Ευαγόρας Παληκαρίδης: Ο Κύπριος αγωνιστής

Ευαγόρας Παληκαρίδης

Παρόντες όλοι;
Κύριε, ο Ευαγόρας λείπει! 
Παρόντες! Λέει ο δάσκαλος…

Ευαγόρας Παληκαρίδης, εκτελέστηκε  στις 14 Μαρτίου του 1957, από τον Αγγλικό ζυγό στην Κύπρο.

«Παλιοί συμμαθηταί ! Αυτή την ώρα κάποιος λείπει ανάμεσά σας, κάποιος που φεύγει αναζητώντας λίγο ελεύθερο αέρα, κάποιος που μπορεί να μη τον ξαναδείτε παρά μόνο νεκρό. Μην κλάψετε στον τάφο του, Δεν κάνει να τον κλαίτε. Λίγα λουλούδια του Μαγιού σκορπάτε του στον τάφο. Του φτάνει αυτό ΜΟΝΑΧΑ….»

Ο Κύπριος αγωνιστής, εκτελέστηκε  στις 14 Μαρτίου του 1957, μόλις στα 18 του χρόνια. Είναι ο νεότερος και τελευταίος ήρωας που απαγχονίστηκε από τον Αγγλικό ζυγό. Ίσως ο νεαρότερος Κύπριος ποιητής που σφράγισε κάθε του στίχο με το ίδιο του το αίμα.

Γεννήθηκε στην Τσάδα της Πάφου, στις 27 Φεβρουαρίου 1938. Την 1η Ιούνιου του 1953,  σε ηλικία μόλις 15 ετών, κατεβάζει και τεμαχίζει στο Κολέγιο της Πάφου την αγγλική σημαία.  Η ημερομηνία δεν είναι τυχαία .Είναι η παραμονή που η Ελισάβετ στέφεται Βασίλισσα της Αγγλίας. 

 Στις 18 /12/ 1956  συλλαμβάνεται, με την κατηγορία μεταφοράς και διακίνησης παράνομου οπλισμού( οπλοπολυβόλο και 3 γεμιστήρες).  Στη δίκη του αντιμετωπίζει με θάρρος τους δικαστές και με γενναιότητα αμετανόητος δηλώνει : « Γνωρίζω ότι θα με κρεμάσετε. Ό,τι έκανα το έκανα ως Έλληνας Κύπριος που ζητά την ελευθερία του. Τίποτα άλλο. 

Η είδηση της καταδικαστικής απόφασης συγκλονίζει Ελλάδα και Κύπρο. Οι μαθητές της Πάφου απέχουν από τα μαθήματά τους και διαδηλώνουν ενάντια στην καταδίκη του Παλλικαρίδη. Σύσσωμος ο ελληνικός κόσμος καθώς και Άγγλοι βουλευτές ζητούν τη ματαίωση της θανατικής ποινής. Όμως ο Άγγλος δήμιος Χάρντινγκ και η Αγγλκή Διπλωματία απορρίπτουν το αίτημα.

Μια μέρα πριν την εκτέλεσή  του γράφει σ ένα μικρό χαρτί:

 « Θ΄ ακολουθήσω με θάρρος τη μοίρα μου.
Ίσως αυτό να είναι το τελευταίο μου γράμμα. 
Μα πάλι δεν πειράζει. 
Δεν λυπάμαι για τίποτα. 
Ας χάσω το κάθε τι. 
Μια φορά κανείς πεθαίνει. 
Θα βαδίσω χαρούμενος στην τελευταία μου κατοικία. 
Τι σήμερα τι αύριο; 
Όλοι πεθαίνουν μια μέρα. 
Είναι καλό πράγμα να πεθαίνει κανείς για την Ελλάδα.
Ώρα 7:30. Η πιο όμορφη μέρα της ζωής μου. 
Η πιο όμορφη ώρα. 
Μη ρωτάτε γιατί»….

Τα μεσάνυχτα 13 προς  14 Μαρτίου οδηγείται στην αγχόνη τραγουδώντας τον εθνικό ύμνο.

Την επόμενη της εκτέλεσής του ο Φιλόλογος  Φώτης Βαρέλης την ώρα που οι μαθητές του γράφουν έκθεση με θέμα: «Ευαγόρας Παλικαρίδης» γράφει το συγκλονιστικό ποίημα:

Χτυπά κουδούνι μπαίνουνε αράδα η κάθε τάξη
Μπαίνει κι η πρώτη η άταχτη κι η τρίτη που διαβάζει,
μπαίνει κι η Πέμπτη αμίλητη η τάξη του Ευαγόρα.
Παρόντες όλοι; - Κύριε ό Ευαγόρας λείπει...
Παρόντες! λέει ό δάσκαλος και με φωνή πού τρέμει.
Σήκω Ευαγόρα να μας πεις Ελληνική Ιστορία.

Ο δίπλα, ο πίσω κι ό μπροστά βουβοί και δακρυσμένοι
αναρωτιούνται στην αρχή ώσπου η σιωπή τους κάμνει
να πέσουν μ' αναφιλητό, ετούτοι κι όλη η τάξη.

Παλληκαρίδη, άριστα, Ευαγόρα πάντα πρώτος!
Στους πρώτους πρώτος, άγγελε πατρίδας δοξασμένης
συ  μέχρι χθες της μάνας σου ελπίδα κι αποκούμπι
και του σκολειού μας σήμερα Δευτέρα Παρουσία!

Τάπε κι απλώθηκε σιωπή πα στα κλαμένα νιάτα
που μπρούμυτα γεμίζανε της τάξης τα θρανία
έξω από κείνο τ' αδειανό, παντοτινά γεμάτο!


Ρούλα Καραγιάννη
Εκπαιδευτικός

Ετικέτες: ,

Δείτε ακόμα...