο ταξίδι ο πατέρας τους πέθανε και έτσι ορφάνεψαν από μικρά.
Στην Αθήνα, ο Γιώργος ρίχτηκε στην δουλειά και συγκεκριμένα στον κλάδο του επισιτισμού προκειμένου να βιοποριστεί αλλά και για να μπορέσει να σπουδάσει σε σχολή οικονομικών, στην οποία και γράφτηκε. Ωστόσο, λόγω της πολιτικής και συνδικαλιστικής του δράσης, συνελήφθη πριν από τον πόλεμο του 1940 και τελικά έφτασε στις φυλακές της Ακροναυπλίας, μαζί με άλλους κομμουνιστές, πρωτοπόρους αγωνιστές.
Είναι χαρακτηριστικό ότι στην διάρκεια του πολέμου του 1940, ο ίδιος μαζί με άλλους κομμουνιστές συγκρατούμενούς του, ζήτησαν να αποφυλακιστούν για να πάνε να πολεμήσουν στην πρώτη γραμμή του μετώπου, αίτημα που δεν έγινε δεκτό.
Απεναντίας και μετά από ένα διάστημα, ο ίδιος μαζί με άλλους συντρόφους του μεταφέρθηκαν, στο στρατόπεδο του Χαϊδαρίου, όπου και την Πρωτομαγιά εκτελέστηκε στον Σκοπευτήριο της Καισαριανής, μαζί με τα υπόλοιπα μέλη και στελέχη του ΚΚΕ από τους Γερμανούς ναζί.
