Εν μέσω καραντίνας και ενώ όλοι βρισκόμασταν σε μια προσπάθεια προσαρμογής στις πρωτόγνωρες αυτές συνθήκες, άλλοι με δουλειά άλλοι χωρίς, άλλοι με και άλλοι χωρίς τα πενιχρά επιδόματα, σίγουρα όμως όλοι με άγχος για την υγεία μας και των δικών μας, με αβεβαιότητα για το τι έπεται. Ήρθε, λοιπόν, η στιγμή που βλέπουμε το “χαρτί”.
Σημείωμα κατάταξης – Έβρος. Από κάθε άκρη της Ελλάδας στον πιο βόρειο νομό της, στην πινέζα.
Πρώτα ερωτήματα:
Πως θα φτάσω εκεί;
Πόσο κοστίζουν τα εισιτήρια;
Θα τα καταφέρω με τα λεφτά μετά και από δυο μήνες καραντίνα;
Οι δικοί μου θα τα βγάλουν πέρα άμα χρειαστεί να στηρίξουν;
Το “χαρτί” βέβαια με τη σφραγίδα του ΓΕΣ έγραφε πως “ότι χρειαστούμε για τη θητεία θα μας το παρέχει ο στρατός και πως δεν χρειάζεται να φέρουμε προσωπικά αντικείμενα”.
Πάμε λοιπόν στις γνωστές λίστες που κυκλοφορούν στο ίντερνετ: βαλίτσα, μπλουζάκια, κάλτσες, αναντικουνουπικό, πάτοι, φακός, λουκέτα κλπ κλπ, ήδη ελαφρύτερη η τσέπη. Τελειώνουν οι αγορές από είδη που “δεν χρειάζεται να αγοράσουμε” και πάμε στα εισιτήρια. Η υπηρεσία παρέχει στον στρατεύσιμο μία κατάσταση επιβίβασης (πληρωμένο εισιτήριο), μια και για τους 9 μήνες ( μην μπερδευτεί κανένας ), με το πιο φθηνό μέσο μαζικής μεταφοράς.
Προφανώς ο Αθηναίος ή ο Κρητικός πρέπει να κάνει το γύρω της Ελλάδας σε 80 ώρες για να φτάσει στον Έβρο αφού τα αεροπλάνα δεν συμπεριλαμβάνονται στην “προσφορά”.
Ημέρα κατάταξης (κρατήστε στο μυαλό σας Κορονοϊός – Μέτρα Προστασίας ):
Αφού έχουμε κατέβει από το ΚΤΕΛ, που προφανώς δεν ισχύει το “50% πληρότητα”, πλάι πλάι ήμασταν (μπορεί να το έκαναν για να δεθούμε σαν νεοσύλλεκτοι), εμφανίζεται η περίφημη “κίνηση” (μέσο στην ευθύνη του στρατού) για να μας μεταφέρει στο στρατόπεδο. Η “κίνηση” ήταν αυτό το 12θέσιο μπλε βανάκι του στρατού στο οποίο μπήκαμε σαν τουβλάκια τέτρις που δεν ξεχώριζες που ξεκινάει ο φαντάρος και που τελειώνει η βαλίτσα του.
Φτάνουμε λοιπόν στην πύλη και ξαφνικά εμφανίζεται ο κορονοϊός, θερμομέτρηση και 1,5 μέτρο απόσταση, σακουλίτσα με αντισηπτικό-γάντια-μάσκα που έπρεπε υποχρεωτικά να φορέσουμε. Και ξεκινάει η πρώτη μέρα στο στρατό που όλοι θυμούνται, χαρτιά-υπογραφές-γιατροί-εμβόλια-ρούχα-φωτογραφίες-ταυτότητα κλπ κλπ.
Ρούχα που θα μας καλύψουν για τους 9 μήνες της θητείας, μέσα στα πολλά, 2 μπλουζάκια και 2 ζευγάρια κάλτσες. Ιούνιο μήνα!!
Συν πλην 9 ωρίτσες μετά, βρισκόμαστε στη μονάδα.
Πρώτες μέρες αρκετά ομαλά, ψαρωμένοι όλοι, άλλοι να ξεκινάν να προσαρμόζονται πιο εύκολα και άλλοι δυσκολότερα. Καινούργιοι άνθρωποι, ο καθένας από αλλού, άλλες ηλικίες άλλα βιώματα, μόνο κοινό το “τυχερό” της ίδιας μονάδας. Μόνο ένα πράγμα φάνηκε εξαρχής ότι βοήθησε, και από αυτά που ακούμε ή διαβάζουμε απ’ τους παλιότερους είναι αυτό που θα κάνει τη διαφορά, η αλληλεγγύη ανάμεσα στου στρατιώτες.
