Φαντάρος από ΕΛΔΥΚ: Μην αναρωτιέστε για ποιον χτυπά η καμπάνα…

Στρατιώτες ΕΛΔΥΚ
Στρατιώτες ΕΛΔΥΚ

Μην αναρωτιέστε για ποίον χτυπά η καμπάνα…

Με αφορμή την προκήρυξη νέας απεργίας, ένιωσα την ανάγκη να στείλω ένα μήνυμα στους εργαζομένους που πίσω στην πατρίδα μου, βρίσκονται άθελα τους στο μάτι του κυκλώνα, ένας-ένας στις μαύρες σελίδες της ιστορίας, αφού η κυβέρνηση προχωράει την ψήφιση του εργασιακού νομοσχεδίου που από μόνο του γυρνάει τη θέση του εργαζομένου σε αντίστοιχη προηγούμενου αιώνα. 

Μα φυσικά ο βασικός λόγος που θέλουμε να συμμετέχουμε στη συζήτηση, είναι γιατί τα πεπραγμένα θα τα βρούμε μπροστά μας. 

Όσοι έχουμε δουλέψει πριν βρεθούμε να υπηρετούμε τη θητεία μας, γνωρίζουμε πως κατά βάση αυτή η παρουσίαση της σχέσης εργαζομένου-εργοδότη από τον υπουργό Εργασίας και τα παπαγαλάκια του…ίσως και να μην υπάρχει πουθενά. 

Υπάρχει πραγματικά κάποια ψυχή που να έχει βρεθεί να διαπραγματεύεται τις συνθήκες εργασίας του, με το αφεντικό του, πιστεύοντας πως και οι δύο έχουν τον ισοβαρή λόγο; Ή πως είναι ισοβαρής η θέση τους σε αυτή τη συζήτηση; 

Μα προφανώς, με τις δεκάδες διαφορετικές σχέσεις εργασίας που υπάρχουν (μερική, zero hour, με «μπλοκάκι» κ.α.), ακόμα ακόμα και η διευρυμένη μαύρη εργασία, και με δεδομένο τον τεράστιο αριθμό ανέργων, ο εργαζόμενος ψάχνει την… «ελπίδα». Σιγά μην μπαίνει και με τη σύμβαση που θέλει, μόνο για να την υπογράψει ο εργοδότης. 

Αυτά λοιπόν τα περί «συνεννόησης», «ατομικής διαπραγμάτευσης», θυμίζουν λίγο την αρμονική συνύπαρξη των λύκων με… τα πρόβατα. 

Ακούσαμε για το πόσο συμφέρει να δουλεύεις πλέον 10ωρα, χωρίς να θεωρείται υπερωρία, για να πάρεις ρεπό την Παρασκευή. 

Μα καλά, πιστεύει κανείς όντως τώρα, ενώ οι εργαζόμενοι καλά-καλά δεν μπορούν να επιλέγουν τις άδειες που θέλουν, θα αποφασίζουν και το πότε δε θα πατάνε στη δουλειά;

Είχαν και οι κυβερνητικοί εκπρόσωποι ένα πάθος με τις ελιές. Μάλλον θα είναι για να πληρώνουμε τα διόδια στις νέες οδικές γραμμές.

Η ολική απελευθέρωση της Κυριακάτικης αργίας, που αποσπασματικά χρόνια προετοιμαζόταν σε διάφορους κλάδους, όχι μόνο δεν θα είναι υπέρ της εργατιάς, αλλά ακόμα χειρότερα, η παγίωση της ως μέρας εργασίας, είναι δεδομένο πως σύντομα θα οδηγήσει στο να απαλλαχθούν οι εργοδότες από τα βάρη της παραπάνω κοστολόγησης της ως «Κυριακής».

Όλα αυτά σε μια σούμα: μας πάει τόσο πίσω που αυτή η «πρόοδος» βρωμάει τόση σήψη, λες και άνοιξε κάποιος τον τάφο της ιστορίας και ανέστησε τα σκλαβοπάζαρα. 

Με πολύ αίμα χρόνια πριν οι εργάτες και οι εργάτριες κατέκτησαν ένα δικαίωμα, ίσως και το πιο ισχυρό. Να απεργήσουν, να φρενάρουν την παραγωγή, να παγώσουν την καρδιά της καπιταλιστικής παραγωγής. Για τις ώρες που απεργούν να κρατάνε αυτοί το νήμα της ζωής του ιδιοκτήτη των μέσων παραγωγής. 

Αυτό το δικαίωμα, είναι όπλο. Αποτελεί την πιο δυνατή φωνή του εργαζομένου. Και όταν οι συνθήκες ζορίζουν, αυτό το όπλο πρέπει να είναι πιο επικίνδυνο από ποτέ, αυτή η φωνή πιο δυνατή από ποτέ, ο φόβος των «από πάνω» να μεγαλώσει.

Αυτό μπορεί να γίνει μόνο αν η απεργία πετύχει. Αν οι εργάτες και οι εργάτριες τους αποδείξουν πως, αυτό το σκουπίδι που θα υπογράψει το κράτος, δε θα πατήσει σε κανένα χώρο εργασίας. 

Αυτό μπορεί να γίνει εάν ο κόσμος εμπιστευτεί τη δύναμη του, τους συναδέλφους που από την πρώτη μέρα που βρέθηκαν στη δουλειά, χωρίς φόβο τους διατυμπάνιζαν πως θα υπερασπιστούν πάση θυσία την ανθρώπινη αξιοπρέπεια, την τάξη και τα συμφέροντα τους.

Αυτή είναι η βάρδια της εργατικής τάξης που συσπειρώνεται στο ΠΑΜΕ.

Είμαι μαζί σας. 

Υ.Γ.: Γι’ αυτούς που βρήκαν ευκαιρία να παίξουν με την απεργία και έδωσαν απλόχερα στο κράτος την ευκαιρία να μειώσει το κύρος της, έδωσαν «αιτιολογία» στο νομοσχέδιο, που μιλάνε για απεργίες διαρκείας αλλά καταλήγουν να σπάνε απεργίες σε ελάχιστες ώρες…αυτό που κάνατε λέγεται συνδικαλιστική αλητεία, και οι τίμιοι εργαζόμενοι, οι οργανωμένοι στα σωματεία, συμμετέχοντες στο κίνημα, οφείλουν να σας κάνουν στην άκρη…

Δείτε ακόμα...