Επιστολή Στρατιώτη για το ζήτημα του εμβολιασμού

Φαντάρος
Φώτο Αρχείου / Πηγή: Eurokinissi

” Ρε συ, πολύ γρήγορα δε βγήκαν τα εμβόλια; Έχω μια ανησυχία για τις παρενέργειες”
” Θα το κάνω μόνο αν με υποχρεώσουν ή έχω επιπτώσεις στην καθημερινότητά μου”
” Προβληματίζομαι για το αν θα το κάνω, γιατί νιώθω ότι μας κυνηγάει η κυβέρνηση με το βούρδουλα”
” Αφού είναι τόσο ασφαλής διαδικασία, γιατί μας δίνουν χρήματα για να εμβολιαστούμε; “


Αυτές είναι μερικές από τις σκέψεις που εκφράζουμε οι φαντάροι μέσα κι έξω από τις μονάδες γύρω από τον εμβολιασμό που το τελευταίο διάστημα έχει σχεδόν μονοπωλήσει τη δημόσια συζήτηση. Μάλιστα, τις τελευταίες μέρες, δικαιολογημένα απασχολεί η υποχρεωτικότητα, αλλά και ο κάλπικος διαχωρισμός του κόσμου στα “αντίπαλα στρατόπεδα” των “φιλοεμβολιαστών” και “αντιεμβολιαστών”, των “λογικών” και των “αρνητών”.

Όμως, από την ίδια την πραγματικότητα δημιουργούνται κάποια ερωτήματα…

  • Γιατί το Δημόσιο Σύστημα Υγείας εξακολουθεί να βρίσκεται στην άθλια κατάσταση που κυριαρχεί διαχρονικά με ευθύνη όλων των κυβερνήσεων, ενώ η πανδημία δεν έχει τελειώσει και υπάρχουν σοβαρές εκκρεμότητες και αναβολές τακτικώς ιατρείων χρόνιων παθήσεων αναγκάζοντας τον κόσμο να προσφύγει στις ιδιωτικές επιχειρήσεις υγείας, αυξάνοντας κατακόρυφα τα κέρδη τους εν μέσω πανδημίας;
  • Γιατί την ώρα που οι κυβερνητικοί στόχοι για τον εμβολιασμό πέφτουν έξω μήνα με το μήνα παραμένει ως έχει η περικοπή κατά 600 περίπου εκατομμύρια του ΕΣΥ, με την κυβέρνηση να λέει με θράσος ότι ορισμένα περιφερειακά νοσοκομεία πρέπει να κλείσουν;
  • Γιατί η Πρωτοβάθμια Φροντίδα Υγείας που θα μπορούσε με την αποφασιστική της ενίσχυση να είναι αρωγός στη διενέργεια και τη συστηματική παρακολούθηση του εμβολιασμού συρρικνώνεται κι άλλο;
  • Γιατί οι κατά τους ειδικούς “υγειονομικές βόμβες” όπως τα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς, οι μεγάλοι εργασιακοί χώροι, τα στρατόπεδα και άλλοι εξακολουθούν να λειτουργούν χωρίς ουσιαστικά μέτρα που να προφυλάσσουν από τη μετάδοση;
  • Γιατί τόσο πέρσι όσο και φέτος προβλήθηκε η Covid – free εικόνα της χώρας και τα αντίστοιχα υγειονομικά πρωτόκολλα “έκαναν φτερά” μπροστά στη “βαριά βιομηχανία” του τουρισμού που με αποτέλεσμα να οδηγούμαστε από έξαρση σε έξαρση της πανδημίας;
  • Γιατί δεν υπάρχει πρόσβαση σε όλα τα ασφαλή εμβόλια;
  • Ποιόν εξυπηρετούν οι πατέντες στα εμβόλια;
  • Γιατί δεν υπάρχει υπεύθυνη ενημέρωση γύρω από τον ίδιο τον εμβολιασμό, αλλά πρέπει μέσα από ήξεις, αφήξεις των επιχειρηματικών ομίλων του φαρμάκου, μεγάλων ανταγωνισμών ανάμεσά τους, στα κράτη και τις κυβερνήσεις που τα εκπροσωπούν να αποφασίσει ο καθένας από μόνος του με ποια γνώμη θα πορευτεί;

Η απάντηση σε αυτά τα κρίσιμα ερωτήματα δεν είναι… 5 μέρες άδεια (που σίγουρα είναι μια καλοκαιρινή ανάσα για όλους μας). Ίσα ίσα, με βάση όλα τα παραπάνω, μπορούμε να πούμε ότι ο μεγαλύτερος “αντιεμβολιαστής” είναι η ίδια η κυβέρνηση και η πολιτική της. Τον τελευταίο ενάμιση χρόνο κάνει απέλπιδες προσπάθειες να φορτώσει την ευθύνη της αντιμετώπισης την πανδημία σε εμάς και τις οικογένειές μας, όπως και τα βάρη της κρίσης που επιτάχυνε ο κορονοϊός. Εμφανίζει ως “φάρμακο δια πάσαν νόσο” τον εμβολιασμό ανάγοντας τον στην ατομική ευθύνη του καθενός. Τα επιτελεία της “στύβουν το μυαλό τους” για το τι δωράκια και τυράκια θα πετάξουν στους νέους για να εμβολιαστούν, ενώ, για παράδειγμα, δεν έχει υπάρξει οργανωμένη προσπάθεια υπεύθυνης ενημέρωσης από υγειονομικούς στρατιωτών και στελεχών μέσα στις μονάδες. Η εστίαση στην υποχρεωτικότητα και πέρα από συγκεκριμένους κλάδους με προϋποθέσεις ανοίγει “παραθυράκια “στην καταπάτηση εργασιακών και συνταγματικών δικαιωμάτων. Και εννοείται ότι δίνει “αέρα στα πανιά” κάθε ανορθολογικής άποψης με τις αντιφάσεις της στη συνολική διαχείριση της κατάστασης. Η πολιτική της κυβέρνησης και των χωρών της Ευρωπαϊκής Ένωσης που μετατρέπει τους καρπούς της επιστημονικής έρευνας σε εμπόρευμα χρειάζεται αλλαγή από τη ρίζα.Γιατί σύγχρονο το 2021, και αναγκαίο, είναι η καθολική δωρεάν πρόσβαση όλου του λαού και των παιδιών του στο φάρμακο, την πρόληψη, τη θεραπεία και την αποκατάσταση της υγείας τους, την προστασία της στους χώρους δουλειάς, τα σχολεία και τις σχολές, τις στρατιωτικές μονάδες.

Εμβολιαζόμαστε, αλλά δε δίνουμε συγχωροχάρτι!

Υ. Γ. Η ίδια η ζωή γεννάει τον προβληματισμό, τις διάφορες απόψεις, αλλά και διαμορφώνει στάση. Συνεπώς, με αφορμή τα κρούσματα κραυγαλέων ποινών στα στρατόπεδα της Λέσβου, κανένας Υπουργός και κανένας Διοικητής δεν μπορεί να “ρίξει καμπάνα” στην ίδια την πραγματικότητα που βιώνουμε…

Στρατιώτης που υπηρετεί τη θητεία του στην 180 ΜΚ/Β ΧΩΚ

Δείτε ακόμα...