Το “ένας για όλους και όλοι για έναν” εμείς το ξεκινήσαμε από νωρίς και σκοπεύουμε να το κάνουμε παράδοση στη μονάδα μας.
Ένα ζήτημα που αντιμετωπίσαμε ήδη σε αυτό το μικρό χρονικό διάστημα της θητείας μας είναι τα καθαριστικά: χλωρίνη-γάντια-σακούλες με το σταγονόμετρο. “αν δεν μας τα δώσετε, πώς θα καθαρίσουμε; υγιεινή δεν είναι να ρίξω λίγο νεράκι με το λάστιχο “για να φαίνεται καθαρή” η τούρκικη! Χωρίς γάντια δεν αλλάζουμε σακούλες στα καλαθάκια!’’ Όποτε επιμείναμε να τα διεκδικούμε, όταν τα ζητάμε στην αναφορά, τα παίρνουμε, αν το αφήσουμε δεν μας τα παρέχουν έχοντας όμως την απαίτηση να καθαρίζουμε!
Και πάμε στο σαπούνι για τα χέρια: Είναι λογικό όταν χρησιμοποιούμε κοινόχρηστες τουαλέτες-βρύσες-χερούλια-οπλοβαστούς κλπ κλπ και ειδικά εν μέσω πανδημίας να πλένουμε τα χέρια μας “πολύ σχολαστικά”. Σωστό; Μπορεί και όχι:
-Φαντάροι: χρειαζόμαστε σαπούνι στις τουαλέτες, δώστε μας γιατι δεν υπάρχει και δεν μπορούμε να πλύνουμε τα χέρια μας, ειδικά αυτή την περίοδο του κορονοϊού είναι απαραίτητο.
-Στέλεχος: Το σαπούνι είναι είδος ατομικής υγιεινής, σαν το σαμπουάν, και COVID μη φοβάστε εδώ μέσα γιατί πεθαίνει πάνω στα όπλα” (;;;;;;;;;;;;;;;;;; )
Έρχεται η μέρα των βολών, το οποίο αντικειμενικά δημιουργεί έναν ενθουσιασμό για το καινούργιο και όπως και να το κάνουμε είναι σημαντικό κομμάτι της εκπαίδευσης ενός νεοσύλλεκτου. Υπήρξαν όμως κάποια θέματα:
Πολλές μονάδες μείναμε χωρίς πρόγευμα, δεν υπήρχε καμία βρύση στο πεδίο βολής για πρόσβαση σε νερό, ειδικά αυτές τις μέρες του καλοκαιριού είναι πρόβλημα, και το κινητό ΚΨΜ έφτασε στο πεδίο 10λεπτα πριν τελειώσουμε την εκπαίδευση.
Τέλος, το ληγμένο 10 μέρες κρουασάν έχει πάνω κάτω την ίδια γεύση αλλά διαφορετική επίδραση στον οργανισμό ( αν αυτή ήταν η απορία όταν μας δώθηκε για πρόγευμα ).
Για τη νέα ΕΣΣΟ του Ιούλη άλλα και για τη δίκη μας θητεία που ουσιαστικά τώρα ξεκινά, η αλληλεγγύη είναι το μεγάλο μας όπλο και τα στόματα που μένουν ανοιχτά για να διεκδικούν.
Τα δικαιώματα μας δεν σταματάν στην πύλη του στρατοπέδου, η πολιτιστική-αθλητική δραστηριότητα, η ενημέρωση, οι αξιοπρεπείς συνθήκες διαβίωσης, η όρεξη να μάθουμε όσα περισσότερα μπορούμε κόντρα στη λογική του “στρατός – χαμένος χρόνος”, η πραγματική εκπαίδευση για να μπορέσουμε να υπερασπιστούμε τα κυριαρχικά δικαιώματα και την ασφάλεια του λαού μας είναι απαραίτητα.
Και για ορισμένα στελέχη που μας λένε “ο στρατός δεν έχει λεφτά”, πιστεύουμε ότι όταν το κράτος δίνει 4δις ευρώ το χρόνο στους “προστάτες συμμάχους” (βλέπε ΝΑΤΟ) για να βομβαρδίζουν άλλους λαούς και να μπλέκουν τον δικό μας σε επικίνδυνα παιχνίδια, μάλλον υπάρχουν. Απλώς δεν υπάρχουν για να καλύψουν τις ανάγκες μας.
Καλή θητεία σε όλους, “παλιούς” και “νέους”
Φαντάροι από τον Έβρο 2020 Γ’ ΕΣΣΟ
