Σε ανακοίνωσή της για την συμπλήρωση 81 χρόνων από το έγκλημα των ΗΠΑ στη Χιροσίμα και Ναγκασάκι η Ευρωπαϊκή Κομμουνιστική Δράση σημειώνει:
«Πριν από ογδόντα ένα χρόνια, η πολεμική μηχανή των ΗΠΑ ισοπέδωσε τη Χιροσίμα και το Ναγκασάκι. Εκατοντάδες χιλιάδες άμαχοι —εργάτες, γυναίκες, παιδιά και ηλικιωμένοι— έχασαν τη ζωή τους από αυτές τις πράξεις μαζικής δολοφονίας, την μοναδική περίπτωση χρήσης πυρηνικών όπλων σε καιρό πολέμου στην Iστορία.
Χιλιάδες ήταν, επίσης, οι τραυματισμένοι, οι άνθρωποι που “έζησαν” με τα εγκαύματα και άλλες πληγές από τον πυρηνικό όλεθρο, αλλά κι εκείνοι που μέχρι τις μέρες μας ζούνε με τις επιπτώσεις από τα πυρηνικά πλήγματα. Οι εγκληματίες που έδωσαν την εντολή δεν έχουν λογοδοτήσει.
Ο αστικός μύθος ότι οι βόμβες ρίχτηκαν για να “σωθούν ζωές” και να επιβληθεί ταχεία παράδοση είναι ένα ψέμα, που καταρρίπτεται από τα ίδια τα ιστορικά στοιχεία. Άλλωστε η πολεμική οικονομία της Ιαπωνίας είχε ήδη καταστραφεί από τον ναυτικό αποκλεισμό και τους βομβαρδισμούς με εμπρηστικές βόμβες σε 67 πόλεις. Η Ιαπωνία αναζητούσε ενεργά μια διέξοδο, διερευνούσαν μέσω της Σοβιετικής Ένωσης δυνατότητες συνθηκολόγησης. Η αμερικανική κυβέρνηση γνώριζε για την είσοδο της Σοβιετικής Ένωσης στο πολεμικό μέτωπο στην περιοχή εκείνες τις μέρες που θα επέφερε μια άνευ όρων παράδοση χωρίς καμία ανάγκη για εισβολή. Η Ουάσιγκτον επέλεξε σε κάθε περίπτωση τη μαζική εξόντωση.
Οι πραγματικοί στόχοι είχαν σχεδιαστεί με ψυχρούς υπολογισμούς. Ο αμερικανικός στρατός ήθελε να δοκιμάσει ένα νέο όπλο μαζικής καταστροφής σε πυκνοκατοικημένες, μέχρι τότε αβομβάρδιστες πόλεις, συλλέγοντας δεδομένα σχετικά με την έκρηξη και τη μαζική διασπορά ραδιενέργειας σε έμβια όντα. Ο πρωταρχικός πολιτικός στόχος ήταν να χρησιμοποιήσει ως απειλή ένα όπλο τρόμου εναντίον της Σοβιετικής Ένωσης. Ο Τρούμαν καθυστέρησε σκόπιμα τη Διάσκεψη του Πότσνταμ, περιμένοντας νέα για την επιτυχή δοκιμή της βόμβας, και στη συνέχεια χρησιμοποίησε την ισοπέδωση της Χιροσίμα και του Ναγκασάκι ως εναρκτήριο επεισόδιο του Ψυχρού Πολέμου. Πρόκειται για πυρηνικό εκβιασμό, μια επίδειξη ωμής βίας με σκοπό την επιβολή της παγκόσμιας ηγεμονίας των ΗΠΑ, ενώ ο Κόκκινος Στρατός εξακολουθούσε να επελαύνει μετά τη συντριβή του φασισμού.
Σήμερα οι ΗΠΑ το ΝΑΤΟ, η ΕΕ κι οι άλλες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις που τους ανταγωνίζονται υψώνουν την πυρηνική απειλή πάνω από τα κεφάλια των εργατικών μαζών. Στην Ουκρανία συνεχίζεται ένας ιμπεριαλιστικός πόλεμος μεταξύ της συμμαχίας ΗΠΑ–ΕΕ–ΝΑΤΟ και της καπιταλιστικής Ρωσίας, με κλιμακούμενες αποστολές ολοένα και ισχυρότερων όπλων και με ανοιχτή συζήτηση για την χρήση τακτικών πυρηνικών όπλων. Το γενοκτονικό κράτος του Ισραήλ οπλίζεται, χρηματοδοτείται και προστατεύεται πολιτικά, από ΗΠΑ κι ΕΕ καθώς σφαγιάζει τους λαούς της Παλαιστίνης, του Λιβάνου και της Συρίας, ενώ από κοινού με τις ΗΠΑ επιτίθενται ενάντια στο Ιράν. Το ΝΑΤΟ εισχωρεί βαθιά στην περιοχή της Ασίας και του Ειρηνικού, εντείνοντας τον καπιταλιστικό ανταγωνισμό με την Κίνα. Τρισεκατομμύρια διοχετεύονται στον εκσυγχρονισμό των πυρηνικών οπλοστασίων, νέες αμερικανικές πυρηνικές βόμβες τοποθετούνται σε ευρωπαϊκό έδαφος ενώ οι συνθήκες ελέγχου των όπλων καταπατούνται η μία μετά την άλλη. Όλα αυτά, ενώ αμερικανικά πυρηνικά βομβαρδιστικά σπέρνουν το θάνατο και την καταστροφή στο Ιράν. Οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις παραχωρούν το έδαφός τους, τις βάσεις και τον εναέριο χώρο τους, μετατρέποντας την ήπειρο σε ορμητήριο για τη διεξαγωγή ιμπεριαλιστικού πολέμου, και με αυτή τους την πράξη καθίστανται πρωταρχικοί στόχοι αντιποίνων.
Ταυτόχρονα, μεγάλες ευρωπαϊκές δυνάμεις κινούνται ανοιχτά προς την απόκτηση ή την επέκταση των δικών τους πυρηνικών οπλοστασίων. Η γαλλική αστική τάξη προωθεί τον πυρηνικό εκσυγχρονισμό, παρουσιάζοντας τη δύναμη πυρηνικής αποτροπής της ως δήθεν «ευρωπαϊκό αποτρεπτικό μέσο». Στην Πολωνία, κυβέρνηση κι αστικά επιτελεία υποστηρίζουν ανοιχτά την ανάπτυξη δικών τους πυρηνικών όπλων, εγκαταλείποντας και τις τελευταίες εκφράσεις υποκριτικής μεταπολεμικής αυτοσυγκράτησης. Υπό το σύνθημα της ”στρατηγικής αυτονομίας”, η άρχουσα τάξη της ΕΕ προετοιμάζει μια νέα κούρσα εξοπλισμών μεταξύ των καπιταλιστικών δυνάμεων, καθοδηγούμενη από τους ενδοϊμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς και την ανάγκη να εξασφαλίσουν το μερίδιό τους από την παγκόσμια λεία. Την ίδια στιγμή μπροστά στην πολεμική προετοιμασία θυσιάζονται εργατικά λαϊκά δικαιώματα κι ανάγκες. Αυτή η επιχείρηση για ευρωπαϊκά πυρηνικά όπλα πολλαπλασιάζει τον κίνδυνο πυρηνικής καταστροφής και ενισχύει την ευθυγράμμιση της ηπείρου στα συμφέροντα του μονοπωλιακού κεφαλαίου.
Ο ιμπεριαλιστικός πόλεμος, η ιμπεριαλιστική ειρήνη με το “πιστόλι στον κρόταφο” και η απειλή πυρηνικού ολοκαυτώματος πηγάζουν από την ίδια τη φύση του μονοπωλιακού καπιταλισμού στο σάπιο και παρασιτικό του στάδιο. Ένα σύστημα που δεν μπορεί να αναπαραχθεί χωρίς την εκμετάλλευση, την καταπίεση και τη στρατιωτικοποίηση ολόκληρων ηπείρων. Η πάλη για ειρήνη δεν μπορεί να διαχωριστεί από την πάλη ενάντια στη ρίζα του προβλήματος, τον ίδιο τον καπιταλισμό.
Οι λαοί της Ευρώπης πρέπει να παλέψουν για την αποχώρηση από το ΝΑΤΟ και την ΕΕ, και κάθε ιμπεριαλιστική συμμαχία, όπως και ενάντια στην ανάπτυξη πυρηνικών όπλων. Η μνήμη της Χιροσίμα και του Ναγκασάκι δεν είναι πρόσκληση για παθητικό πένθος. Είναι εντολή να εντείνουμε την ταξική πάλη, να τελειώνουμε με το καπιταλιστικό σύστημα και η εξουσία να περάσει στα χέρια των εργατών και των λαών. Εμπρός, για έναν κόσμο χωρίς ιμπεριαλισμό και χωρίς πυρηνικά όπλα, για τον σοσιαλισμό–κομμουνισμό».
